Extrait : « Les véritables souvenirs, les seuls qui survivent, les seuls qui ne vieillissent pas, les seuls qui soient enracinés, sont les souvenirs de l'enfance et de la première jeunesse. Jusqu'à la fin de nos jours, ils gardent la grâce, l'innocence, le velouté de leur naissance et ceux qui naissent contrefaits, malpropres, malheureux ou stupides tombent dans les ténèbres où ils rejoignent les souvenirs de l'âge mûr qui méritent rarement d'être recueillis. »
Maurice Polydore Marie Bernard Maeterlinck (also called Count Maeterlinck from 1932) was a Belgian playwright, poet, and essayist who was a Fleming, but wrote in French.
He was awarded the Nobel Prize in Literature in 1911 "in appreciation of his many-sided literary activities, and especially of his dramatic works, which are distinguished by a wealth of imagination and by a poetic fancy, which reveals, sometimes in the guise of a fairy tale, a deep inspiration, while in a mysterious way they appeal to the readers' own feelings and stimulate their imaginations".
The main themes in his work are death and the meaning of life. His plays form an important part of the Symbolist movement.
Citaat : Herinneringen zijn de onzekere en vluchtige sporen die de dagen ons nalaten. Degene die elkeen verzamelt, vullen niet eens de palm van een hand. Review : Maeterlinck was een Franstalige Gentenaar die een uitgebreid oeuvre naliet van toneelwerken, poëzie en essays. De uitreiking van de Nobelprijs lag al bijna veertig jaar achter hem, toen hij in 1948 in Monaco zijn laatste werk publiceerde. Hij woonde toen al jaren in Frankrijk. Na de moeilijke oorlogsjaren, die hij in de VS doorbracht, keert de schrijver in Bulles bleues.
Souvenirs heureux in gedachten terug naar huis, naar Gent, naar het geprivilegieerde milieu van de Franstalige burgerij van het einde van de negentiende eeuw. In deze Herinneringen van geluk, met als overkoepelende titel Bulles Bleues schetst hij, als tachtigjarige, zijn jeugdmemoires. Dit doet hij aan de hand van een hele reeks korte stukjes, hetgeen Maeterlinck als literaire vorm uitstekend tot zijn recht laat komen.
Deze memoires lezen ongelofelijk vlot. Geen droge kost maar sprankelend met humor doorweven proza, in het Frans geschreven in 1948, maar nu pas vertaald door een wetenschappelijke medewerker van het stadsarchief Gent André Capiteyn. Maeterlinck stamde uit een welgestelde Franstalige familie, met een burgerwoning in de stad en een mooi buitenverblijf in Oostakker, langs het kanaal naar Terneuzen. Onderwijs kreeg hij in een privéschool en in het Sint-Barbaracollege, niet meteen de school van de arme luitjes. Dat blijkt ook uit Bulles bleues, waarin Maeterlinck terugkijkt op zijn kinder- en jeugdjaren in Gent. Er moet niet veel gewerkt worden: kleine Maurice heeft tijd genoeg voor zijn schelmenstreken en zijn eerste schrijfsels. Het zijn jaren zonder al te veel zorgen; de ondertitel luidt niet voor niets Herinneringen van geluk. Bulles bleues is een mooi tijdsdocument over Gent en haar bourgeoisie aan het eind van de negentiende eeuw, vertaald in een mooi Nederlands.
Prachtig geschreven vermakelijke en openhartige stukjes over de jeugdjaren van de schrijver. Maeterlinck won als enige Belg ooit de Nobelprijs voor Literatuur en is vooral bekend om zijn indrukwekkend oeuvre van poëzie, theater en essays. Hij keerde op latere leeftijd terug naar zijn geboortestad Gent waar hij deze mooie jeugdmemoires neerschreef, één jaar voor zijn dood. Ik heb enorm genoten van de vertellingen die typisch zijn voor de Gentse Franstalige burgerij op het eind van de 19e eeuw.
Aan de trefzekere, poëtische stijl herkent men de meester. Na lezing van dit boek wekt het geen verwondering dat Maurice Maeterlinck als enige schrijver in de lage landen de Nobelprijs voor literatuur heeft ontvangen. Het boek schetst een boeiend tijdsbeeld van de Franstalige bourgeoisie aan het einde van de 19e eeuw.