Οικογένεια Μπες-Βγες

by Γιάννης Ξανθούλης

"...Εδώ και τρία χρόνια είχα καταλάβει ότι δεν ήμουν ένα συνηθισμένο παιδί. Ξαφνικά, εκεί κοντά στα δύο, πάνω που σταθεροποιούσα το βήμα μου, που ανακάλυπτα τη φωνή και τις λέξεις, που μάθαινα να ξεχωρίζω τις μυρωδιές των λουλουδιών, των φαγητών και των δωματίων, κατάλαβα, τελείως μόνη μου, ότι μεγάλωνα με εκατονταπλάσια ταχύτητα από το κανονικό. Άρχισα να κρίνω προτού μάθω, αλλά ο εγκέφαλός μου ήδη προχωρούσε με ξέφρενη ταχύτητα, σαν τρένο χωρίς μηχανοδηγό. Τη μητέρα όμως τη σκότωσαν. Είμαι σίγουρη γι' αυτό. Τη σκότωσαν μέσα στο ίδιο μας το σπίτι, με τα ίδια τους τα χέρια. Το βράδυ της Τετάρτης..."

Genres: Fiction, Ebooks

150 pages, Paperback

First published January 1, 1982

About the author

Ο Γιάννης Ξανθούλης (English: Giannis Xanthoulis) είναι Έλληνας μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και δημοσιογράφος. Γεννήθηκε το 1947 στην Αλεξανδρούπολη από οικογένεια προσφύγων και σπούδασε δημοσιογραφία, σχέδιο και ενδυματολογία θεάτρου. Από το 1969 εργάζεται ως δημοσιογράφος και χρονογράφος, ενώ το πρώτο του μυθιστόρημα, Μεγάλος Θανατικός, κυκλοφόρησε το 1981. Έγινε ευρύτερα γνωστός από τα χρονογραφήματά του στην Ελευθεροτυπία, καθώς και από τα σατιρικά του κείμενα και θεατρικά έργα, πολλά από τα οποία ανέβηκαν σε ελληνικές σκηνές. Έχει επίσης γράψει και εικονογραφήσει παιδικά βιβλία. Βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της ΕΣΗΕΑ.

Reviews

[Irini Gergianaki]

Αναμφισβήτητα ενα από τα έργα του Ξανθούλη που δε μου άρεσε ΚΑΘΟΛΟΥ. Κάτι από Καραπάνου, αλλά στο ακραίο και ακατανόητα βίαιο.

'«…Εδώ και τρία χρόνια είχα καταλάβει ότι δεν ήμουν ένα συνηθισμένο παιδί. Ξαφνικά, εκεί κοντά στα δύο, πάνω που σταθεροποιούσα το βήμα μου, που ανακάλυπτα τη φωνή και τις λέξεις, που μάθαινα να ξεχωρίζω τις μυρωδιές των λουλουδιών, των φαγητών και των δωματίων, κατάλαβα, τελείως μόνη μου, ότι μεγάλωνα με εκατονταπλάσια ταχύτητα από το κανονικό. Άρχισα να κρίνω προτού μάθω, αλλά ο εγκέφαλός μου ήδη προχωρούσε με ξέφρενη ταχύτητα, σαν τρένο χωρίς μηχανοδηγό. Τη μητέρα όμως τη σκότωσαν. Είμαι σίγουρη γι’ αυτό. Τη σκότωσαν μέσα στο ίδιο μας το σπίτι, με τα ίδια τους τα χέρια. Το βράδυ της Τετάρτης…»

[Antonis Giannoulis]

Στα μονοπάτια του μεγάλου θανατικού . Έντονη φαντασία και σουρεαλισμός . Κατά τα αλλά παντελώς αδιάφορο..,

[Noni Koun]

Ένα βιβλίο ανούσιο με βωμολοχίες … νομίζω είναι από τα χειρότερα που έχω διαβάσει … έλεγα Παναγία μου ποτέ θα τελειώσει …

[Πάνος Τουρλής]

Ειλικρινά δεν ξέρω τι να γράψω για ΑΥΤΟ το βιβλίο (;). Ανεδαφικό, ουτοπικό, ασύνδετο, ασυνάρτητο, από τα γνωστά κακά και χαζά του Ξανθούλη. Ένα 5χρονο κορίτσι, με μυαλό ενηλίκου, που βρίζει σαν το παιδί του Εξορκιστή, σκέφτεται και αντιδρά βλέπει την οικογένειά της, τη γνωστή Πουστοδούλου (και με το μπαρδόν κιόλας), ιδιοκτήτρια της τεράστιας περιουσίας που δημιούργησαν χάρη στα προφυλακτικά Μπες-Βγες, να ξεκληρίζεται από έναν μυστηριώδη δολοφόνο. Νταξ έχει ένα υποδόριο χιούμορ (μπαρ Η Αυτοϊκανοποίηση ας πούμε, ή "-Η μαμά είναι πια κοντά στον Χριστούλη; -Δε θάθελα να είμαι ο Χριστούλης τώρα!" κλπ.) αλλά κατά τα άλλα το χάος και πολλές μα πολλές χυδαιότητες και αχρείαστες βωμολοχίες! Αφήστε το κι αυτό του Ξανθούλη στην άκρη.

