Konfidenz

by Ariel Dorfman

Ariel Dorfman construye en 'Konfidenz' una compleja novela de amor y de espionaje en diferentes planos narrativos y temporales, cuyos protagonistas pueden situarse en cualquier epoca y parte del mundo donde deba pelearse contra las dictaduras y las guerras, donde haya que luchar por darle cuerpo a los suenos.

Genres: Fiction, Novels, Literature, Latin American Literature, Latin American, World Literature, Contemporary

Hardcover

First published January 1, 1994

About the author

Vladimiro Ariel Dorfman is an Argentine-Chilean novelist, playwright, essayist, academic, and human rights activist. A citizen of the United States since 2004, he has been a professor of literature and Latin American Studies at Duke University, in Durham, North Carolina since 1985.

Reviews

[Sawsan · Rating 3 out of 5]

تبدأ الرواية بحديث تليفوني طويل بين رجل وامرأة في باريس سنة 1939 بداية الحرب العالمية الثانية
الحوار بين بطلي الرواية مكتوب بمهارة ويتداخل فيه الكلام عن الأحلام والأوضاع السياسية
رواية تجمع بين الحب والحرب والديكتاتورية
وتثير التساؤل عن كيفية الوصول إلى الحقيقة والثقة بالآخرين وسط الخوف والمراقبة والاتهامات

الكاتب آرييل دورفمان تشيلي مولود في الأرجنتين وكان مستشار ثقافي للرئيس سلفادور ألليندي, خرج من تشيلي بعد وصول بينوشيه للسلطة
اختار انه يكتب عن الاستبداد والعنف من خلال ليون الألماني المناضل في منظمات المقاومة ضد النازية في باريس, ووضح في مداخلاته في السرد ان أبطال روايته الألمانيين ممكن يكونوا من أمريكا اللاتينية أو من أي بلد يعاني من الديكتاتورية والاستبداد.
النص كله تقريبا قائم على الحوار والسرد فيه كثير من الغموض

[بثينة العيسى · Rating 4 out of 5]

مؤثرة، آسرة، وبألف وجه.

[Ahmed Oraby · Rating 5 out of 5]

"كان يمكن لنا أن نسعد معًا إلى الأبد"
بهذه الجملة تحديدًا، إنما اختتم دوستويفسكي ملحمته الأدبية مُذَلّون مهانون، وبما يشابه ذلك اُختتمت رواية دورفمان
. نحن لا نحصل على ما نريد، ذلك هو الأمر بأكمله. نحن نحلم، ونأمل، ونسعى للسعادة مثل كلب، لكن كل ما نحصل عليه هو ذلك الصمت القاتل.
"أما أنا في المقابل، فكان نصيبي حلمًا فحسب"
نحلم ونرجو، لكن لربما كان هذا هو بالذات هو أصل المعاناة.
رواية تصور الكابوس البشري في أبشع صوره، في الحرب، وفي الموت، وفي الحب.
جرعة عدميّة رائعة، تفوق ما حاول سيوران بعناء التعبير عنه، ولكن في شكل واقعي هذه المرة

[Heba]

لقد تحدثت طويلاً في الهاتف مع ذاك الرجل الغريب...فيما لا يقل عن تسع ساعات يوافق ذلك اليوم الذي داهم فيه "هتلر" بولونيا...
لم يكن أمراً عادياً أن تكون هناك محادثة طويلة بين اثنين من الألمان على الأراضي الفرنسية وفي مثل هذا التوقيت...حيث تدق الحرب العالمية الثانية نواقيسها...
يأتيك صوت أحدهم متدفقاً بالحكايات الملتوية والغرائبية...مُغرقاً في الأحلام والأوهام... ولن أدعوه باسم ما لأن هنا الأسماء كلها مُنتحلة زائفة ...وهذا أول ما يُهدد جسر الثقة الذي بينك كقاريء وبين هذا العمل الروائي الفريد...
تستقبل امرأة على الجانب الآخر ذاك الصوت بهدوء رصين ، وبالرغم من المتوقع أن مداهمتها بالحكايات تدفعها للسقوط إلا أنها تثير إعجابك بثباتها فهى لم تكن بحاجة إلى من يُنقذها...، تستطيع إنقاذ نفسها بصمتها المُريب وثقتها بنفسها ..توحي لك كما لو أنها كانت في معزل إن لم يكن بمأمن مما كان يدور في العالم آنذاك من مؤمرات واعتقالات وفصائل إعدام وتلبس الاتهامات وإلصاق الخيانة بالجميع بلا استثناء...
تتدافع الكلمات لتوقعك في غموض قاتم كما لو أنك معصوب العينين تتفقد حقيقة الوجوه...تنصت خائفاً لصوت ثقة يطمئنك ، تمتد أناملك مرتعشة لتلامس الأيدي هنا لعلك تجد من بينها ما هو متكئاً لك...أو لتصد سيل الخيانات عنك...
تستقبل الكلمات متقطعة مُنهكة الأنفاس وتأمل أن تلتقي بمن يفك شفرتها ...تتابع كل ما يجري من أحداث بدقات قلب متسارعة والتي تتوق لأن تنفلت دقة واحدة منها لتمنحك التوقف ولو قليلاً....
بنهاية المطاف يتعذر عليك أن تفصل الخيوط الزائفة عن الحقيقية بنسيج هذا العمل المُحكم حياكته والذي يدعك مُرتاباً بكل شيء حتى واقعك....

