Killing Kanoko

by Hiromi Itō, Jeffrey Angles (Translator)

Poetry. East Asian Studies. Translated from the Japanese by Jeffrey Angles. "I want to get rid of Kanoko/I want to get rid of filthy little Kanoko/I want to get rid of or kill Kanoko who bites off my nipples." "KILLING KANOKO is a powerful, long-overdue collection (in fine translation) of poetry from the radical Japanese feminist poet, Hiromi Ito. Her poems reverberate with sexual candor, the exigencies and delights of the paradoxically restless/rooted female body, and the visceral imagery of childbirth leap off the page as performative modal structures--fierce, witty, and vibrant. Hiromi is a true sister of the Beats"--Anne Waldman.

Genres: Poetry, Japan, Japanese Literature, Fiction

129 pages, Paperback

First published January 1, 2009

About the author

Hiromi Itō is one of the most prominent woman writers of contemporary Japan, with more than a dozen collections of poetry, several works of prose, numerous books of essays, and several major literary prizes to her name.

Reviews

[spillingthematcha]

Intymne, a jednocześnie bardzo dosadne i przepełnione wyrazistymi emocjami. Pierwszy tomik współczesnej japońskiej poezji, jaki miałam okazję przeczytać.

[Aleksandra Gratka · Rating 5 out of 5]

Japońskie powieści, filmy, seriale, jedzenie - to znam. Japońska poezja - terra incognita. Z dużym zainteresowaniem więc przeczytałam tomik Hiromi Itō "Zabić Kanoko", który z jednej strony mocno wpasował się w to JAPOŃSKIE, co znałam do tej pory, a z drugiej wywrócił ten obraz do góry nogami.

Knedelki z mąki ryżowej jako wyznanie miłości, jako ukryta prośba o zachowanie autonomii w życiu we dwoje, jako równie ukryte wyznanie - "Uwielbiam te knedelki [...] bardziej niż ciebie". Odwiedziny na cmentarzu jako oswojenie nieuchronnego. Harakiri jako fantazja erotyczna. Kobiecość naznaczona aborcjami, porodami, krwawieniem miesięcznym. Dzieci urodzone i dzieci utracone, żywe i martwe ("do siedmiu lat dziecko należy do bogów").

Sporo w tych wierszach (nieomal prozie) fizyczności, cielesności, wydzielin wszelakich. Tu nie ma subtelności, tu mąż sparaliżowanej żony sprząta nieczystości wydobywające się z powłoki, którą kocha(ł). Tu niemowlę to nie słodki szczebiot, ale poranione sutki i kupa, która nie ma końca.

Poetka czerpie z innych utworów, z wierzeń i szeroko pojętej historii ludzkości, w której maraton pokoleń przekazuje sobie lęki i pragnienia. Znajdziemy tu też polskie akcenty, bo autorka była związana z naszym krajem. Szczególnie istotny jest tu wiersz "Mówię po polsku", bo przejmująco pokazuje, że Wittgenstein miał rację mówiąc o granicach języka i granicach świata.

Spędziłam z tym tomikiem kawał nocy. To była fascynująca, niepokojąca przygoda, chyba nigdy wcześniej nie miałam w poezji do czynienia z aż tak odważnym pisaniem o ciele, macierzyństwie, odczuciach wobec dziecka. To poezja, która uwiera, momentami odrzuca, ale za chwilę przyciąga ze zdwojoną siłą.
Podobało mi się.

[karoline]

kropslig massakre. vild læsning!

[Joe · Rating 5 out of 5]

Continuing the trend of work in translation that pantses me:

"That's right, they dig me up and here I am, I'm not dead, I haven't dried up, I just warmed myself in the sand, a growing, laughing, living body, mother stuck a stalk in the hole in my ear to mark me, morning and night I would suck the dew through the tiny, tiny, tiny hole, and here I am, a growing, laughing, living body, a growing, laughing living body, a growing, laughing, living body, that is what I am , that is who I am!"

or

"Aborted an embryo that must have looked just like Kanoko
The embryo that must have looked just like Kanoko would have grown
I might have had a fetus that looked just like Kanoko
But it would not have been her
Congratulations on your destruction
Congratulations on your destruction
Congratulations on your destruction"


So much more than the easy to apply "Feminist poetry in translation" --also much more-- argues for current relevance of poetry rooted in orality, in dynamic ritual forms imported, yielding progressive myths/allegory, etc etc. Suppose I should read Rothenberg soon.