[Xenia Makri]

Το ξεκίνησα αργά το απόγευμα και το τελείωσα λίγο αργότερα.Δεν μπορώ να πω οτι είναι από τα αριστουργήματα του συγγραφέα, όμως με έκανε να γελάσω.Διαβάστηκε με μια ανάσα. Το χιούμορ είναι...δολοφονικό!

[Χρήστος Αναστασόπουλος]

Εξαιρετικό! Υπέροχη γραφή, όπως πάντα, με έντονο σουρεαλισμό που λατρεύω κι αγαπώ!

[Torteleni]

Αυτό το βιβλίο έπεσε τυχαία στα χέρια μου. Θα χαρακτήριζα την ιστορία ως ένα fever dream, όπου τίποτα δεν μπορείς να προβλέψεις. Λιγάκι χυδαίο και αρκετά χιουμοριστικό, αν δεν είσαι προετοιμασμένος για κάτι, θεωρώ θα το απολαύσεις.

[Tzakouzi]

Γιαννάκη you so silly for that

[Andrianos9]

Πολύ ευχάριστο!

[Βίκυ Μωραγιάννη]

Πολύ αναζωογονητικό το να διαβάζω ελληνικό σουρεαλιστικό κείμενο! Μου άρεσε πολύ!

[Κλέαρχος Σταματουλάκης]

Υπέροχο. Τρομερά σουρεαλιστικό και «φρικιαστικά» απολαυστικό. Irreverent που γράφουν και στο Netflix ;)

[Areti]

Το βιβλίο "Οικογένεια Μπες-Βγες" αποτέλεσε τη δεύτερη επαφή μου με τον συγγραφέα. Πρόκειται για τη σουρεαλιστική ιστορία ενός πεντάχρονου κοριτσιού (το οποίο διαθέτει την προσωπικότητα και το μυαλό μιας 50χρονης) που προσπαθεί να βρει τον δολοφόνο που θέλει να ξεκληρίσει την οικογένειά της.
Οποίος θέλει να το διαβάσει πρέπει να συμφιλιωθεί με το γεγονός ότι το βιβλίο είναι γεμάτο βωμολοχίες, οι οποίες τις περισσότερες φορές είναι αχρείαστες, αλλά και τη γνωστή διαστροφική τάση του συγγραφέα να εμπλέκει ανηλίκους σε αιμομικτικές σχέσεις. Δεν το παρακάνει όπως στο "Πεθαμένο λικέρ" όμως.
Το βιβλίο διαβάζεται γρήγορα κι εύκολα. Θα σας κάνει σίγουρα να γελάσετε, ειδικά στο πρώτο μισό. Δεν θα έλεγα πως είναι ιδιαίτερα καλογραμμένο. Η χαμηλή βαθμολογία προκύπτει κυρίως από την αδυναμία μου να υποστώ για δεύτερη φορά φαντασιώσεις αιμομιξίας. Ειδικά στο συγκεκριμένο βιβλίο δε χρειαζόταν κατά την άποψή μου.

[Jericho Holz]

H εισαγωγή μου στον υπέροχο, τρελό κόσμο του Γιάννη Ξανθούλη, λίγο πριν μπω στην εφηβεία.
Το ήπια, δε το διάβασα, ένα ευφιέστατο οικογενειακό δράμα; Κωμωδία; Ποιητική ειρωνεία;
Δε θα το ξεχάσω ποτέ.
Ειδικά το "Λέγε με Ρουθ".

[Margarita]

Ευχάριστο,με χιούμορ και φαντασία. Διαβάζεται γρήγορα και εύκολα.
Μου άρεσε.

[Vasilis Kalandaridis]

Υπάρχουν άνθρωποι που λατρεύουν τον Ξανθούλη και τα γραπτά του και κάποιοι άλλοι λιγότεροι,που τους προκαλεί εμετό.Εγώ ανήκω ξεκάθαρα στην πρώτη κατηγορία.

[Marikaity]

Ενώ μου αρέσει ο Ξανθούλης και έχω λατρέψει άλλα βιβλία του, σε αυτό ένιωσα αμήχανα και δεν μου άρεσε.

[Panagiotis]

Το βιβλίο είναι το πιο παρανοϊκό που έχω διαβάσει από τον συγγραφέα ευτυχώς που δεν το διάβασα πρώτο γιατί η σχέση μου με τον Ξανθούλη δεν θα είχε αρχίσει καν, χωρίς να είναι ένα κακό βιβλίο οι ηρωές του δεν με άγγιξαν καθόλου καθώς και η τρέλλα που το διαπερνά από άκρη σε άκρη

[Jo PS]

Καλα μου παιδια…
Αυτο το βιβλιο ειναι πολυ διασκεδαστικό! Αν σας ειναι αδιαφορο, οκ, γουστα…αλλα αν το βρισκετε τραγικο και χυδαίο πιθανοτατα κατι παει στραβα με εσας και οχι με τον φιλο μου τον Ξανθούλη!

Στο Σισσακι Πουστοδουλου: εισαι η κλανα Κροφτ της βιομηχανίας μπες-βγες και αγαπαμε.

[Emmanouil Angelakis]

Black humour. Interesting. read fast. holiday book. Winter holiday.

[Ignorant Jim]

Ενδιαφέρουσα γραφή αλλά ίσως να πρέπει να διαβάσω κάποιο άλλο βιβλίο του για να τον εκτιμήσω ως συγγραφέα