[Sana · Rating 4 out of 5]

‌ ‌ کتاب اعتماد از آن کتاب‌های عجیب آمریکای لاتین است. داستان از جایی شروع می‌شود که باربارا وارد اتاق هتلش می‌شود. تلفن زنگ می‌خورد و باربارا مشغول صحبت کردن با مردی می‌شود که خود را لئون می‌نامد. باربارا حتی تا به حال اسم او را نشنیده، اما به نظر می‌رسد که لئون همه چیز را دربارهٔ او می‌داند. همین باعث می‌شود باربارا برای دانستن حقیقت، مکالمه را ادامه دهد.
مکالمه‌ای که زندگی او را تغییر می‌دهد. ‌کتاب ‌اعتماد سراسر بی‌اعتمادی ست. شروع کردن به خواندنش، قدم گذاشتن در دنیایی ست که کلمه به کلمهٔ متن را در جست‌وجوی حقیقت می‌بلعید، درحالی که مدام مشکوکید که آیا چیزهایی که شنیده‌اید، واقعیت دارد یا .نه
این کتاب سال‌هاست تو لیست مطالعه ام هست. و چقدر ناراحت شدم از اینکه اینقدر دیر رفتم سراغش یکی از بهترین ها بود و خیلی لذت بردم.

[Rana Heshmati · Rating 5 out of 5]

موقع خوندنش اینقد هیجان و اضطراب داشتم که پا می‌شدم راه می‌رفتم تو خونه و صداهای عجیب‌غریب از خودم درمیوردم و باز می‌نشستم پاش تا ببینم چی می‌شه. :))
چقدر خاص بود. خدایا.

----

همچنان بسیار دوستش داشتم. و دوباره خوندنش هم تجربه فوق‌العاده‌ای بود برام. به طور کلی دارم به دوباره‌خوانی خیلی چیزها فکر می‌کنم.
بحث خیلی جالب و پرشوری هم درباره کتاب داشتیم که شنیدنش برام لذت‌بخش بود. 🥹💚

یه عالمه برای بچه‌های بیچاره رفتم رو منبر ولی الان هیچی نمی‌تونم بنویسم! 😅😂
پ.ن: این بار بیش از محتوای کتاب، فرمش بود که مجذوبم کرده بود. چون دیگه باورش داشتم. برام جادویی و عجیب نبود.

[Hossein Sharifi · Rating 5 out of 5]

ژانر :
سیاسی ، ضد نازیسم، پست مدرنیسم، نمایشی

فرم و استایل :
چند زبانی، محاوره ای

SPOILER ALERT!

خلاصه و نقد
داستان با زنی به نام باربارا شروع می شود که به دعوت همسرش مارتین به پاریس رفته و آنجا در هتلی اقامت میکند. طی اقامت در هتل تماس ناشناسی به او میشود. تماس از کسی است که بنظر میرسد هرچیزی از باربارا میداند و خود را دوست مارتین معرفی میکند. در طی نه ساعت بعد که با او تلفنی صحبت میکند، حرفهایی بسیار آزاردهنده از مارتین میزند و میگوید که مارتین در خطر بزرگی قرار گرفته است. شخصی بنظر میرسد که دارد اورا می پاید. مسئله ی اعتماد دائم تکرار میشود. آیا میتوان به صدای پشت تلفن اعتماد کرد؟ آیا واقعا قرار است اتفاقی برای مارتین بی افتد؟ آیا واقعا مارتین به کشورش خیانت کرده است؟
تمامی کارکتر های داستان شخصتی دوگانه دارند. باربارا که همان سوزاناست. لئون که نام اصلی اش ماکس است. مارتین که در تشکلات اورا با نام هانس می شناسنند. همه و همه باهم دست در ایجاد کردن درون مایه ی بی اعتمادی در داستان اعتماد گشته اند.
زمانی که پلیس فرانسه این آلمان های مقیم آنجا را بازداشت میکند، در شرایطی تحت فشار آغاز جنگ جهانی دوم است. به طبع مشکلاتی برای مارتین و ماکس و باربارا ایجاد میکنند.
دو راوی مختلف در داستان وجود دارد: راوی سوم شخص و دانای کلی که تمام این گفت و گو های از زبان او نقل میشود، این راوی به عمق شخصیت ها نفوذ میکند و از درون آنها به صحبت مینشیند. و راوی دوم شخص دیگری که در میان فصل ها ، به کوتاهی سخنان راوی سوم شخص را به سوال میگذارد... آیا راوی سوم شخص حرف هایش درست بود و میتوان به آنها اعتماد کرد ؟ به چه کسی باید اعتماد کرد. پس این راوی یک راوی فرا داستانی است که اطلاعاتی فرای روند اصلی داستان در اختیار خواننده و راوی سوم شخص میگذارد.
این داستان همانند هر رمان دیگری تم های مختلفی دارد ولی مهمترین تم آن، اعتماد است. حرف اصلی این کتاب ضد نازیسم نبود اعتماد در جامعه، بخصوص در تمامی گروه ها وجنبش های سیاسی است. خیانت داخلی و تصفیه ی حزبی در هر تشکل و جامعه ای وجود دارد. همانند انقلاب ایران که بسیاری از مبارزان به دست ساواک نبود که ازمیان برداشته شده اند بلکه به دست خودی های احزاب بوده است.

و اما حرف آخر: داستانی نبود که از خواندنش خیلی لذت ببرم و یا آنرا به دیگران پیشنهاد دهم. اما ارزش یکبار خواندنش را داشت. ترجمه ی کتاب بد نبود اما غلط های تایپی توی کتاب خیلی بد به چشم میخورد. جلد کتاب با کمال سادگی، طرح بسیار مناسبی دارد.
این اولین کتابی بود که از این نویسنده میخواندم. شیوه ی نگارش کتاب خاص و جدید بود، بیشتر شبیه به یک نمایشنامه بود، که از آنجایی که این نویسنده نمایشنامه نویس است، چیزی عجیب نیست.

