In achttien interviews laat de schrijfster nog levende mensen vertellen hoe ze hun grote liefde tijdens de Tweede Wereldoorlog ontmoetten, of juist verloren. En zo passeren ze allemaal de revue: het Nederlandse meisje dat met een Duitse soldaat wil trouwen, een onderduiker en de dochter uit het huis waar hij onderduikt die elkaar vinden, en zelfs een homoseksuele en een lesbische relatie komen aan de orde.
Als historica met een grote interesse in WOII kon dit boek niet ontbreken op mijn to-read lijst. Toen ik het uitlas, kon ik niet anders dan denken aan de befaamde quote van Walter Benjamin, namelijk 'History is written by the victors'. Of in dit geval: de overlevenden. Het boek is een verzameling van getuigenissen inzake liefdesverhalen tijdens WOII. Zowat alles komt aan bod: Duitsers met Nederlanders, Nederlanders met bevrijders, holibirelaties, onderduikers met 'vrije' mensen, dwangarbeiders met elkaar... Het enige gemeenschappelijk punt is dat één van de partijen afkomstig is/was uit Nederland (of daar toch op één of andere manier belandde). Het is geweldig om de verschillende soorten verhalen te lezen. Het doet je ook wel inzien hoe onwaarschijnlijk naïef mensen zijn en hoe goed we zijn in onszelf blaasjes wijsmaken. De getuige van Jehova die haar verhaal doet, is in dat opzicht ongetwijfeld de kers op de taart. Verwacht ook zeker geen romantisch en rooskleurig boek, want dat is het allesbehalve. De ondertoon is vaak duister en erg bitter. Op zich zeker een aanrader voor iedereen die een beetje in de thematiek geïnteresseerd is. Waarom 'maar' drie sterren? Ik struikel nogal over de manier waarop sommige verhalen gebracht worden. Er wordt niet altijd een duidelijk kader gegeven, dat op zich toch onontbeerlijk is om de getuigenissen ten volle te begrijpen. Soms lopen de getuigenissen van man en vrouw ook door elkaar, waardoor je in de war raakt over wie nu precies aan het woord is. Het leest niet altijd even vlot. Het 'mooiste' verhaal vind ik het laatste. Als je het boek uitleest, raad ik zeker aan om de volgende link te bekijken: http://www.kro-ncrv.nl/memories/seizo... Het doet wel beseffen: schrijf de dingen neer voor de getuigen te oud worden of sterven. Laat verhalen niet verloren gaan. Je moet geen historicus zijn om dat te doen.
It may sound a bit strange, but it was nice to read all these stories about love during the war. Offcourse some have an happy end but certainly not all of them. But i liked the way the stories show that even during great hardships love can occur or survive.
Allerlei soorten mensen komen aan het woord. Het zijn geen 'grootse' verhalen, en tegelijkertijd wel. Het verhaal van ieder mens is het waard opgeschreven te worden.