[Źdźbło Trześczyżybitowskie · Rating 3 out of 5]

Bo to jest taka sytuacja z poezją, zawsze: albo coś mi się podoba - albo nie; albo się z tej poezji czegoś uczę - albo się z niej nie uczę. I otóż "Zabić Kanoko" podoba mi się średnio, ale na pewno niczego się z tego nie nauczyłem. Czego niby miałbym się nauczyć? Nie w sensie płaskiej dydaktyki, nie zrozumcie mnie źle. Ale tak po prostu, po ludzku - czego ja się z tego mam nauczyć jako człowiek szarpiący się z moimi bólami, z moim losem?? Reklamowe zajawki tego tomiku są w stylu, że Hiromi Ito to japońska transgresja feministyczna. Może tak. Japonię znam z opowieści mojej japońskiej przyjaciółki Kjoko i ona mi takie rzeczy opowiadała, które pozwalają docenić innowacyjność Hiromi Ito, jej odwagę. Ale w kontekście tylko to ma znaczenie, nie uniwersalnie. Ja to rozumiem, mnie do tego przekonywać nie trzeba. Ale jakoś nie potrafię dostrzec jakiegokolwiek związku między tą poezją a tym, co mnie nurtuje. Ot, ciekawostka. Jak się aspiruje do kawiarnianego, wielkomiejskiego towarzystwa, to wypada znać i przy kawie błysnąć. Tylko że ja takie życie mam głęboko w dupie. A ja fizycznie nie jestem zbyt małe. Głęboko w dupie mam takie obcowanie z poezją, takie interesy z poezją, takie tokowanie towarzyskie. Ja się pytam - co ja z tego jako człowiek mam. Poza tym, że to ciekawe. Niewiele - odpowiadam sobie.
Pani Hiromi Ito życzę jak najlepiej. Jej fanbojom życzę jak najlepiej. I cześć! Do następnego rajdu.

[Shivanee Ramlochan · Rating 4 out of 5]

If there is a brutal, bloodied field of fierce feminist writing, Hiromi Itō stands in its epicentre, wielding abortionist’s gloves, splattered in placenta and plain speaking. Very little in these perverse, transgressive, macabrely playful poems might comfort you, but that is not their intention. The poet writes not only to expose the underbelly, but scorch it. It’s difficult not to read this work without the hairs on your head standing sentinel, zero at the bone.

“My grandmother was a medium
My mother was a magician
My mother’s older sister was a geisha
My mother’s younger sister had tuberculosis
My mother’s other younger sister was barren
All were wonderfully beautiful
The spells mother taught me
All required saké, rice and salt
We were afraid of snakes, water, and the east”

12/31
#TheSealeyChallenge

[Abi · Rating 1 out of 5]

I really strongly disliked this. It was disturbingly graphic and at times difficult to follow. Definitely not my thing. I read it for class.

[Jordan Smith · Rating 5 out of 5]

As a concept, this book sets the stage for a powerful read. The verses are especially suited for reading aloud, and have both tempo and rhythm in the original and in these excellent translations by Jeffrey Angles.

A must read for any fan of poetry, any student of women's studies (the title comes from the author's daughter's name...), anyone interested in transnational living, parenthood, anyone looking for a poetry to EXPERIENCE.

[Megan · Rating 5 out of 5]

congratulations on your destruction

[Mutsumi Sato · Rating 4 out of 5]

The translation reflets Hiromi Ito's bursting energy and vulnerability
very well, but in some parts, actually almost in every work, translater makes
incredible errors like, while the author writes さとうきび "sugar cane",
but the translator chose to use "brown sugar".
These changes are very unnecesary and I wonder if any native Japanese
read this book through before publication.

[Rodrigo De · Rating 3 out of 5]

Se captura con crudeza alguna realidad. Tiene poemas impactantes (Harakiri, Killing Kanoko...), poemas instructivos (Postpartum, Bad breasts...), poemas místicos (Coyote, I am Anjuhimeko...) y poemas (Trans population).

[saylor ୨୧ · Rating 2 out of 5]

i was promised a feminist, erotic energy, got a lot of breast milk and diarrhea instead.

[Maciek Bidacha · Rating 5 out of 5]

Poruszająca poezja.

[Chloé Pélata · Rating 2 out of 5]

Je capte la DA mais c perché

[melissa · Rating 4 out of 5]

It's hard to review this collection of poems. I've been picking up this book every once in a while since a friend gave it to me over a year ago, and today, being in a poetry kind of mood, I picked it up and read much of it again. I guess people call Ito a feminist; she's very concerned with "women's issues," whatever that means to you. The poems are raw in great way. "Postpartum" begged me to put down the book and reflect on it, and I don't even have children.
The language is interesting, but hard to really dig into when reading a translation. Mostly I just wish my Japanese was better so that I could read it in the original.
I'll definitely be coming back to this collection again.

[Jeffrey · Rating 5 out of 5]

Original and daring poetry! This book shatters all stereotypes about what Japanese womanhood is all about. Ito became famous in the 1980s for a series of writings in which she talked about her thoughts of killing her infant daughter, and since then, she has continued to challenge patriarchy and the prison house of language.

[Molly · Rating 1 out of 5]

While I might have missed the boat on this one, Sarah Fox and Lucas de Lima dug it, and I would suggest reading this conversation: http://www.raintaxi.com/online/2010sp...

Conceptually, I love it. Perhaps I need a re-read.

[Erin Lyndal Martin · Rating 3 out of 5]

I liked this book, and it's great for reading Gurlesque poetry in translation. However, I also felt like I would have been better served if I'd been able to approach this book with more of a cultural context. My fault and not the book's, I know.

[Sara · Rating 4 out of 5]

I liked it. Some really nice language and juxtaposition or something. Holy god I'm bad at writing about poetry.

[Meg Eden · Rating 4 out of 5]

Innovative Japanese feminist poetry!