Εκδόσεις «Έχιδνα» (έκδοση από τον ίδιο τον Καραγάτση που επινόησε και τον τίτλο των εκδόσεων). Το βιβλίο αποσύρθηκε γρήγορα από την αγορά γιατί σατύριζε συγκεκριμένα πρόσωπα.
M. Karagatsis (Greek: Μ. Καραγάτσης) is the pen name of the Greek novelist, journalist, critic and playwright Dimitris Rodopoulos. He was born in Athens, lived in Larissa and studied law in France. The pen name M. Karagatsis is the name by which the novelist is generally known. The initial "M" stands for Mitya, the Russian diminutive of Dimitris. "Karagatsis" is derived from the "Karagatsi" tree, under the shadow of which he used to write as a young writer. Karagatsis has been characterized as primarily a prose writer of the illusory reality of persons and situations. His writing is bold, sensual, with great imagination and a unique narrative style, and is often studied by Greek students. His first three novels (Colonel Liapkin, Chimaera and Junkermann) compose the trilogy "Acclimazation under Apollo" about foreigners who live and work in Greece. Karagatsis sets these books in modern cosmopolitan Greece, in contrast with the stereotype that Greek life is conservative and countrified.
Καραγάτσης γράφει ιστορία που θα μπορούσε να είναι ταινία του Λουϊ Ντε Φινές. Φαρσοκωμωδία με αιχμηρές αναφορές στην τότε κοινωνική δομή, με τις εμμονές του Καραγάτση (σεξ, κοινωνική/ταξική εξέλιξη κ.α.) να οδηγούν την ιστορία. Είμαι πολύ περίεργος να μάθω ποιοι ήταν οι "θιγόμενοι" που οδήγησαν στην απόσυρση του βιβλίου και γιατί οι λιπόψυχοι από την Εστία τόσα χρόνια δεν το έχουν επανεκδώσει στη πλήρη μορφή του.
Ψαχνοντας να βρω ενα βιβλιο να διαβασω που να μου κεντρισει το ενδιαφερον που αυτη την περιοδο ειναι πολυ λιγοστο, επεσα επανω σε τουτο το μικρο βιβλιαρακι. Ειχα διαβασει τα 3/4 πριν πολλους μηνες και το ειχα βαλει στην ακρη, δεν θυμομουν γιατι το ειχα σταματησει, εχω την αμυδρη αναμνηση οτι το ειχα απολαυσει. Οπως ολα τα βιβλια του Καραγατση ετσι και αυτο ειναι καλογραμμενο. Αγαπω τον Καραγατση και τον θεωρω απο τους καλυτερους ελληνες συγγραφεις που εχω διαβασει οποτε οσο αφορα την γραφη του θα ειμαι παντα ικανοποιημενη. Ο Θανατος και ο Θοδωρος ειναι ενα σατυρικο μυθιστορημα με σκοπο να χλευασει την αθηναικη κοινωνια και την οικογενεια. Το κειμενο εχει πολυ καλο χιουμορ και οι περιγραφες του ειναι εξαιρετικες, νομιζεις πως βλεπεις την Πολυκατοικια (κλασσικη cult σειρα της δεκαετιας του '90) αλλα στην πιο κλειστη κοινωνια του '50. Το βιβλιο εκδοθηκε απο τον ιδιο τον Καραγατση μεσω του δικο του εκδοτικου οικου που δημιουργηθηκε μονο και μονο για να μπορει να βγαλει αυτο το βιβλιο, το οποιο εχει βασιστει σε αληθινα προσωπα! Μετα απο παραπονα της οικογενειας της οποιας εβγαλε στην φορα τα απλυτα ο Καραγατσης το απεσυρε απο την αγορα, για αυτο και ειναι ενα σχετικα αγνωστο εργο του.
Αψογος ο Καραγάτσης. Σάτιρα, καυστικό χιούμορ και απίστευτες εικόνες όπως ο Καραγάτσης ξέρει να δημιουργεί. Το βιβλίο πρωτοεκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο "Εχιδνα" που είχε δημιουργήσει ο ίδιος ο συγγραφέας και που κατά πως φαίνεται είχε σαν μόνο στόχο να κυκλοφορήσει ένα βιβλίο - ταμπού για τα τότε δεδομένα της Αθηναϊκής κοινωνίας. Υπέροχο !!!!!!!!!!!!!!
Ο Λάκης, καθηγητής νομικής στο πανεπιστήμιο και οικογενειάρχης, πεθαίνει ξαφνικά στο σπίτι του. Το βιβλίο εξιστορεί τα γεγονότα που ακολούθησαν του θλιβερού αυτού γεγονότος. Με δύο προτάσεις, αυτή είναι η υπόθεση του βιβλίου και, σύμφωνα με αυτές, θα συμπέραινε κανείς πως είναι μια στενάχωρη ιστορία. Κάθε άλλο! Το μικρό αυτό μυθιστόρημα του Καραγάτση ξεχειλίζει από χιούμορ και σατυρικό χαρακτήρα για την Αθηναϊκή κοινωνία. Παρακολουθούμε τα μέλη της οικογένειας του Λάκη (από τη σύζυγο και τα δύο του παιδιά μέχρι την πεθερά του, τον κουνιάδο του και τα μέλη του υπηρετικού προσωπικού). Ο κάθε χαρακτήρας έχει εντελώς διαφορετική προσωπικότητα από τους υπόλοιπους με τον καθένα να ξετυλίγεται με εκπληκτικά αστείο τρόπο.
