این مجموعه شش داستانکوتاه داره. بهترتیب: خانهای با عطر گلهای سرخ، پایان داستان، شب غریب غریبان، احمدآقای بخارکار، هذیان، شبی که آقای خالقی مرد. تمام این داستانها در سالهای ۱۳۵۸ و ۱۳۵۹ نوشته شده. در این داستانها در مورد مسائل مهمی حرف میزنه. از جنگ جمهوریاسلامی با کوردها تا انقلاب فرهنگی تا حملهی جمهوریاسلامی به زنان آزادیخواه تا وضعیت دردناک کارگران. این موضوعات جدای از اینکه که همیشه دغدغهی شخصی و پژوهشیم بودهن، از این جهت برام مهمتر و ارزشمندترن که خود سردوزامی بسیاری از اینها رو خودش زندگی کرده و یا به چشم دیده. داستان محبوب من از این مجموعه داستان «احمدآقای بخارکار»ـه.
داستانهای "هذیان" و "شبی که آقای خالقی مرد" را بیشتر پسندیدم. فرم روایی همین دو داستان از دومین مجموعه داستان سردوزآمی آوانگارد بودنش را نشان میدهد. حالا جسارت در نوشتن و ارائهی محتوا و زبان تند شخصیتها و نویسنده به کنار.