........
بعد نوشت:
اول به این کتاب سه ستاره دادم و نقد بالارو نوشتم... ولی الان بعد از گذشت این مدت تصمیمم عوض شد! این کتاب بنظر من لایق پنج ستاره است. از خوندنش لذت نبردم ولی یک چیزی توی این کتاب بود که انگار زمان نیاز داشت تا توی روح و مغز من جذب بشه.. بیشتر از این نمیتونم توضیح بدم که بعد از گذشت این مدت هر اتفاقی تو زندگیم میوفته یاد این کتاب میوفتم و نمیدونم چرا

[Moshtagh hosein · Rating 4 out of 5]

این اثر یک دست‌آورد بزرگ ادبی برای دورفمان و کسانی هست که این اثر را به فارسی با ترجمه عبدالله کوثری می‌خوانند.
شگرف،عمیق و برخلاف اسمش بی‌اعتماد
شاید روایت خیلی از مبارزین سیاسی هست که به زعم مبارزه فراوان،خود بو و خوی دشمن میگیرند.
ا��ا فضای داستان همان فضای تاریک رمان ناپدیدشدگان است،انجا چشم انتظارانی بودند در جستجوی فرزند،پدر،شوهر، معشوقه و اینجا مردمی رانده شده

‏«توی دنیای ما زندگی خصوصی توهم است. وقتی می‌توانی کسی را شکنجه بدهی، زندگی خصوصی برای هیچ‌کس معنی ندارد.»

«‏من آن وقت فهميدم دهانِ تو، سوزانا، فقط برای بوسیدن نیست. دهانِ تو آنجا بود که ما بتوانیم با هم حرف بزنیم، گوش هات فقط برای گزیدن به دندان نیست. این گوش ها اسرار مرا می‌شنید.

این اولین درسی بود که از تو گرفتم.»

‏زن رویاهایم!
کلماتی که این‌قدر آسان به زبان او و من می‌آمد اما از زبان هر کس دیگر پوک، مبتذل، دروغ و حتی ناسزا می‌نماید. زن رویاهای من، مردها این را می‌گویند تا اندامی رام‌نشدنی از جنس مونث را رام‌کنند، زن رویاهای من، برای چاپلوسی پیش زنی که به خواست آن‌ها تن داده،زن رویاهای من، تا پیش رفقای هم‌پیاله‌شان مهم جلوه کنند، یا در ارتش، در مسابقات ورزشی، در اداره، انگار به راستی آن‌قدر جرئت داشته‌اند تا زنی شگفت را که همین دیشب پیکر خفته‌شان را تبرک کرده زنده‌ی زنده به چشم خیال ببینند.
حرف‌هاشان را می‌شنوم و دلم به حالشان می‌سوزد.این ابله‌های بیچاره نمی‌دانند خواب دیدن زنی کامل، زنی ناشناس در هر شب از عمر چه معنایی دارد، نمی‌دانند چه معنایی دارد انتظار کشیدن بی‌امید به این‌که فردا صبح وقتی به آن‌پایین، میان خیابان می‌روی، معجزه‌آسا بر تو ظاهر شود،نمی‌دانند چگونه می‌شود کل زندگی‌ات را چنان سامان بدهی که همواره آماده باشی برای آن روزی که او سرانجام تصمیم می‌گیرد در روشنایی روز در آن واقعیت کور، به تو نزدیک شود.
آن‌ها نمی‌دانند، اما من می‌دانم. من جرئتش را دارم.

[zahra haji · Rating 3 out of 5]

في زمن الحرب تختلط الوجوه وتتشابه .. تدخل متاهة الشك وتفقد الثقة بالجميع
قد تمنح ثقتك لمن لا يستحق وتحرمها من من هو جدير بها
في زمن الحرب أزمة الثقة ستكون مضاعفة .. ستطال الأحزاب والعلاقات وحتى الوطن
عندها قد تمنحنا الأحلام بعضا من الثقة والأمل

وفي هذه الرواية الغريبة والمختلفة يأخذنا الكاتب إلى ما قبل الحرب الثانية بقليل
بحوار عبر التلفون يمتد لساعات بين باربرا وليون .. باربرا التي تصل إلى
فرنسا قادمة من ألمانيا بعد تلقيها رسالة من خطيبها للقائه هناك
تكتشف أمور تجهلها عن خطيبها وعن سبب قدومها وعن صديق خطيبها ليون
الذي يدخلها بمتاهة الأسئلة والشكوك والأحلام
الحوار رغم بساطته عميق يحمل ألف معنى وجميل خاصة في الصفحات الأخيرة
عن الوطن .. عن الحب.. وعن الحروب التي تخطف أحلامنا قبل أجسادنا
لو أننا ولدنا في عصر آخر .. عصر بلا حروب ولا بؤس ولا خوف "
"ولا معسكرات اعتقال

3.5

[Mohammad Mirzaali · Rating 5 out of 5]

در مقابل بعضی کتاب‌ها باید سکوت کرد و در وصف‌شون صرفاً باید دعوتِ به خوندن‌شون کرد -تنها راهی که حقیقتاً می‌تونه بازنماینده‌ی روح اون کتاب باشه. آریل دورفمن، این‌جا، به معنای حقیقیِ عبارت، راویِ تراژدیِ تقابلِ رؤیاها و جنگه. نویسندگیِ دروفمن -به قول یوسا- یه‌جور استریپ‌تیزِ مُدام و خسّت‌آمیزه که حقیقت رو جبره‌بندی می‌کنه و قطره‌ای به کام خواننده‌اش می‌ریزه، مجهولاتِ داستان‌اش جای معلومات رو می‌گیره و ذهن خواننده رو تقریباً به مرز نشئگی و پرواز می‌بره. روایتْ تو «اعتماد» در حدود و ثغور خیاله و... شگفت‌انگیزه

[Nina · Rating 5 out of 5]

