Metre, Rhythm and Verse Form

New Critical Idiom

by Philip Hobsbaum

Poetry criticism is a subject central to the study of literature. However, it is laden with technical terms that, to the beginning student, can be both intimidating and confusing. Philip Hobsbaum provides a welcome remedy, illuminating terms ranging from the iambus to the bob-wheel stanza, and forms from the Spenserian sonnet to modern 'rap', with clarity and comprehensiveness. It is an essential guide through the terminology which will be invaluable reading for undergraduates new to the subject.

Genres: Poetry, Criticism, Nonfiction, Literary Criticism, Writing

212 pages, Paperback

First published January 1, 1995

Reviews

[Ali Ahmadi]

اول اینکه عنوان کتاب می‌گوید Verse، یعنی چیزی که در فارسی به آن می‌گوییم نظم (نه شعر) و عناصر سازنده‌اش یعنی وزن و آهنگ.
کتاب را تصادفی دیدم و حدس زدم می‌تواند گزینه‌ی مناسبی برای آشنایی مقدماتی با جنبه‌های فنی شعر انگلیسی باشد — که نبود. نویسنده شاعر و استاد دانشگاه بوده و کتاب را هم برای دانشجویان ادبیات نوشته. 


با این حال خواندن تقریبن یک سومش نکات جالب زیادی داشت:

• وزن شعر انگلیسی کیفی است، یعنی شدت تاکید (Stress) روی هجاهای مختلف کلمات وزن را مشخص می‌کند. [با وجود تاثیرپذیری زیاد انگلیسی از لاتین و یونانی، وزن اشعار در این دو زبان — مثل فارسی و عربی — نه کیفی، بلکه کمّی‌ست، یعنی طولانی یا کوتاه بودن هجا وزن را تعیین می‌کند. در زبان‌هایی که هجاهایشان نه تاکید و نه طول متفاوتی دارد — مثل فرانسوی یا ژاپنی — وزن را با تعداد هجاها مشخص می‌کنند.]

• تفاوت وزن (Metre) و آهنگ (Rhythm) و اهمیت بیشتر دومی.  شاعر از اختیاراتش برای برهم زدن وزن استفاده می‌کند تا شعر آهنگین بماند.

• شعر بی‌قافیه (Blank verse) اولین بار در قرن شانزده با ترجمه‌ی انه‌اید از لاتین‌ به انگلیسی وارد شد. [دویست سال بعد از چاسر، پدر شعر انگلیسی. نکته اینجاست که طی این مسیر در شعر فارسی هزار سال طول کشید.]

• تقریبن ۳۰۰ سال دیگر طول کشید تا تاثیر وزن بر شعر انگلیسی (و فرانسوی و آلمانی) کمرنگ شود و برسم به Free verse. پدیده‌ای که البته ریشه‌اش به اولین ترجمه‌های انگلیسی از «غزل غزل‌های سلیمان» در کتاب مقدس می‌رسید. [باز دوباره به این میرسیم که چطور سرعت بالای تغییرات در دنیای مدرن منجر به شکستن قالب‌های کهنه برای زدن حرف‌های نو میشد. برای مثال، چاسر هم‌دوره‌ی حافظ بود و ویتمن هم‌دوره‌ی قاآنی. اما در حالی که قاآنی و حافظ چیز یکسانی را به بیانی مشابه می‌گفتند، چاسر و ویتمن نمایندگان دو دنیای مختلف بودند.]

[Oisín · Rating 3 out of 5]

Quite comprehensive. He could have explained the logic of his analysis further, at certain points I felt like it was assumed I could tell why a syllable was a secondary or tertiary stress; I could not.

[Maria · Rating 5 out of 5]

Very helpful. Although, I still think everything sounds like a spondee.

[Karlo Mikhail · Rating 2 out of 5]

On how poems of the Anglo-American tradition works in terms of form.

[Millstone · Rating 3 out of 5]

This sat neglected on my shelf for 20 years and if I hadn't read Stephen Fry's book in the meantime it might have seemed better. He uses his own back catalogue just a fraction too often in the earlier part. A different perspective is always good, though.

[Noah Goodman · Rating 3 out of 5]

Decent, very technical. Author not afraid to insert himself constantly

[Jason Ray Carney · Rating 4 out of 5]

A good overview of metre, rhythm, and verse form that relies upon analysis of several examples. Hobsbaum describes specific verse forms but also discusses their dynamics, the way they emerge in response to previous forms, and how they change over time. The chapter on blank verse was very insightful. Hobsbaum also helped me rethink "free verse." I did not understand free verse at all. I considered anything that is lineated and presented as poetry as free verse. Hobsbaum argues that this is not the case. He has a more constraining definition of free verse. For him, free verse is almost always anchored in a latent metre, rhythm, and verse form and yet deviates for specific effects.

[Julian Lonbay · Rating 3 out of 5]

Somewhat dry style, but does the job.