Julia

by Rhijnvis Feith

This work has been selected by scholars as being culturally important, and is part of the knowledge base of civilization as we know it. This work was reproduced from the original artifact, and remains as true to the original work as possible. Therefore, you will see the original copyright references, library stamps (as most of these works have been housed in our most important libraries around the world), and other notations in the work. This work is in the public domain in the United States of America, and possibly other nations. Within the United States, you may freely copy and distribute this work, as no entity (individual or corporate) has a copyright on the body of the work.As a reproduction of a historical artifact, this work may contain missing or blurred pages, poor pictures, errant marks, etc. Scholars believe, and we concur, that this work is important enough to be preserved, reproduced, and made generally available to the public. We appreciate your support of the preservation process, and thank you for being an important part of keeping this knowledge alive and relevant.

Genres: Dutch Literature, School

241 pages, Paperback

First published January 1, 1783

Reviews

[Jade ☆]

ik loop nog steeds achter met mijn scriptie maar ik heb tenminste nu één van mijn twee primaire bronnen gelezen 💀🙏

[Reyer · Rating 2 out of 5]

Bij verschijning in 1783 was de brievenroman Julia van Rhijnvis Feith (1753-1824) populair: nog tijdens het leven van de schrijver – afkomstig uit een welgesteld regentengeslacht – werd ze liefst viermaal herdrukt. Tweehonderd jaar na de dood van de schrijver verscheen van de hand van Arjen van Meijgaard een hertaling met als doel het boek uit de vergetelheid te onttrekken. Hoewel de hertaler vakwerk heeft geleverd (en ongetwijfeld plezier moet hebben gehad in zijn werk), vraag ik me af hoe haalbaar zijn doel is: Julia doet ondanks de nieuwe vorm zo gedateerd aan, dat ik me niet kan indenken dat het tegenwoordig buiten een kleine groep liefhebbers nog een publiek aanspreekt. Daar leek Feith zelf overigens ook van uit te gaan:

Ach, ik voel het maar al te goed, mijn Julia is niet geschikt voor de achttiende eeuw. Een eenvoudig verhaal over twee tedere zielen, die elkaar oprecht beminnen zoals onze voorouders de afgelopen honderden jaren elkaar bemind hebben. En ook al krijgen we steeds meer afkeer van hun brave manier van leven, toch wordt zo mijn hele Julia! Geen spannende gebeurtenissen, geen onverwachte ontwikkelingen, zelfs geen lieflijke onbenulligheden; doordat dit alles ontbreekt, kan ik de waardering van het grootste deel van de lezers wel vergeten. Voeg hieraan toe dat het over een liefde gaat die zonder deugd niet bestaat, ach, dat laatste zal alles bederven! Men zal me uitlachen en het zal met mij gedaan zijn.

Het verhaal gaat over de zoetsappige kalverliefde tussen Eduard en Julia, wiens vader hem te min vindt. Dat loopt natuurlijk slecht af, zoals de geliefden zelf maar al te gretig benadrukken. Hun beleving van de liefde is typisch voor die van jongeren: melodramatisch, zelfingenomen en vol superlatieven. (In mijn aantekeningen had ik nog staan: ‘esoterisch’, want wie hun liefde nooit heeft ervaren, weet niet wat geluk is.) Voeg daaraan een morele ondertoon toe en een mierzoet en tenenkrommend geheel resteert.

Toch verdient Feith enig krediet. Zijn boek mag de tand des tijds misschien niet doorstaan, het zegt wel iets over de periode. Zo past Julia binnen een bredere Europese traditie waarin meer aandacht is voor het gevoelsleven (‘sentimentalisme’). Gezien als poging om gevoelens en gewaarwordingen tot uitdrukking te brengen, verliest het werk weliswaar zijn canonieke waarde, maar verkrijgt het een zekere historische charme. Daarbij is van belang dat Feith niet slechts nadrukkelijk verwijst naar Het lijden van de jonge Werther (1774) van Goethe, maar diens personage zelfs een plaats geeft in zijn eigen verhaal.

Verheug je, mijn Julia! Maar verheug je met tranen. Werther is van al zijn ellende verlost. Hij is niet meer. Zijn dood berooft mij van een overgevoelige lotgenoot, die alles voor mij was tijdens jouw afwezigheid, omdat ik met hem altijd over jou kon praten.