قبل از شروع ریویو...آدمای بیشتری باید این کتابو بخونن.همین

داره تموم میشه
دنیا داره تموم میشه...نمی فهمید؟
کورین یا خودتونو را به کوری می زنین؟
درکتون نمی کنم
فقط درکتون نمی کنم
...........................
باید از آدمای واقعی تو نوشتن این خزئبلاتی که پست میشن استفاده کنم...نمی دونم چرا...شاید چون ذات ریویو نویسی باید در تقابل با تخیل محض باشه...البته اگه بشه اسم اینارو ریویو گذاشت.یه چیزایی از خودم میگیرم...یه چیزایی از فضای کتاب...چندتا از شخصیتای کتاب و چندتا آدم واقعی و نتیجه چیزی میشه که می بینین
...........................
از کجا میدونی پدرت نواده و وارث چالرز منسون نیست؟ از کجا میدونی همکارت جاسوس داعش نیست؟از کجا میدونی چندین بار حافظت پاک نشده و با خاطره های جعلی پرش نکردن؟
نه
دروغ نگو
نمیدونی
نمی تونی بدونی.هرچقد دنبالش بگردی...هرچقد خودتو واسه به دست اوردنش پاره پاره کنی
نمی تونی به کسی اعتماد کنی
بفرمایید...کادو پیچ و آماده در خدمت شما
حقیقت تلخ زندگی...یکیشون
حله؟کامل فهمیدی؟
آفرین
میدونستم میتونم بهت اعتماد کنم
.............................................
نه نه نه عزیزم...چطور میتونی انقد اشتباه کنی؟ دنیا تموم نمیشه
الان نه...نه صد سال دیگه و نه همین دقیقه
دنیا خیلی وقته تموم شده
.............................................
دنیا با اولین قاب عکس شکسته ی کلودیا تموم شد
.......................
دنیا با قدم های محکم روی پله های سکو که به جای انعکاس صدای زجه ی زندانیارو می دادن تموم شد
.............
دنیا با وزن معتبر ترین جایزه موسیقی دنیا تو دستای بی لیاقت ترین عروسکای خیمه شب بازی تموم شد
......
دنیا با اولین اشک باران تموم شد
.

چرا تو دنیای هانگر گیمز دنبال پساآخرزمان می گردی؟ جلوی دماغتو نمی بیینی؟
چرا فکر می کنی میتونی فکر کنی؟ تحمیل رسانه هارو نمی بینی؟
چرا هنوز خوشحالی؟
کوری یا خودتو به کوری می زنی؟
چه کاری بیشتر از زل زدن تو چشام از دستت بر میاد؟
هان؟
میخوای بزنم آینه رو بشکونم؟
همینو میخوای نه؟
چرا حرفامو تکرار می کنی؟
دنیا تموم شده!کوری یا خودتو به کوری می زنی؟
..........
+میتونم بهت اعتماد کنم؟
*معلومه که نه
+میدونم
*معلومه که میدونی
+چی ازم میخوای؟
*-
+سوال پرسیدم ازت
*-
+میشنوی؟
*-
+چی ازم میخوای؟
*تمومش کن.همشو
+میدونی نمیتونم
*چرا؟
+نمیدونم
*-
+می فهمی؟ نمی دونم. اگه میدونستم وضعم این بود؟
*نمیدونم
+بسه؟
*بسه
....................
آهای...صدامو میشنوی؟ نه نه تو نه...با توئم...سلام...چطوری؟ بهتری؟ نه نمیخوام مزاحمت بشم فقط دو دقیقه وقت لازم دارم.آره آره دنبال یه آدم می گردم
گفتن تو همین شهره...نمیدونم شایدم اشتباه گفتن...اسمش؟ چه میدونم...گفتن دارم دنبالش می گردم که...نه آدرسشم ندارم...عه یه دقه گوش کن دیگه...گفتن ا تو بپرسم...کیا؟ اهمیتی داره؟ ولش کن اصن...میتونی کمکم کنی یا نه؟ مشخصاتش؟ ببین قضیه اینه.من از اون سر دنیا اومدم. به معنای واقعی کلمه از اون سر دنیا اومدم.دنبال کی می گردم؟ سادست...دنبال یه آدم خوشحال...میتونی نشونم بدی؟ یه دونه هم کافیه ها...بعد ایمان میارم...بعد هرچی دارم و ندارم مال تو...مال خود خودت...گفتم که از اون سر دنیا اومدم...کسی نگرانم نمیشه...روحمم همین طور...البته اگه چیزی ازش مونده باشه
(خالق ارتباط را قطع کرد...لطفا متظر بمانید)
سلام...به اپراتور برزخ خوش اومدین...اینجا زیر بارون خون می رقصیم و از بوی بلادونای خشک شده ی بین دفترچه ی پسرچه ای مرده نفس می کشیم...عاشق اینجا میشین
(سلام...؟ کسی صدامو میشنوه؟)
(کارما و تناسخ در سمفونی شیون ها به اوج خود می رسند)
(خالق...لبخند بر لب و درحال کشیدن سیگاری که روح بیرون می دهد رستاخیز را تماشا می کند. تا به حال به این اندازه خوشحال نبوده است)
..........
دنیا تموم شده
ینی نمی بینین؟
کورین یا خودتونو به کوری می زنین؟
(سنگ نوشته ی منتخب گورستانی که خانه ام شده)
(زیبا نیست؟)

[Just Sana · Rating 4 out of 5]

« برو توی خیابان های شهر خودت و ببین که آن شکاف درون تو بخشی از شکافی عمیق‌تر است. خودت خواهی دید که آن پسر هایی که توی مدرسه عذابت می‌دادند بخشی از دنیایی هستند که خیلی های دیگر را عذاب می‌دهد و خیلی هم بی‌رحمانه‌تر عذاب می‌دهد. »

