Il mestiere di vivere. Diario 1935-1950

by Cesare Pavese

In queste pagine, che sono insieme giornale della sua vita ed esame di coscienza, Cesare Pavese racconta se stesso allo specchio e ci consegna un manifesto di poetica che attraverso la lente della letteratura fotografa l'uomo e lo scrittore. Se "Il mestiere di vivere" raccoglie istante per istante i suoi pensieri dal '35 al '50, a pochi giorni dalla morte, "Il taccuino", una ventina di fogli redatti tra il '42 e il '43, in uno dei periodi più tormentati dell'esistenza di Pavese, è stato a lungo archiviato come testimonianza di un momento di debolezza per le annotazioni politiche che hanno acceso il dibattito sulla sua presunta vicinanza al fascismo. Ma è solo dalla lettura di queste carte restituite ai lettori insieme che può emergere la complessità della figura intellettuale e umana di uno dei più grandi autori italiani del Novecento.

Genres: Nonfiction, Italian Literature, Biography, Italy, Classics, Memoir, Philosophy

640 pages, Paperback

First published January 1, 1952

About the author

Cesare Pavese was born in a small town in which his father, an official, owned property. He attended school and later, university, in Turin. Denied an outlet for his creative powers by Fascist control of literature, Pavese translated many 20th-century American writers in the 1930s and '40s: Sherwood Anderson, Gertrude Stein, John Steinbeck, John Dos Passos, Ernest Hemingway, and William Faulkner; a 19th-century writer who influenced him profoundly, Herman Melville (one of his first translations was of Moby Dick); and the Irish novelist James Joyce. He also published criticism, posthumously collected in La letteratura americana e altri saggi (1951; American Literature, Essays and Opinions, 1970).
A founder and, until his death, an editor of the publishing house of Einaudi, Pavese also edited the anti-Fascist review La Cultura. His work led to his arrest and imprisonment by the government in 1935, an experience later recalled in “Il carcere” (published in Prima che il gallo canti, 1949; in The Political Prisoner, 1955) and the novella Il compagno (1947; The Comrade, 1959). His first volume of lyric poetry, Lavorare stanca (1936; Hard Labour, 1976), followed his release from prison. An initial novella, Paesi tuoi (1941; The Harvesters, 1961), recalled, as many of his works do, the sacred places of childhood. Between 1943 and 1945 he lived with partisans of the anti-Fascist Resistance in the hills of Piedmont.
The bulk of Pavese's work, mostly short stories and novellas, appeared between the end of the war and his death. Partly through the influence of Melville, Pavese became preoccupied with myth, symbol, and archetype. One of his most striking books is Dialoghi con Leucò (1947; Dialogues with Leucò, 1965), poetically written conversations about the human condition. The novel considered his best, La luna e i falò (1950; The Moon and the Bonfires, 1950), is a bleak, yet compassionate story of a hero who tries to find himself by visiting the place in which he grew up. Several other works are notable, especially La bella estate (1949; in The Political Prisoner, 1955).
Shortly after receiving the Strega Prize for it, Pavese took his own life in his hotel room by taking an overdose of pills.

Reviews

[Luís · Rating 3 out of 5]

While reading this book that tears you apart and destabilizes you as if the hands of a clock had changed direction, we ask ourselves a single question: why do most geniuses suffer from the pain of living? Through the clues, the author's elements give us an idea about his discomfort in life. Despite that, we become embedded in his perception of things beyond our understanding. Sometimes, we find ourselves there. Even if we identify with it, we keep asking ourselves the same question. He makes us simultaneously understand that all sufferings are not equal and all have curing; there are also specific successes that do not guarantee happiness.
It is a book that is not read only with the gaze of a reader who wants to enjoy the author's words; it asks the reader to become "a maker of life."

[Sawsan · Rating 4 out of 5]

يوميات الأديب والمترجم الإيطالي تشيزاري بافيزي
بدأ كتابتها سنة 1935 وحتى أيام قبل انتحاره سنة 1950
يكتب عن نفسه وكأنه يراقبها ويحاسبها على التعثر والخيبات
تأملات عن الحياة والشعر والكتابة وتحليل للأعمال الأدبية والفنية
انتقالات بين الفلسفة والعزلة والحب والمرأة
آراؤه عن المرأة حادة ومتناقضة, في يومياته أثر واضح للمعاناة والألم في علاقتين حب
الأولى انتهت بزواج الحبيبة من آخر, والثانية انتهت بهجره وسفرها لأمريكا
بافيزي أيضا كان من المناهضين للسلطة الفاشية حُكم عليه بالسجن والمنفى في جنوب إيطاليا لمدة 3 سنين
احساس بالحزن والكآبة في كتاباته عن حياته ومشاعره, وبالقوة والتوازن في كتاباته عن الفن والأدب

آخر ما كتب قبل أيام قليلة من الانتحار " لا كلمات, لن أكتب بعد الآن
هل السياسة والحرب وهاجس الانتحار الدائم ووجع الحب, هي دوافعه للرغبة في عدم مواصلة الحياة
يوميات تكشف عما في نفس وفكر واحد من أهم أدباء إيطاليا

[Deni · Rating 5 out of 5]

el mejor libro que leí este año. pienso extenderme.

