Τα αποσπάσματα θανάτου ήταν ένα ιδιαίτερα βίαιο και αποτρόπαιο στοιχείο της
πολιτικής κατάστασης που επικρατούσε στη Λατινική Αμερική τις δεκαετίες του
'70 και του '80. Στην, τη δεκαετία του '70,
και στη Γουατεμάλα,
τη δεκαετία του '80, οι στρατιώτες φορούσαν στολές την ημέρα, αλλά
χρησιμοποιούσαν αυτοκίνητα χωρίς πινακίδες τη νύχτα, για να απάγουν ή να
σκοτώνουν τους εχθρούς του καθεστώτος ή τους συμπαθούντες των εχθρών του
καθεστώτος.
Στο ημερολόγιο του πολέμου των χοίρων καταγράφεται η γήρανση της ζωής μέσω μιας εξεγερμένης νεολαίας που δολοφονεί βασανιστικά και ανελέητα τους ηλικιωμένους, με το πρόσχημα της κατάλυσης
του αποτρόπαιου παρελθόντος, του παλιού,
του γερασμένου, του ξεπερασμένου, του άχρηστου
και παροπλισμένου φόβου για την ίδια τη ζωή.
Ο Κασάρες, ο αξιολάτρευτος αυτός δημιουργός
ονείρων μαι εφιαλτών διδάσκει για άλλη μια φορά
μέσω της μυθιστοριογραφίας του μαθήματα οικουμενικής πραγματικότητας.
Τα μέλη του κινήματος της νεολαίας εξοντώνουν τα παππουλάκια με περισσή απανθρωπιά και άπλετη μοχθηρία γράφοντας με το αίμα των θυμάτων τους το ημερολόγιο του πολέμου των χοίρων.
Οι ηλικιωμένοι χαρακτηρίζονται ως γουρούνια, αναίσθητα, παμφάγα, βρόμικα, σιχαμερά, άχρηστα
και εκφυλισμένα απο διαφορες παθήσεις φθοράς, ανικανότητας, εγωπάθειας και απελπιστικά προβλέψιμης παρενόχλησης μέσω της ύπαρξης τους
που σαπίζει την κοινωνία και την παραπλανά.
Την προσανατολίζεται μακριά απο την ελπίδα και την δύναμη της αλλαγής και της εξέλιξης, μακριά απο την επανάσταση της επιτυχημενης αποτυχίας που εμφορείται μονάχα η παρόρμηση και η απερισκεψία των νέων ηγετών στη χώρα του ποτέ, όπου το περιβάλλον της δεδομένης ευαισθησίας τους θα έπαυε να απειλείται της ύπουλης και τρομερής μετάδοσης των γηρατειών.
Μια παρέα απο μεγάλα και πιο μικρά παππουλάκια πρωταγωνιστεί σε αυτόν τον άξεστο πόλεμο και παιδεύεται με αγαστή συνεργασία και κλίμα αδελφοσύνης και αλληλεγγύης να σώσει και να σωθεί απο τους δολοφόνους-κυνηγούς του χοίρου και της κουκουβάγιας.
Η αγάπη, ο έρωτας, έστω και αργοπορημένος, καταφέρνει να γίνει ο εξολοθρευτής της απαισιοδοξίας που κατάβαλλει την ώριμη ηλικία και την τρομοκρατεί.
Η ηδονή της σάρκας, η ταχυκαρδία του συγκλονιστικά και θεϊκά ανεπίληπτου οργασμού ταράζει την ψυχή και χαϊδεύει με φιλήδονη λαγνεία σώματα με δέρμα υπέροχα τρυφερά και άτρωτα απο σημάδια χρόνου, πάνω σε σώματα με φανερά τα σημάδια του παρελθόντος που αποκαλύπτουν το τέλος του μέλλοντος.
Ο Κασάρες σπιντάρει και ποντάρει στο όνομα
του έρωτα που καλπάζει μακριά αγνοώντας τα γεράματα, αδιαφορώντας για τις αποφάσεις
των ειδικών πως το γήρας είναι ασθένεια
και ο άρρωστος δεν έχει άλλη επιλογή ούτε διέξοξο εκτός απο τον τάφο.
Σε μια κατά τα άλλα προφητική πολιτικά
και φανταστική ιστορία τραγικής διάστασης,
το μοτίβο αγάπης μεταξύ του μεσήλικα Ντον Ισίδορο
και της νεότερης κατά πάρα πολλά χρόνια Νέλιδας καταλήγει την τραγωδία σε ένα κάπως πιο ευτυχισμένο αν και παροδικό, όπως όλα τα ανθρώπινα, συμπέρασμα.
🐽🐽🐽💌💌
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς ασπασμούς