John Calvin Van Looy III, perteneciente a una familia muy poderosa de Nueva York, quiere recuperar los restos de su primo segundo Jefferson, abatido en España durante la Guerra Civil. En el país se viven tiempos convulsos; la dictadura recién estrenada, el rastro de la posguerra, más viva que nunca, y la corrupción, harán muy difícil esa tarea que le encomendará a su amigo Steve Beasko, un policía retirado que ahora trabaja para una compañía de seguros. Lo que al principio parece un trabajo sencillo, la repatriación de un cadáver, será un verdadero quebradero de cabeza para el expolicí la muerte de Van Looy esconde un secreto. Junto a Itxaso Arizmendi, una enfermera que le ayudará en sus pesquisas, buscará la verdad, aunque para ello tengan que poner su vida en peligro. Han prometido llegar hasta el final, cueste lo que cueste.
En El país equivocado, Javier Abasolo, con su habitual estilo elegante y descriptivo, y con un humor afilado nos sirve esta novela negra cocinada a fuego lento con un gran detective hecho a medida. Nobelaren Omega marka bat (pasaporte baten sinaduran) eta aieru baten indarrez nabarmenduko den irudi bat (bi txori mokoka zeru mugetan). Pasaporte-mehatxuaren hartzailea, talde mafioso baten barruan gainbehera etorritako gizon eroria, izen askoren atzean mozorrotu Marcel, Cerdán, Osorio… Zein ote pasaportearen igorlea? Zein dago Omega markaren atzean? […] Nobela modernoaren heroi hunkigarrienak pertsonaia arrunt, xume eta anbiguoak izan dira. Haien heroitasuna norbere baitan azterka bildutako bizi-pusketak lerrotzera mugatu ohi da. Izan ere, jasanezina zaigu taxurik eta zentzurik gabeko fikzioaren zedarrietan eraiki beharra dago bizitza. Are gehiago, nobela honetan gertatzen den modura, narratzaileak porrotaren arrazoiak ere ezagutzen ez dituelarik. Hala ere, badaki zerbait, alegia, nondik datorren ez dakien pasaporte hori eskaintzen zaionean, bereak egin duela. Aurrerantzean, atsedenik gabeko oroimenaren azterketa urduria baino ez zaio geldituko. Helburua ez da, dagoeneko, ihes egitea, baizik eta ezerezaren atari huts ez bilakatzea heriotza. Horixe da nobela honetako protagonistari geratzen zaion heroitasun mixerablea. Bere buruarekiko kontu-garbitzea luke garaipen, erredentzio badaezpadakoa.
Iñaki Aldekoa
«Gerald D gero eta hotzago nirekin, ugaritzen ari zitzaizkidan kabitu ezinaren panpinak nire baitako karruselean jira eta desengainua, inbidia, amorrazioa, behazuna… Ezin, ordea, panpina guztiak tiro bakar batez eraitsi. Hondamendi bakar baten atalak ziren panpinok, desberdinak, baina zerikusi begi-bistakoa zutenak porrotaren muinarekin. Zer zen zuzena, garbi dirura ninderaman guztia zen ona, merezizkoa. Ikusi nahi ez nuena da eguneroko bizitza mapa bat dela, eta mapetan mugak dauden bezala, mugak daudela eguneroko bizitzan ere. Mendiak, ibaiak, labarrak, iragan ezin diren hesiak…».