口福のレシピ

by Hika Harada, 原田 ひ香

料理は、作られなくなったら死んでしまう。　フリーのSE兼料理研究家として働く留希子の実家は、江戸時代から続く古い家柄で、老舗料理学校「品川料理学園」を経営している。大学こそ親の希望があって栄養学を専攻したが、幼い頃から後継者の道が決まっている雰囲気や、昔からの教則本を使う学園の方針への抵抗が留希子にはあった。卒業後は、製品開発会社にSEとして就職した。しかし、料理をすることは好きだった。SNSでの発信をきっかけに雑誌からも仕事の依頼が来るようになり、料理研究家としての認知度を上げていた。　忙しい女たちを助けたいと、留希子は令和元年になるゴールデンウィークに向けた簡単で美味しい献立レシピの企画を立ち上げた。しかし、あるレシピをめぐり、問題が起きる。留希子にとってはすっかり身についた我が家の味だったが、そこには品川家の大切な歴史が刻まれていた。　一方、昭和二年、品川料理教習所の台所では、女中奉公に来て半年のしずえが西洋野菜のセロリーと格闘していた。　料理学校の歴史をつなぐレシピを巡る、胃も心も温まる家族小説。

Tankobon Hardcover

Reviews

[Chiratikan Sanguancheep · Rating 4 out of 5]

เราซื้อหนังสือเล่มนี้มาโดยที่ไม่ได้คาดหวังอะไรเลย ไม่ได้อ่านรีวิวก่อน แค่เห็นว่าเป็นหนังสือเกี่ยวกับอาหาร และเราเป็นคนชอบกิน ก็น่าจะถูกใจละมั้ง

ปรากฏว่าสนุกกว่าที่คิด แม้ว่าเรื่องราวจะดำเนินไปเรียบๆ เรื่อยๆ ตามประสาหนังสือฮีลใจจากญี่ปุ่น และ conflict ที่เขียนไว้บนหน้าปกก็ไม่ได้เกิดขึ้นเร็วอย่างที่คิด แต่มันมีอะไรบางอย่างที่ทำให้เราอยากอ่านต่อ เรื่องราวของรูกิโกะและชิซุเอะที่ดำเนินขนานกันไป และแม้ว่าสองคนนี้จะมีความเกี่ยวข้องกัน แต่กลับไม่มีวันได้รับรู้เรื่องราวของกันและกันเลย (มีแต่คนอ่านเท่านั้นที่รู้!) ก็ทำให้เราเศร้านิดๆ หน่วงหน่อยๆ อยู่เหมือนกัน

ในขณะเดียวกันเราก็เข้าใจว่าเพราะอะไรเล่มนี้ถึงได้คะแนนโหวตน้อย วัฒนธรรมญี่ปุ่นมีความเฉพาะตัวสูงมาก เพราะงั้นเลยมีจุดที่อ่านแล้วขมวดคิ้วเยอะ ซึ่งไม่ใช่เพราะคนเขียนร้อยเรียงเหตุผลไม่ดี แต่เพราะวัฒนธรรมของเขาเป็นแบบนั้น และอาจจะ make sense กันเองเฉพาะในหมู่คนญี่ปุ่นด้วยกัน