What do you think?
Rate this book
Raija #1
Främmande fågel
Raija är som en främmande, exotisk fågel i sitt nya hemland på nordkalotten. Nörden i det krigshärjade Finland tvingade hennes föräldrar att sälja henne till en norsk familj. Raija möter 1700-talets norden - en värld full av mystik och övertro. Raijas nya dag är hård och skoningslös - men ger också löften om en begynnande kärlek i ljusa, varma nätter...
250 pages, Paperback
First published January 1, 1986
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
November 2, 2026
Ooo matko... No trudno tu coś napisać, bo z jednej strony bardzo jest to ciekawe, łapie za serce, a z drugiej chcesz poprostu usunąć mężczyzn z tej książki na amen, żeby wszystkim żyło się łatwiej
January 4, 2022
I read it because I hoped it would be similar to isfolket by Margot Sandemo (which I love). And it was. But unfortunately I didn't connect with the characters in this book - as I did in Sandemos books. And I didn't really enjoy the storyline in this book, there was nothing in this book that made me want to turn the page.
Hmm... Don't know if I will pick up the next book in this serie.🤔
Hmm... Don't know if I will pick up the next book in this serie.🤔
February 26, 2019
omg I love all these kind of books, I love Raija, Legenden om Isfolket and Häxmästaren *-* they're such amazing books and omg omg xD I cannot wait to read all these books!!
October 7, 2026
Nie spodziewałam się, że ten tytuł może kryć za sobą tak piękną historię. A przecież nie powinno się oceniać książki po okładce. Jestem totalnie zauroczona „Obcym ptakiem“. Malownicze opisy śnieżnej krainy łapały za serce, nie wspominając już o wzruszających losach Raiji i Mikkala. Ich relacja była tak czysta i niewinna, tak piękna. Wystawiona na tak wiele prób i przeciwności losu, umacniała się jeszcze bardziej. Mikkal stał się pierwszym przyjacielem tej małej zagubionej dziewczynki. Pierwszy okazał jej zrozumienie i miłość, gdy ta czuła się tak zagubiona i samotna. Z dala od rodziny, fińskiej kultury, ubogiej chatki, którą tak kochała - czuła się opuszczona przez wszystkich i wszystko co do tej pory znała. Nie potrafię sobie wyobrazić, co czuje ośmioletnie dziecko, gdy najukochańszy ojciec oddaje je w ręce kompletnie obcych ludzi. Bo tak to wyglądało w oczach Raiji, gdy ten przyprowadził ją do Lapończyków - czuła, że ojciec ją porzuca. Nie rozumiała, że robi to z miłości, bo jej pozostanie oznaczałoby dla niej śmierć z głodu. Życie Raiji było niestałe i skomplikowane. Czuła, że nigdzie nie potrafi się odnaleźć, że nigdzie nie jest do końca akceptowana. Najpierw wśród Lapończyków, potem wśród Norwegów. Od dziecka była przekazywana z rąk do rąk. Wszędzie była „Obcym ptakiem“. A jednocześnie było w niej tyle życia, tyle ciekawości świata. Ciągle pozostawała kolorowym ptakiem, nawet gdy nowe otoczenie z niej szydziło, nie pojmowało jej. Do pełni szczęścia potrzebowała jedynie swojego Mikkala, którego z wzajemnością ceniła ponad życie.
Rozumieli się bez zbędnych słów. Już jako młody chłopiec, młodsza od niego dziewczynka wzbudzała w nimi ogromne uczucia. Już od pierwszej chwili, gdy zobaczył ją zapłakaną na mrozie, pozostawioną przez własną rodzinę.
„[...] Sama. Została zupełnie sama. Nic by nie dało, gdyby pobiegła za ojcem. I tak przyprowadziłby ją z powrotem. Ogarnięta paniką odwróciła się do obcych ludzi. Przez łzy nie mogła ich rozróżnić - zlewali się w rozmazane plamy. Nagle jedna postać oddzieliła się od pozostałych. Do zapłakanej dziewczynki podszedł straszy od niej chłopak i otoczył ramieniem jej drobne ciało wstrząsane szlochem. Raija przytuliła się do tego obcego, który okazał jej ciepło i czułość. Ukryła twarz na piersi syna Pehra i płakała, płakała. Mikkal nie pojmował, skąd się w nim bierze taka czułość dla małej Raiji. Zwykle spoglądał na dziewczyny z pogardą. Ale to samotne dziecko o dużych, wyrażających rozpacz oczach poruszyło w nim jakąś strunę. Dziewczynka była taka mała i bezradna. Chłodny wiatr targał wystające spod chusty czarne pukle, które wyglądały jak skrzydła zmagającego się z wichurą kruka. Mikkal, trzymając Raiję w ramionach, usłyszał swój własny głos:
– Płacz, płacz, maleńki kruku! Jest ci teraz bardzo ciężko, ale ja się o ciebie zatroszczę, zawsze będę się troszczyć...“
Chciał się nią zaopiekować, rozgonić wszystkie jej smutki. Choć jeszcze nie rozumiał, dlaczego byłby w stanie zrobić wszystko dla swojego Małego Kruka, był dla niej największym oparciem w każdej sytuacji. Ich niewinna, jeszcze dziecięca relacja bardzo mnie poruszyła. Była pełna zaufania wobec siebie i naiwności wobec okrutnego losu. Wiedzieli, że są dla siebie. Wiedzieli, że to co zaistniało między nimi jest wyjątkowe i rzadkie. Byli jednak za młodzi, by móc decydować o swoich losach. Lecz nawet czas, gdy nie widzieli się latami, nie osłabił ich więzi. Nic nie mogło sprawić, że to wielkie uczucie zrodzone z bezwarunkowej przyjaźni, zostałoby przerwane. Ani odległość, ani czas, ani zaaranżowane małżeństwa nie mogły ich trwale rozdzielić.
