Zaplecze

by Marta Syrwid

Zaplecze to pierwsza powieść Marty Syrwid. Odważna. Przekorna. Buntownicza. Klara jest głodna. Zjadła już swoją dzienną rację kalorii – pół kilo gotowanej fasoli. Czasem pije tylko szklankę soku. Musi być piękna. Musi być doskonała. By zemścić się na ojcu, który – gdy była mała – groził, że zamknie ją w piekarniku i odkręci gaz, a kiedy nie chciała jeść, wkładał jej głowę do talerza. By obronić się przed szkolną koleżanką Ewką, która pocięła jej nowe tenisówki. By zrobić na złość babci Irmie, która romansuje ze spasionym szewcem Benkiem i bogatym Włochem Maksymilianem. Klara zaczyna się odchudzać jeszcze w podstawówce. Przed liceum waży czterdzieści pięć kilogramów. Po maturze – czterdzieści. Przy stu siedemdziesięciu dwóch centymetrach wzrostu. Gdy nie może wytrzymać w domu, ucieka na zaplecze sklepu, który prowadzi jej matka. Tam opowiada swoją historię. Historię głodu, samotności. Zaplecze napisane jest niezwykle zmysłowo, miejscami brutalnie, językiem, który łączy różne style jak drażniące nozdrza zapachy.

224 pages, Paperback

First published January 1, 2009

Reviews

[Wron_aaa]

Mocne i brutalne, właśnie czegoś takiego potrzebowałam

[Agata]

3,5✨️
- ciekawy styl pisania i sama koncepcja, szczególnie wątków z manekinem
- bardzo intrygowały mnie (w mojej interpretacji) rozmowy tak jakby z samą chorobą, tym diabełkiem który siedzi w glowie osob z anoreksją
- dla osob, ktore zmagają sie z zaburzeniami odżywiania - warto miec na uwadze występowanie danych odnosnie wagi, kalorii i ewentualnych sposobów odchudzania
- brakowalo mi większego zgłębienia procesow zachodzacych w glowie i mysli, z ktorymi muszą zmagac sie osoby z tym zaburzeniem

[Szara]

Kiedyś znałam autorkę , kiedyś znałam jej styl... ale to było kilka lat temu (jesteśmy z tego samego miasta, jesteśmy rówieśniczkami). Sięgnęłam po tą książkę, dowiedziałam się o niej przypadkiem i byłam ciekawa czy to nadal ten sam styl pisania. Oczywiście trochę zmieniony, ale w dalszym ciągu nie banalny, genialny. Na początku było dość ciężko, ale gdy przyzwyczaiłam się do niego czytało się świetnie. Temat bardzo trudny, ale z całą pewnością nie jest to książka tylko o anoreksji, jest to temat przewodni, ale nie jedyny... Na pewno nie jest to książka typu "lekko, łatwo i przyjemnie", ale polecam. Jedyne co mnie trochę zawiodło to zakończenie, ale im dłużej o tym myślę tym bardziej mi się podoba... o nie na pewno nie zdradzę zakończenia :P
To również książka z serii z miotłą - druga jaką przeczytałam i chyba sięgnę jeszcze po tą serię bo na prawdę są to książki, które warto przeczytać.
Polecam.