Zodoende moet Julia een openbaring zijn geweest voor tijdgenoten met hun eigen sores. Dat het verhaal aansloeg, blijkt ook uit een parodie die daarop verscheen en is opgenomen bij de hertaling. Deze scherts doet misschien wat makkelijk aan, maar is ook een stuk komischer en lichter dan het origineel en getuigt bovendien van een gelaagder mensbeeld.

Ten slotte had ik de mogelijkheid de hertaling te vergelijken met een editie uit 1967. Voor de geïnteresseerde hierbij een oorspronkelijk en een hertaald fragment.

De Natuur scheen haare uiterste poging gedaan te hebben om van JULIA een bevallig Meisje te maken, en nooit was zij in eenig voortbrengsel gelukkiger geweest. – Zo ooit het gevoel uit twee aanminnige oogen blonk, het zegepraalde in de kwijnende oogen van JULIA – zo ooit de onschuld haaren zetel op maagdelijke koontjes vestigde, het was op de blozende en met kuiltjes prijkende wangen van JULIA. Alle de aanlokkelijkheden der prilste jeugd, de volle aantrekkelijkheid van het poesele vrijsterschap, scheenen aan haar gelaat voor altijd gekluisterd te zijn. Tederheid, mededogen, menschlievendheid, en de overige deugden van het gezellig leven, hadden aan haare gestalte dien lossen en innemenden zwier gegeven, die dikwerf over zielen zegeviert, die aan de toverkracht van een schoon gelaat ontkomen zijn. De Godvrucht had op haar aangezicht die verheven majesteit gedrukt, die zich gevoelen, maar niet beschrijven laat. Al wat men er van zeggen kan, is, dat de verleiding er voor verstomde. Meer dan eens had zij haaren mond geopend – maar nooit was het haar gelukt een enkel beledigend woord uit te brengen. JULIA sloeg haare oogen op en de ondeugd verbleekte.

De natuur scheen haar uiterste best gedaan te hebben om van Julia een charmant meisje te maken en nooit was de natuur met een ander levend wezen zo succesvol geweest. Als gevoel ooit in twee innemende ogen blonk, dan blonk het onoverwinnelijk in de zacht glanzende ogen van Julia; als je ooit de volle onschuld van iemands gelaat af zou kunnen lezen, dan was het van de blozende en met kuiltjes versierde wangen van Julia. Alle verleidelijkheid en aantrekkelijkheid die horen bij iemand in de bloei van haar jeugd, leken voor altijd van haar gezicht te stralen. Ze was vriendelijk, meelevend en menslievend en had nog al die andere deugdzame eigenschappen die horen bij het sociale leven. Hierdoor had ze die makkelijke en innemende souplesse die vaak bij mensen hoort die zich niet hebben laten inpalmen door een knap gezichtje. De eerbied voor God had haar gezicht een voorname en nobele uitstraling gegeven die wel te voelen, maar niet te beschrijven is. Alles wat men ervan kan zeggen, is dat ze niet vatbaar was voor het kwaad. Meer dan eens had ze haar mond geopend, maar nooit was het gelukt iemand te beledigen. Als Julia haar ogen opsloeg, verbleekte alle ondeugd.

[Lieze Doyen · Rating 1 out of 5]

Eduard, in een boek waarin hij alleen maar aan het wauwelen is, over zichzelf: ‘meer dan naar gewoonte in diepe gedachten verzonken’ bro door al dat sentimenteel gezeur was er duidelijk geen ruimte voor zelfreflectie

[Florette Fonteyne · Rating 3 out of 5]

Rhijnvis Feiths 'Julia' is geen roman die je gewoon leest, het is een roman die je ondergaat. Alles in deze tekst staat in het teken van gevoel: intens, overweldigend en vaak pijnlijk. Liefde is hier geen bron van geluk, maar van verlangen, verlies en existentiële melancholie. En precies daarin ligt zowel de kracht als de beperking van dit werk.

Het verhaal zelf is eenvoudig: de liefde tussen Eduard en Julia is absoluut, puur en allesomvattend, maar tegelijk ook kwetsbaar en gedoemd. Wat Feith vooral interesseert, is niet zozeer wat er gebeurt, maar wat er gevoeld wordt. De nadruk ligt volledig op de innerlijke beleving van de personages. Verdriet wordt uitgerekt, geanalyseerd en bijna gekoesterd. Het is geen emotie die overwonnen moet worden, maar een toestand die betekenis geeft aan het bestaan.

