Ekmek, çorba, pilav... Mezopotamya’dan Osmanlı’ya, dünyanın dört bir yanından çeşit çeşit köfte... Tarihte balığa atfedilen simgesel anlamlar, her geçen gün daha az tutulur hale gelen lüfer, üzerine şiirler yazılan hamsi, denizlerin “çirkin kral”ı fener, mitik dülger balığı, midye dolma... Nüfus kâğıdında “doğum yeri” olarak İstanbul-Türkiye yazan lokum, yapılışı müthiş basit ama lezzetli kar helvası, acıbadem kurabiyesinin torunu makaronlar, kışların vazgeçilmezi boza... Küreselleşen dünyanın, bin bir tür çeşide sahip zincir kahve dükkânlarıyla rekabete giren geleneksel kahvemiz...
Artun Ünsal, Ortaya Karışık’ta kendine has anlatımıyla bunların hepsine değiniyor. Ama işi mutfakta, sofrada bitirmeyip “yemek sevdası” üstüne de düşünüyor: “Bulduğunu yutan” onursuz oburlardan cinsel güç için yiyeceklere bel bağlayanlara, iyi yemek seven ve yapan gastronomlara uzanıyor; Bizans’tan ve Osmanlı’dan günümüze yemek kültürümüzün peşine takılıp seyyar meydan aşçılarına, meyhanelere, esnaf lokantalarına, lüks restoranlara uğruyor; sokak mutfağına hak ettiği değeri veriyor; kapsamlı bir yemek/yemek kültürü kitapları panoramasının yanında mutfağımızın korunması ve daha da gelişmesi için görüş ve önerilerini sıralıyor.
“(...) İnsan ‘yemek yer’, öteki canlılarsa sadece ‘yemlenir’, ‘otlanır’. (...) Gerçekten, mağara adamından günümüze yemek gereksinimiz kültürle yoğrulmuştur. Yemek bir uygarlık ve kültür işaretidir. Zira yiyecek üreten, yemek haline getiren tek canlı insandır.” ARTUN ÜNSAL
1966’da, Siyasal İncelemeler Enstitüsü’nü (Sciences-Po) 1967’de bitirdi. Gene Paris Hukuk Fakültesi’nde 1970’te Siyasal Bilim doktorasını tamamladı. 1970-1973 yılları arasında Hacettepe Üniversitesi’nde, 1975-1982 yılları arasında Ankara Üniversitesi SBF’de çalıştı. 1982 sonunda istifa edip Hürriyet gazetesine girdi: 1986-1992 yılları arasında bu gazetenin Paris temsilciliğini yürüttü. Bir dönem (1972-1986) Le Monde ve Journal de Genève gazetelerinin Türkiye temsilciliklerini yaptı. 1994’te Galatasaray Üniversitesi öğretim üyeliğine atanan ve Boğaziçi Üniversitesi’nde de dersler veren Prof. Dr. Artun Ünsal’ın Siyaset ve Anayasa Mahkemesi (1980), Kent ve Siyasal Şiddet (1982; Ruşen Keleş’le birlikte), Benim Lokantalarım (YKY, 1996), Süt Uyuyunca – Türkiye Peynirleri (YKY, 1997), Ölmez Ağacın Peşinde – Türkiye’de Zeytin ve Zeytinyağı (YKY, 2000), Nimet Geldi Ekine – Türkiye’nin Ekmeklerinin Öyküsü (YKY, 2001), Umuttan Yalnızlığa 1962-1971 Türkiye İşçi Partisi Tarihi (2004), Tribün Cemaatinin Öfkesi (2005), “Silivrim Kaymak!” – Türkiye’nin Yoğurtları (YKY, 2007), Bezgin Martı ve Çılgın Kelebek (YKY, 2009) ve İstanbul’un Lezzet Tarihi (NTV Yayınları, 2011) başlıklı kitapları yayımlandı. Fransa’da yayımlanan çalışmalarından biri Istanbul la Magnifique’tir (Beyhan Ünsal’la birlikte); Türkçeleri de yayımlanan öbür ikisiyse, Chronique d’une Famille Anatolienne (1989; Türkçesi: Kâmil ile Meryem’e Dair, Afa, 1991; YKY, 1996) ve La Vendetta’dır (1990; Türkçesi: Anadolu’da Kan Davası, YKY, 1995, 2003). Hürriyet ve daha sonra Posta gazetelerinde haftalık lokanta eleştirileri yazmayı sürdüren Artun Ünsal’ın, Osmanlı mutfak kültürü üzerine yaptığı incelemeler çeşitli dergilerde yayımlandı. Geleneksel Türk mutfağı konusunda yurtiçi ve yurtdışında çeşitli toplantılara konuşmacı olarak katılan Ünsal, TRT 1’de “Damak Tadı”ndan sonra, NTV’de “Life Style” programında danışman-sunuculuk yaptı. NTV’de yayınlanan “Altın Sıvının Öyküsü” ve “Süt Uyuyunca” belgesellerini ve “Artun Ünsal’la İftar Sofraları” programını (2013) hazırlayan Ünsal, Türkiye’nin yerel, kültürel değerlerinin ve ürünlerinin bilinmesi ve korunmasının günümüzün globalleşen dünyasında giderek daha da önem kazandığı inancıyla, Anadolu yolculuklarını heyecanla sürdürüyor.