« شکست خوردن توی جنگ بد مصیبتی است.
- تقریبا مثل بردن جنگ. »

« و وقتی از سن و سالت پرسیدند به‌شان بگو مثل خود آن‌ها، از آن روزی که به دنیا آمدی زندگی کرده‌ای. حقیقت را به‌شان نگو. حتی فکرش را هم نکن که به آن ها بگویی زندگی‌ات از وقتی شروع شد که من را به خواب دیدی. »

خیلی عجیب بود.
ساختارش شبیه نمایشنامه‌هاست.
چیزی نمیگم چون اسپویل میشه ولی از اول تا آخرش به تک تک آدما شک می‌کنین و نمیدونین به حرف کی اعتماد کنین .
عاشق بخش هایی از کتابم که نویسنده خطاب به شما مینویسه و ازتون میپرسه چرا به فلانی شک نداری یا چرا به فلانی اعتماد داری. واقعا آدمو به فکر مینداخت.
در آخر هم تو ابهام تموم میشه و قضاوت رو میسپاره به خودت که شاید یکمی تو ذوق آدم بزنه.

[Sepehr · Rating 3 out of 5]

اعتماد نمی‌کنم ولی لطفا تلفن را قطع نکنید :

فضای نامطمئن، رئالیسم ماخولیاوار و گاها غیرقابل هضم کافکایی کتاب اعتماد، برایم کتابی مانند نقطه ضعف را تداعی می‌کند ؛ نجواهای رو به خاموشی رویا در خفقان سیاست.
اعتماد یک‌سره بی‌اعتمادی است نسبت به هر چیز که بیان می‌شود و با حتی نشان داده می‌شود. می‌توان حتی از آن به عنوان یک داستان احساسی پیچانده شده در شنود سیاسی هم نام برد یا حتی یک اخطار مدرن که یعنی همه‌چیز سیاسی است، حداقل از این به بعد.
نحوه روایت دورفمن به تقلید از کافکا، روایتی ساده اما کدر و در تعلیق است. ماجرا ذاتا در تعلیق است و نه در کمبود اطلاعات بنابراین دارای شوک‌های کافکائسک جذابی است اما تعداد آن‌ها زیاد نیست.
هرچند رنگی از توصیف فضا در این کتاب نیست، اما گویی دیالوگ‌های سرد و مبهوت و بی‌اعتماد، فضای خاکستری هتل و اطرافش را خلق می‌کنند و شاید بتوان چنین عملکردی را بعنوان توانایی‌های پنهان دورفمن به حساب آورد.
و در نهایت اینکه کتاب زخم زبانی است به جنگ در قالبی چه بسا تا حد زیادی بی‌ربط که همین رویکرد آن را به کتابی خاص و چند بعدی بدل می‌کند.

[الزهراء الصلاحي · Rating 4 out of 5]

بمجرد رؤيتي لاسم "صالح علماني" على غلاف الرواية قررت قراءتها، بالرغم من عدم معرفتي أى شيء عنها، وكالعادة لم يُخيب ظني رحمه الله.
..
"باربارا" المصورة الألمانية التي تركت بلادها ذهاباً إلى باريس تلبية لدعوة حبيبها "مارتن" الذي كان عضواً في حزب سري قُبيل الحرب العالمية الثانية.
تُفاجأ لحظة دخولها لغرفتها في أحد الفنادق الباريسية بهاتف الغرفة يرن وبأن من يهاتفها شخص لا تعرفه بل ويطلب منها أن تثق به وتصدقه!
فهل يمكنها أن تثق بأحد لا تعلم عنه شيء ولا حتى اسمه لدرجة أنها تكشف له أسرارها؟!
..
استخدم الكاتب في هذه الرواية تقنيات سرد مميزة، فقد جعل الكاتب يعيش نفس حيرة القارئ في التفكير فيما سيحدث بعد ذلك، بل وأنه من الممكن أن تأخذ الأحداث منحناً آخر رغماً عنه.

كما أن الحبكة كانت مختلفة وأيضاً مميزة، فكلما أمسكنا خيطاً لتتبع الحكاية نرى أنه ينقطع وتبدأ حكاية جديدة بأحداث جديدة ونتائج صادمة.

الشخصيات رُسمت باتقان لتؤدي الدور المطلوب منها على أكمل وجه، وهو إظهار التناقض الموجود في المجتمع عامة في ذلك الوقت، وفي العلاقات خاصة، سواء كانت علاقة صداقة، حب أو زواج.
فشخصية "ليون" أو "ماكس" كانت تعبير صريح عن التناقض، بين حبه لزوجته وتعلقه ب باربارا، ومحاولته لإنقاذ صديقه "مارتن" وخيانته له، و أيضاً قيادته لحزب سري وإفشاء أسراره حفاظاً على مصلحته الخاصة!
كما أن شخصية "باربارا" أو "سوزانا" كما كان يدعوها ليون في أحلامه جاءت لتأكيد هذا التناقض أيضاً، فمع حبها ل مارتن انقادت لحديث هذا الغريب بل وبدأت في تصديقه والتأثر به!
..
رواية "غريبة" ومميزة، استمتعت بها وبالأحاسيس والتساؤلات التي خلّفتها وراءها، وأنصح بها للمهتم.

