Vincent van Gogh schreef honderden brieven, voornamelijk aan zijn broer Theo, die een uniek beeld geven van zijn korte, maar veelbewogen leven. In deze prachtige brieven, die gerekend worden tot de mooiste in de Nederlandse literatuur, schrijft Van Gogh openhartig over zijn emotionele en financiële problemen, over zijn passies en idealen en over zijn vriendschap met Gauguin. De bezieling waarmee hij, ondanks de miskenning, in zijn werk volhardt spat van de pagina's.
Van Gogh-kenner Jan Hulsker stelde de bundel samen, die zich laat lezen als een indringend portret van een zoekend mens en een gepassioneerd kunstenaar.
Sommige passages waren wel mooi, maar het grootste deel was gebakkelei over geld en schilderijen. Mij te feitelijk. Blijf Vin een fascinerend figuur vinden maar dit deed weinig voor me.
Albert Aurier scheef over Vincent onder andere het volgende: "What characterizes his works as a whole is its excess . . . of strength, of nervousness, its violence of expression. In his categorical affirmation of character of things, in his often daring simplification of forms, in his insolence in confronting the sun head-on, in the vehement passion of his drawing and colour, even to the smallest details of his technique, a powerful figure is revealed . . . masculine, daring, very often brutal . . . yet sometimes ingeniously delicate . . . ."
De reactie van Vincent op dit stuk in de "Mercure de France" kenmerkt de Nederlandse schilder op een bijzonder treffende manier. Een amalgaam van stukjes uit brieven:
"Ik ben buitengewoon verrast door het artikel over mijn schilderijen dat je me gestuurd hebt, onnodig te zeggen dat ik blijf denken dat ik niet zo schilder, maar ik zie er eerder in hoe ik zou moéten schilderen. (...) Maar ik vind werkelijk dat men zulke dingen over Gauguin zou moeten zeggen en over mij dan erg in de tweede plaats. (...) Want het aandeel dat er mij van toekomst of zal toekomen , zal (...) heel secundair blijven. (...) Ik was er bedroefd door toen ik het las, omdat het zozeer overdreven is, het zit anders in elkaar - wat mij draagt bij het werk, is juist het gevoel dat er verscheiden zijn, die net 't zelfde doen als ik, en waarom dan een artikel over mij en niet over die zes of zeven anderen, enz.?"
Ongelooflijke en emotionele-soms voyeristische- reis doorheen het leven van één van de meest geniale kunstenaars van de 19de eeuw.
"Een merkwaardige held", beschreef criticaster Isaäcson hem zo mooi.
Geeft inzicht van eerste hand over Vincent als mens: een lieve broer en zoon, een hartelijk mens. De brieven laten zien hoe scherp hij alles waarnam, met name de kleuren en het licht. Voornaamste eye-opener: zijn prachtige schilderijen waren vooraf altijd grondig overdacht, ondanks dat hij ze in razende vaart maakte. In zijn laatste jaar had vGogh alleen van tijd tot tijd last van waanzin. Daartussenin schreef hij heel normale en kalme brieven.
Van Gogh was een komiek op de eerste plaats en een schilder op de tweede. Hier mijn favoriete quotes:
“Kerel, wat is het veld mooi!” p. 58 “Ik heb toch oren aan het hoofd Theo” p. 90 “Adieu, ik hoop dat de lucht helder blijft tussen u en mij” p. 94 “die lelijke??? verlepte vrouw” p. 107 “O kerel, ik ben zo melancholiek geworden” p.199 “Lamlul” p. 232 “ik geniet ervan als een krekel” p. 385
Op sommige momenten niet altijd vlot leesbaar, maar een uniek instrument om zich het werk van deze getourmenteerde geest eigen te maken. Tip : lees dit boek met een kijkboek van het oeuvre van van gogh bij de hand. Alles wordt nog aanschouwelijker !
as a painter it’s a must read, the flow between despair and pure happiness in his letters is so heartbreaking. it made me feel like i really knew him. the last thing van gogh said on his deathbed made me cry.
"Maar de waarheid, ook het trachten iets waars te maken, is mij zo dierbaar; ik geloof dat ik nog liever een schoenmaker ben dan een musicus met kleuren."
I remember loving this book. I was writing a paper about Van Gogh at the time so I was paying attention mostly to the parts where he talks about his influences (really interesting if you're into his art, btw) but what makes this collection so worthwhile (or any collection of his letters, I suppose, but this is the only one I've read) is his struggle with art and with life in general really. you can feel the frustration but there is also hope and his dedication to hard work and desire to express himself are moving tbh.