Ciągła walka Raiji o szczęście i niesprawiedliwość losu jaka ją dotknęła w tak młodym wieku, bardzo mnie poruszyły. A sama książka jest utrzymana w niezwykłym klimacie - mroźna tundra, obozowiska Lapończyków, wyprawy saniami przez mroźne doliny, kontrastowały z ciepłem relacji Raiji i Mikkala. Bardzo też mi się podobały te elementy kultury lapońskiej, fińskiej i norweskiej, ich pracowitość i po prostu zwykła codzienności.
Poruszająca i piękna książka!
4/5
Rozumieli się bez zbędnych słów. Już jako młody chłopiec, młodsza od niego dziewczynka wzbudzała w nimi ogromne uczucia. Już od pierwszej chwili, gdy zobaczył ją zapłakaną na mrozie, pozostawioną przez własną rodzinę.
„[...] Sama. Została zupełnie sama. Nic by nie dało, gdyby pobiegła za ojcem. I tak przyprowadziłby ją z powrotem. Ogarnięta paniką odwróciła się do obcych ludzi. Przez łzy nie mogła ich rozróżnić - zlewali się w rozmazane plamy. Nagle jedna postać oddzieliła się od pozostałych. Do zapłakanej dziewczynki podszedł straszy od niej chłopak i otoczył ramieniem jej drobne ciało wstrząsane szlochem. Raija przytuliła się do tego obcego, który okazał jej ciepło i czułość. Ukryła twarz na piersi syna Pehra i płakała, płakała. Mikkal nie pojmował, skąd się w nim bierze taka czułość dla małej Raiji. Zwykle spoglądał na dziewczyny z pogardą. Ale to samotne dziecko o dużych, wyrażających rozpacz oczach poruszyło w nim jakąś strunę. Dziewczynka była taka mała i bezradna. Chłodny wiatr targał wystające spod chusty czarne pukle, które wyglądały jak skrzydła zmagającego się z wichurą kruka. Mikkal, trzymając Raiję w ramionach, usłyszał swój własny głos:
– Płacz, płacz, maleńki kruku! Jest ci teraz bardzo ciężko, ale ja się o ciebie zatroszczę, zawsze będę się troszczyć...“
Chciał się nią zaopiekować, rozgonić wszystkie jej smutki. Choć jeszcze nie rozumiał, dlaczego byłby w stanie zrobić wszystko dla swojego Małego Kruka, był dla niej największym oparciem w każdej sytuacji. Ich niewinna, jeszcze dziecięca relacja bardzo mnie poruszyła. Była pełna zaufania wobec siebie i naiwności wobec okrutnego losu. Wiedzieli, że są dla siebie. Wiedzieli, że to co zaistniało między nimi jest wyjątkowe i rzadkie. Byli jednak za młodzi, by móc decydować o swoich losach. Lecz nawet czas, gdy nie widzieli się latami, nie osłabił ich więzi. Nic nie mogło sprawić, że to wielkie uczucie zrodzone z bezwarunkowej przyjaźni, zostałoby przerwane. Ani odległość, ani czas, ani zaaranżowane małżeństwa nie mogły ich trwale rozdzielić.
Ciągła walka Raiji o szczęście i niesprawiedliwość losu jaka ją dotknęła w tak młodym wieku, bardzo mnie poruszyły. A sama książka jest utrzymana w niezwykłym klimacie - mroźna tundra, obozowiska Lapończyków, wyprawy saniami przez mroźne doliny, kontrastowały z ciepłem relacji Raiji i Mikkala. Bardzo też mi się podobały te elementy kultury lapońskiej, fińskiej i norweskiej, ich pracowitość i po prostu zwykła codzienności.
Poruszająca i piękna książka!
4/5
October 30, 2022
Hjärtevärmande, mysig och romantisk.
July 11, 2023
I regeret i read this book. The only reason I took it, was it available at the hotel. Rhe title should be harlequin.
July 23, 2024
Läser om och njuter av historien igen
September 21, 2025
Dziwne.
February 15, 2026
I love this series.
Read it the first time when I was 14 years old.
Reading it agian now, and still love it.
Im reading ut in Norwegian.
Read it the first time when I was 14 years old.
Reading it agian now, and still love it.
Im reading ut in Norwegian.
July 4, 2011
I begyndelsen havde jeg nær givet op på den. Sproget er ikke altid lige godt oversat (jeg læser den dansk-oversatte serie), og ja... det situationsbilledet i starten af bogen appellerede ikke rigtigt til mig. Desuden var prologen en rigtig dræber - i hvert fald den historiske del af den. Det var faktisk først da Raija kom til samerne/lapperne at bogen begyndte at fange mig rigtigt. Derfra tager begivenhederne fart. Der kommer spænding, romantik, drama og denne konstante problematiske udvikling af dilemma. Desuden er Raija en drømmer hvilket jeg i stor grad kan sætte mig selv ind i.
Bogen har en spænding der på en underlig måde tillader, at man godt kan lægge bogen fra sig, og komme tilbage til den uden at ødelægge det intense. Den sætter så meget i gang i hovedet, som man kan gå og spekulere over, til man læser videre. For bogen virker dragende til man igen sidder med den foran næsen.
Bogen har en spænding der på en underlig måde tillader, at man godt kan lægge bogen fra sig, og komme tilbage til den uden at ødelægge det intense. Den sætter så meget i gang i hovedet, som man kan gå og spekulere over, til man læser videre. For bogen virker dragende til man igen sidder med den foran næsen.
Displaying 1 - 11 of 11 reviews