[Arash · Rating 4 out of 5]

_
"اعتماد" کتابیست که همه چیز را برای ما غیرقابل اعتماد می کند. در روند داستان که اغلب دیالوگهایی دو نفره و از راه دوریست بین باربارا و ماکس رد و بدل می شود مدام دچار بی اعتمادی و سوء ظن و گاهی اعتماد کامل و راسخ به هر کدام از شخصیت ها می شودید. به قول معروف این شخصیت خوب می تواند با زیاده گویی هایش شما را از مسیر اصلی منحرف کند و نظریه و تفکر خویش را به شما بقبولاند.
داستان تمی در ابتدا مرموز و در ادامه عاشقانه و همینطور با پیشرفت روایت، جنگ، سیاست، رفاقت، دروغ و ریا و... به داستان اضافه می شود. نویسنده مدام با تفکرات شما بازی میکند و مدام این حس عدم اعتماد را در ذهن خواننده شعله ور می کند. داستان ایهاماتی فراوان دارد که این نقطه قوتی است برای کتاب تا هر خواننده بتواند ذهنیت خاص خود را از رویدادها و اتفاقات و روند داستان و شخصیت ها داشته باشد.
شاید فکر کنید دیالوگهایی که به صورت پینگ پنگی و در طول نُه ساعت مابین این دو شخصیت رد و بدل می شود می تواند کسل کننده باشد، اصلا اینگونه نیست، شما مدام در حال قضاوت هستید، قضاوت درمورد روایت درست، اینکه چه کسی راست می گوید و چه کسی دروغ. چیزی که در انتها هم نمی توانید به جواب درستی برای آن دست پیدا کنید.حال در این لا به لا روایتی متفاوت به میان می آید، بخش هایی کوتاه که مؤلف خود را مورد سرزنش و نکوهش قرار می دهد ازین بابت که چگونه توانسته به این شخصیت هایش اعتماد کند؟ این عدم اعتماد حتی از سوی راوی و مؤلف به خواننده تزریق می شود که این خود باز یکی از جذابیت های دیگر این کتاب است. حتی اسامی شخصیت ها هم در داستان دوگانه است، باربارا و سوزانا-لئون و ماکس-مارتین و هانس.

فارغ از چیزهایی که در بالا گفته ام، کتاب مذمت گر سیاست های هیتلر و استالین و دیگر رهبرانیست که فقط به جنگ و کشتار فکر می کردند و بسیاری از افراد را از عزیزانشان دور ساخت و چه تراژدیهایی که به وجود نیامد.

[mai ahmd · Rating 3 out of 5]

نص حواري يعتمد على مكالمات تيلفونية وهو الجزء المهم في النص
فالحوار لعبته الأساسيةالحوار جذاب جدا جاذبيته تكمن في كونه يبدو كلعبة ذكاء بين إمرأة ورجل يشدك للنص إلا إنه فور انتهاء اللعبة وخروج النص من مربع الحوار بين بطلي النص يصبح النص فجأة باهتا

[Sareh Booyeh · Rating 4 out of 5]

عجیب و مرموز. تو کتابفروشی گرفتم دستم و چند صفحه ازش خوندم و دیدم نمیتونم رهاش کنم! با ته مونده ی کارتم هرجور شد خریدمش! و واقعا داستانِ عجیبی داره! حس میکنم لازمه یه دور دیگه بخونمش تا بیشتر درکش کنم! در عین حالِ که “اعتماد” موضوعِ اصلی کتابه، دورفمن سعی داره به عمیق ترین لایه های انسانی هم دستبرد بزنه تا خواننده حدس های متعددی درمورد خصوصیات اخلاقیِ هرکدوم از شخصیت‌ها داشته باشه.

[Tandis Toofanian · Rating 4 out of 5]

زن رويايى. اين حرف را هر مردى توى اين عالم به هر زنى گفته. درست مثل اينكه بهشان بگويند: خوشگلك بخورمت

[Hanieh Habibi · Rating 3 out of 5]

کوت‌های زیادی میشه نوشت ازش. من به همین یکی بسنده می‌کنم:

کلودیا، حقیقت چیزی است که مردم می‌خواهند باور کنند.

یکی از اهداف نویسنده هم به گمونم همینه که به خواننده بی‌اصالتی اتفاقات دنیا رو یادآوری کنه.

اینم دلم نمیاد اضافه نکنم‌:

من تا کی باید شاهد این باشم که شما آقایان تصمیم می‌گیرید چه چیزی برای من خوب است و چه چیزی برای من بهتر است؟ من از مارتین نخواستم هوایم را داشته باشد، مطمئنم که از شما هم نخواستم. از هیچ‌کدامتان!

[Mobina J · Rating 4 out of 5]

پردازش شخصیت ها به نظرم خیلی خوب بود مخصوصا شخصیت لئون.

" من آن وقت فهمیدم دهان تو، سوزانا، فقط برای بوسیدن نیست. دهان تو آنجا بود تا ما بتوانیم با هم حرف بزنیم. گوش هات فقط برای گزیدن به دندان نیست. این گوش ها اسرار مرا می شنید. این اولین درسی بود كه از تو گرفتم "

[Farnaz · Rating 4 out of 5]

‏«اعتماد»ِ دورفمن ساختار روایی‌ای شبیه به «آرتیمو کروز» و فضایی شبیه به «سر هیدرا»یِ فوئنتس داره. دنیایی رو شرح می‌ده که به هیچکس نمی‌شه اعتماد کرد اما مجبوری اعتماد کنی و تمام این اعتماد کردن‌ها پیامدی رو به دنبال داره که زندگی و هویت انسان رو رقم می‌زنه‌
خیلی عجیب و خواندنیه.

[Sarah ~ · Rating 3 out of 5]

ثقة - آريل دورفمان

تصل بربارا إلى باريس وهناك تتلقى مكالمة شديدة الغموض من رجل يبدو أنه يعرف عنها الكثير .
باريس ومنفيون ونضال من أجل الحرية؛ تبدو هذه قصّة تتكرر كثيرًا وتجعل هويّة شخصيات هذه الرواية غامضة لفترة (وهذا سيجعل محاولة اكتشاف هويتهم ووطنهم، جزءً من متعة قراءتها)
يلعب السرد الغامض / الآسر ولغة الكاتب الشاعرية (المعتمدة بشكلٍ أساسي على الحوار) دورًا كبيرًا في إعجابي الشديد بهذا العمل
.

