Ik las enkel Black Venus en pas nu de auteur dood is, wat een schande is. Black Venus is een boek dat je tot het einde moet uitlezen om het naar waarde de schatten. Eerst was ik verbluft door de schrijfstijl, die me doet denken aan Henry Miller, het koortsige, hitsige, het tempo... Dan kreeg ik even genoeg van wat een eindeloze opsomming van slemppartijen en veroveringen van zwarte vrouwen leek te zijn, dan werd ik wat ongemakkelijk, want wat voor boek was dit eigenlijk, hoe moet je dit relaas lezen en kan je dit, moreel gezien, wel goed vinden? En eigenlijk werd het voor mij pas op het einde duidelijk wat voor boek dit was, hoe ik het gebral en gepoch van de ik-verteller moest lezen (is dit eerstegraads?), waar dit allemaal naartoe ging. Het gaat naar het hart van de duisternis. En grandioos.