Wat mij opviel, is hoe sterk dit werk past binnen het sentimentalisme van de late achttiende eeuw. Gevoel is hier geen zwakte, maar een teken van morele superioriteit. Wie diep voelt, leeft authentiek. Wie lijdt, bewijst zijn innerlijke rijkdom. Dat idee is vandaag minder vanzelfsprekend, en als moderne lezer voelde ik soms afstand tot die intensiteit. De emoties zijn zo absoluut dat ze bijna abstract worden.

Toch zit er ook iets oprechts en kwetsbaars in deze tekst. Feith toont hoe liefde iemand volledig kan definiëren, hoe verlies een existentiële leegte kan creëren. Er is geen ironie, geen relativering, alleen ernst. Dat maakt het soms zwaar, maar ook indrukwekkend in zijn consequentie.

De taal is elegant en vloeiend, maar duidelijk gericht op het oproepen van emotionele identificatie. De natuur speelt daarbij een belangrijke rol: ze weerspiegelt de innerlijke toestand van de personages en versterkt de melancholische sfeer. Landschap en gevoel vloeien voortdurend in elkaar over.

Wat mij het meeste bijblijft, is hoe compromisloos deze tekst is in zijn emotionele visie. 'Julia' laat zien hoe de achttiende eeuw gevoel centraal plaatste als bron van waarheid en authenticiteit. Tegelijk toont het ook de grenzen daarvan: wanneer gevoel alles wordt, blijft er weinig ruimte over voor relativering of groei.

Als moderne lezer vond ik het soms intens en zelfs beklemmend, maar ook fascinerend als historisch document. 'Julia' laat je niet alleen een verhaal lezen, maar een volledige gevoelscultuur ervaren.

Interessant voor wie het sentimentalisme wil begrijpen, maar vooral voor wie wil voelen hoe literatuur ooit volledig in het teken stond van emotie.

[Hidde van Deemter · Rating 4 out of 5]

Erg moeilijk te volgen, komt ook door het oude taalgebruik. Wel vind ik dat er een aantal hele mooie passages in staan. Het boek is doordrenkt met emotie, wat ik wel heel mooi vind.

[Alexandra · Rating 4 out of 5]

Het begin kon me weinig bekoren, maar richting de dood van Julia werd ik gegrepen. Het beeld van Eduard die een gotisch kasteeltje betrekt nabij Julia’s graf en alvast zijn eigen graf uithakt in een eikenboom is zowel roerend als lachwekkend. Hopelijk heeft iemand Eduards graf ‘beweend’, zoals zijn laatste wens was.

[Jasper Van · Rating 5 out of 5]

Het feit dat ik normaal een maand met een boek doe en hier na 3 dagen ineens het nawoord tegenkwam zegt denk ik wel genoeg.
Eigenlijk heb ik bijna geen ervaring met romans, maar dit boek greep me gek genoeg vrijwel direct.
Misschien door de geweldige hertaling?:)
Zeker een aanrader!

[Marieke Camps · Rating 1 out of 5]

zoetsappig gekwijl

[Kyra · Rating 3 out of 5]

Gelezen voor Literaire canon.

[Hjordis · Rating 4 out of 5]

Even tho I hate romance, I loved this book

[Lara · Rating 2 out of 5]

'Gedweep - het boek'
Ik ben nog nooit een beter voorbeeld van gekwijn tegengekomen in de Nederlandse literatuur. Maar dat is ook weer niet echt een compliment. Alleen als je net zoals ik een onverklaarbaar genoegen put uit oeverloos gezwijmel kan ik het aanraden.

[Eline · Rating 3 out of 5]

Had to read this for university. I liked the story and everything around it (background information). Didn't love it that much, so I gave it (only) 3 stars.

[Mariska · Rating 3 out of 5]

Ik vraag me af of ik mij gevleid zou voelen of dat ik juist misselijk zou worden van het oneindige geslijm, als ik Julia zou zijn.

[Flora · Rating 2 out of 5]

kan iemand me uitleggen waar mengelwerk over ging

[Rune Nieskens-Cornu]

Ja! ons leven is een droom, en waar plukken wij hier een roosje dan in onze verbeelding?

[Sofie · Rating 2 out of 5]

{leeslijst}

2,5/5

[Lisa Verbist · Rating 3 out of 5]

(gelezen voor Nederlandse letterkunde: basiscollege leeslijst)