[Banu Yıldıran Genç · Rating 4 out of 5]

kısacık ama faşizm üzerine etkili bir roman. hem çok yalın hem sayfaları tekrar tekrar okuyacak denli karışık.
kimin kim olduğunun belli olmadığı, herkesin casus olabileceği ve dünyanın en usta yalancısı max’i tanıdığımız bu roman nazi diktatörlüğünü anlatsa da ariel dorfman’ın latin amerikalı olma gerçeği ve bu faşizmin her yerde aynı şekilde işlediği unutulmamalı.

[emily · Rating 5 out of 5]

‘And in her eyes there seems to be a realisation that she is also trapped with me—in the infinite and almost eternal mirror of our bodies. I think she recognises me. And I feel absurdly happy. I am starting to believe that distance is a punishment that can also be a form of destiny. And I am also starting to believe that we’ll fix—our little problem, when we get together.’

After reading this one, I feel as if I must have underrated Dorfman’s last one (published in English translation), ‘The Suicide Museum’. Brilliant work/writing, brilliant writer, but his style of writing and tone takes a while to get used to. Highly impressive. Fuller RTC later (maybe) .

‘My love, I’m barely sure of my own existence.’

‘Many will think that you are also making all this up, again compensating for not having been able to help him, again looking for a way to write one story that has a good, decent man at its core. But who is to say—as I hear him now, across time and death and language, did not call to me from a moment before my birth, who is to say he did not exist as we have dreamt him?’

‘Because I cannot stop asking myself if we had been born at another time—I cannot stop asking myself if perhaps everything would not have been different. Or is it inevitable that this last scene between you and me—be repeated over and over and over again through the centuries every time someone like me dreams—someone like you? Or could it be that our misfortune does not depend on the time when we were born but rather in what particular body we happen to inhabit in that time, what destiny we were given to live, what power we had at our fingertips, how ready we were to use that power?’

‘The world’s never been in worse shape. And as it grew worse and people became more vile—we were alive only because we were lucky enough to be able to escape into exile, the possibility that you might make an appearance seemed to get further and further away: I had dreamt a world of wonders to greet you, without men exploiting other men, without hatred.’

‘And yet there you were. So if I lost my bet that the world would be a better place, on the other hand I had won my personal bet, I had managed to turn my bad luck around, your presence was in defiance of the worst odds, the statistics that proclaimed that we had no chance whatsoever of finding each other.’

‘Among the thousands of millions of women who have lived and will love in the future on this earth, all the women I could possibly have dreamt, imagine the joy it meant that I had stumbled on one who was really and truly breathing the air of my very planet and time and country and language. And that wasn’t all: it was a woman I could find. She’d find a way to keep the rest of her promise.’

‘And those of us who cannot go back—it is our duty to help—in any way we can. With these two eyes, with these two ears. This—is going to be won the same way we won the other one.’

‘Salmones: a way of differentiating them from those exiles who could not go back home, perhaps a way of reminding them of the clear, turbulent, cascading rivers of their homeland, so they wouldn’t forget they were destined to return to their place of birth to hatch new life like salmon do. You told yourself that here was a story lived by people from a country such as your own, far away—far from where you now try to register this story—with a past nobody seems to remember.’

‘I already told you that privacy in a world like ours is an illusion—Private life is an illusion in our world, Barbara. When you can torture one person, private life ends for everybody else.’’

[Eylül Görmüş · Rating 3 out of 5]

"Bir savaş kaybetmek çok kötü. Neredeyse bir savaş kazanmak kadar kötü."

Arjantin asıllı Amerikalı-Şilili yazar Ariel Dorfman'ın Konfidenz romanı epey enteresan bir kitap. Genç bir kadının, sevgilisi Martin'in peşinden Berlin'den Paris'e gelmesiyle başlıyor anlatı. Sene 1939, savaşın eli kulağında. Otel odasına girdiği anda telefon çalıyor, arayan Leon adında hiç tanımadığı bir adam - ama Leon kendisi, bedeni, geçmişi, hayatı hakkında en mahrem olanlar dahil her şeyi biliyor. Leon, Barbara'ya Martin'in aslında gizli bir siyasi direniş örgütüne katılmak için Paris'e geldiğini, şu anda başının belada olduğunu ve Martin'in de, kendisinin de Nazilerin hüküm sürdüğü Almanya'ya dönmemesi gerektiğini söylüyor.

Bu tuhaf konuşma kısa aralıklarla tam dokuz saat sürüyor ve ilerledikçe daha da tuhaflaşıyor. Leon'un Barbara'ya duyduğu ilginin Martin'le ilişkisinin ötesinde bir yönü olduğu anlaşılıyor ve bu acayip konuşma çok beklenmedik bir anda apansız kesiliyor. Sonrasını anlatmayayım, spoiler olmasın.

Kitabın adı, Konfidenz, aslında bir ipucu veriyor metne dair. Sanırım orijinalinde İngilizce yazılmış olmasına rağmen kabaca "güven" anlamına gelen bu Almanca sözcüğü seçmiş Dorfman kitabı için, dilimize çevrilirken de aynı şekilde korunmuş. (Bir küçük kişisel not: kitabın çevirmeni Aslı Biçen. 1996'da çevirmiş kitabı. O dönemde Ayvalık'ta yaşıyorlardı eşiyle ve komşuyduk, sık görüşürdük. Ben 9 yaşındaydım, zaman zaman Aslı abla çeviri yaptığı için çok ses etmemem söylenirdi, hatırlıyorum. Merak ediyorum - acaba o vakitlerin kiminde kendisi bu kitabı mı çeviriyordu? 20 senedir görüşmedik, bilmiyorum ama kim bilir, belki de öyleydi, hayat pek enteresan.) Kitabın özünde aslında güven meselesi var. Yalan içinde yalan içinde yalan dolu bir hikaye anlatıyor yazar ve neye inanacağınızı size bırakıyor. Herkes yalan söylüyor, herkes casus olabilir, herkes fısıldamak zorunda - aslında faşizmin insana ne yaptığının özeti gibi, nitekim bir yerde diktatörlük nedeniyle kaçmak zorunda kaldığı kendi ülkesine, oradaki faşizme de getiriyor sözü.