Προσωπικά δεν περίμενα να γελάσω δυνατά με βιβλίο του Καραγάτση, άλλωστε το βιβλίο αυτό δεν έχει καμία σχέση με το χαρακτηριστικό του στυλ με το οποίο έγραφε τις υπόλοιπες ιστορίες του. Ωστόσο η ιστορία είναι γεμάτη με χιούμορ, ειρωνεία και ευτράπελα, τα οποία δίνονται με τον εξαιρετικό τρόπο συγγραφής του Καραγάτση, ο οποίος έχει προσθέσει και μερικές σημειώσεις στο βιβλίο που έχουν ως αποτέλεσμα την ψευδαίσθηση ότι αφηγείται ο ίδιος ο Καραγάτσης. Δεν υπάρχει χαρακτήρας στην ιστορία που να μην έχει τουλάχιστον ένα αστείο χαρακτηριστικό στην προσωπικότητά του. Το γεγονός ότι είναι μικρό και μπορεί να διαβαστεί άνετα μέσα σε μια μέρα προστίθεται στα θετικά σημεία.
Στα αρνητικά, έχει δυστυχώς, τα χαρακτηριστικά μυσογυνιστικά στοιχεία που μπορεί να βρει κανείς στα βιβλία του Καραγάτση, με συγκεκριμένα σχόλια για τους γυναικείους χαρακτήρες να θυμίζουν στον αναγνώστη τη νοοτροπία που επικρατούσε στην Ελλάδα (και όχι μόνο) την εποχή που γράφτηκε αυτή η ιστορία (1954).
Καθώς το διάβαζα μπορούσα πολύ εύκολα να φανταστώ αυτή την ιστορία να γίνεται μια ασπρόμαυρη κωμωδία της Φίνος Φιλμς. Άλλωστε, και ο ίδιος ο Καραγάτσης είχε πει πως το βιβλίο Ο Θάνατος και ο Θόδωρος είναι γραμμένο κατά τον τρόπο του κινηματογραφικού σεναρίου
Γενικά ο Καραγάτσης μου αρέσει, αν και έχω διαβάσει τα βιβλία του εδώ και πολλά χρόνια. Αυτό είναι ένα μικρό βιβλιαράκι μερικών σελίδων, που δεν είναι πολύ γνωστή στο ευρύ κοινό.
Πρόκειται για μια σάτιρας της μεταπολεμικής εποχής, μιας οικογενείας καλά στεκούμενης και των γύρω της. Ο σύζυγος πεθαίνει πάνω στην δόξα του (καθηγητής πανεπιστημίου) και ακολουθούμε την οικογένεια του θανόντος συμπεριλαμβανομένης της υπηρέτριας, την αδερφή του και την οικογένειας της συζύγου. Γενικά μια πολύ ξεπερασμένη εποχή, όπου οι 19χρονοι γιοι θεωρούνται και συμπεριφέρονται ως παιδιά, η πεθερά δεν μπορεί να ζήσει με λιγότερο από 3 εκατομμύρια δραχμές τον μήνα και η οικογένεια έχει υπηρέτρια στο σπίτι.
Σίγουρα το γράψιμο είναι διασκεδαστικό, αλλά δεν μπορώ να πω πως ξεκαρδίστηκα στα γέλια με τα "παιδιά" ή με τις υπερβολές.
Ένα λιγότερο γνωστό, σατιρικού προσανατολισμού αλλά μέτριο μυθιστόρημα του Καραγάτση. Σύμφωνα με τις διασωζόμενες πληροφορίες βασιζόταν σε γεγονότα μιας γνωστής του οικογένειας, η οποία φωτογραφίζονταν σαφώς από τις λεπτομέρειες. Άγνωστο γιατί επιλέχθηκε από τον Κ. για να γράψει ένα σατιρικό βιβλίο πάνω της.
Αρκετά διασκεδαστική φαρσοκωμωδία γραμμένη στο στυλ θεατρικού έργου. Θα περίμενα μια καλύτερη λύση βέβαια, δεδομένου ότι δεν είχε χτίσει αρκετό μυστήριο για να δικαιολογήσει ένα μετέωρο τέλος, με αποτέλεσμα να μοιάζει λίγο δειλό φινάλε, κι ας προσπάθησε ο συγγραφέας να καλοπιάσει το νοήμον κοινό με τις εξηγήσεις του.
Βάζω 5 αστέρια όχι για την ποιότητα του περιεχομένου, αλλά για τη διασκέδαση που το έργο σου προκαλεί όταν το διαβάζεις. Είναι αυτό το σταθερό μειδίασμα στα χείλη για όσα διαβάζεις, ενώ απορείς "Τι διαβάζω τώρα;;;". Ο Καραγάτσης απίστευτα καυστικός απέναντι στην κοινωνική δηθενιά της εποχής του, δίνει νομίζω μια πλήρη εικόνα της αθηναϊκής κοινωνίας του '50.
Ένας τίτλος του Καραγάτση που μου είχε ξεφύγει ότι υπάρχει. Θαυμάσια ανακάλυψη, σε ένα ράφι του βιβλιοπωλείου που μου αποκάλυψε και αυτή την πλευρά του συγγραφέα. Μια τραγωδία γεμάτη ευτράπελα, πραγματικά σκέτη απόλαυση.