Konfidenz, sürükleyici ve oldukça iyi yazılmış bir roman. Son kısımları biraz havada kalıyor maalesef ama yine de iştahla okudum kendisini.

[Mohamadreza Moshfeghi · Rating 3 out of 5]

داستانى جذاب با مضمون اعتماد وتم سياسى ولى پيچيده
همينطور خواندنى ولى سخت

[Sajede Thunderbolt · Rating 5 out of 5]

"اعتماد" رو به راحتی میتونم بین یکی از بهترین کتابهایی که تا به حال خوندم بگذارم...
به چند دلیل یکیش-که احتمالا اصلی ترین دلیله- شاید دید نویسنده نسبت به جنگه:

-شکست خوردن توی جنگ بد مصیبتی است.
-تقریبا مثل بردن جنگ.


شیوه های نویی که توی داستان نویسی بود، طوری که خواننده رو به حال خودش رها نمیکرد، فصل به فصل، گام به گام باهاش میومد، خواننده رو به داخل داستان میکشوند نمیذاشت از گوشه ای نظاره گر اون باشه...
اینا نکات مثبتی ان که توی نحوۀ داستان نویسی دیدم، و زیرکی نویسنده رو هم در جای جای مختلف همین همراهی ها برای فریب دادن خواننده ستایش میکنم...
البته شخصا خوشحالم که در هیچ کدام از این تله ها گیر نیفتادم! :دی و فکر من از اول تا آخر در بارۀ لئون/ماکس تغییر نکرد و قضاوتم، در هر حال به خودم تبریک میگم که با گذشت هر صفحه و پایان هر فصل تیر اتهام رو به سمت فرد جدیدی از شخصیت های داستان پرتاب نکردم، باشد که در دنیای واقعی نیز چنین باشیم!


در کل خیلی دوست داشتم داستان رو...
از لحن و نحوۀ بیان یک قسمت خیلی خوشم اومد:

"آخر بسیاری مردان از هر کشوری آمده اند و از پاریس گذشته اند با این امید که از دست فلان دیکتاتور فرار کنند، بسیاری از مردها در خیابان ها و بالاخانه ها و کافه های پاریس نشسته اند و توطئه چیده اند، بسیاری از زن ها به پاریس آمده اند تا مردان تبعیدی خود را دیدار کنند، بسیاری هیچ گاه برنگشته اند، بسیاری برگشته اند و کشته شده اند. همچنین بسیار بسیار آدمها زیر نظر آدم هایی نشسته در تاریکی بوده اند که میدانسته اند آنها از کجا می آیند و چه میگویند."
که نویسنده پیشاپیش به ما اعلام میکرد که چه بر سر شخصیت های کتاب خواهد آمد...



برای پایان بردن این "ریویو " هم این قسمت از متن کتاب به نظرم مناسب باشه:

"هیچ کس و هیچ چیز نمیتواند بچه هایی را نجات بدهد که جرئت کرده اند و در دنیای آدم کشان خواب دیده اند."

[Nessrina Hazem · Rating 5 out of 5]

"كم سيكون كل شئ مختلفا لو أننا ولدنا في عصر اخر، عصر بلا حروب، ولا بؤس، ولا خوف، ولا معسكرات اعتقال. لو أننا ولدنا بعد ثلاثين عاما و في بلد اخر. أو التساؤل ان كان لا مفر لهذا المشهد الأخير بيننا من أن يتكرر مرة بعد أخري علي امتداد العصور، في كل مرة يحلم فيها شخص مثلي بواحدة مثلك. أو التساؤل ان كانت نكبتنا ليست محددة بالعصر الذي ولدنا فيه، و انما بالأجساد التي سكناها في هذا العصر."❤️

[Safaa Mahmoud · Rating 3 out of 5]

أما أنا فى المقابل،فكان نصيبي حلماً وحسب.
إذا تلقيت مكالمة من شخص غريب،لم تحدثه مرة واحدة فى حياتك ولم تعرفه قط،فهل ستمنحه ثقتك وتستمر بالحديث معه،هذا ما حدث لبربارا عندما اتصل بها ليون قائلا ان عليها ان تثق به، لتساعد مارتن حبيبها،تدور احداث الرواية خلال الحرب العالمية الثانية،لا اجزم انى استطعت ان استوعبها،فهى من النوع الذي يختلط فيه الواقع بالحلم،فالبطل ليون (والذي له اسم ثانى ماكس) يخبرنا انه حلم بربارا(والتى تحمل الاسم سوزانا ايضا)عندما كان فى الثانية عشر وظل ينتظر اللحظة التى ستجمعهما فى ارض الواقع.اعتقد ان ما ارادت الرواية ايصاله يأتى من عنوانها(ثقة)،هل انت قادر على اعطاء ثقتك للآخر ،خاصة فى ظل حرب ثيمتها الاساسية الشك والخوف.
هل انصح بقرأتها ام لا،نعم فلربما تقرأها انت بطريقة مختلفة تساعدنا على فهم هذه الرواية العجيبة.

[Leila · Rating 4 out of 5]

رمانی پیچیده و شک‌برانگیز با دو راوی .
مضمون اصلی این رمان آن است که به هیچ چیز و هیچ کس نمی‌‌توان (نباید) اعتماد کرد.

۰۱/۲/۶