Cesare Pavese es impresionante, eso ya lo sabía, pero este diario es una joya irrepetible de la literatura.
Está lleno de reflexiones sobre la poesía de una lucidez implacable, en un idioma frío, justo, seco.
Tuve yo mismo que comentar pasajes enteros en mi propio diario sobre este diario.
Pavese dice cosas que yo no vi escritas en ningún otro lado porque escribe con honor, como si lo que está diciendo, escribiendo en ese papel realmente fuera de una trascendencia crucial -de hecho lo es- y se plantea todos los temas con una profundidad que de veras es necesaria, con esto quiero decir, y hacer hincapié, que Pavese hace necesaria la escritura, verbaliza sus pensamientos y los lleva hasta el paroxismo, sin pudores.
Es asombroso además, ver sus propias revisiones de sí mismo, Pavese no deja pasar nada, vuelve y vuelve a lo que ya dijo corrigiéndose o repitiéndose, es un obstinado y sobre todo un riguroso, y da gusto su rigor, es realmente placentera su capacidad de atención sobre lo que dice.
Es una escritura fragmentaria, obviamente no escribe todos los días, no llega inspirado a la página, simplemente quiere decir algo, le urge hacer necesaria la escritura, y nos hace con ella ver el paso de sus días, de sus años, de su tiempo, tiempo-dolor como dice en alguna parte.
Su nivel a la hora de operar con la escritura lo pone en los niveles más altos, es simplemente glorioso cuando alguien utiliza así las palabras, las hace bailar, les da nuevos nombres, las resalta, las aclara, las amansa.
Otra cosa digna de ver o decir es su fascinación con el inglés, se me ocurrió que esto debe venir de primeramente un encantamiento con cierta literatura norteamericana -Faulkner, Hemingway, entre otros- pero también de cierta relación con el cine que de todas formas se menciona solo de forma velada.
Cito: 'esto ya no es estética, son lamentos. Quería fijar los pequeños recuerdos pero solo recuerdo los espasmos. (...) Así debe ser un poema. Este sufrimiento es atroz.'
Con esta fuerza se escribe este diario. Por eso digo que es crucial, acá el sufrimiento no viene en forma de quejita, de bobera, es un dolor que aparece como atrocidad y es ineludible, pétreo.
Una virilidad majestuosa recorre estas páginas que cierra a perfección en el final, es en las últimas páginas y su vertiginosidad donde este trabajo se consuma, alcanza su más alta expresión. Son páginas que mezclan optimismo, vitalidad, pasión, pensamiento, rudeza, crudeza, rabia, obsesión, destreza, sanción.
Qué mejor que citar: 'el único modo de escapar al abismo es mirarlo, medirlo, sondearlo y descender a él'.
'No sólo un poco de culpa, sino toda la culpa, no hay salvación. Siempre.'
Rajen los lectores de autoayuda, acá reina un esteticismo determinante plagado de justicia y terquedad, literaria, que es una terquedad a mi gusto más... iba a decir sana pero no es sana, aunque algo más es.
Y Pavese lidia con la nada, con el desamor, el vacío, con su dolor que jamás para, para reconocer lo trivial y darle nueva forma, reordenarlo cuestionándolo todo para terminar por reordenarse a sí.
Cesare relajate, le podríamos decir, pero él nos zamparía una cachetada, Pavese no vino a la vida a gozar. ¿Tiene razón? Muy probablemente no, pero expuso a perfección sus razones, y eso es suficiente para removerme, y hacerme cuestionar a mí también.
Cito: 'La compensación de haber sufrido tanto consiste en que luego morimos como perros'. De su moralidad se desprende esta crudeza.
Después su supuesta misoginia, chúpenme la pija, el otro día escuché decir a el Pelado Cordera que es un librepensador, sálvame Dios mío, Cesare Pavese es un librepensador, un liberal, un atravesado y quizá su forma de entender la femineidad fuera polémica pero jamás perdió su centro, su justicia.
Cito: 'En amor solo cuenta tener a la mujer en la cama y en casa'. Me arrodillo ante esta afirmación, el mismo que dice: 'Pensamiento de amor: te quiero tanto que deseo haber nacido hermano tuyo o haberte traído yo mismo al mundo'.
Su total rechazo al altruismo, su fatalismo, sus nociones de individualidad, su autopercepción de genio, su herencia de Baudelaire, sus sueños, sus miedos, sus lecturas, sus dudas, sus obsesiones, sus convicciones, los lugares que lo maravillaron, las tetas que amó, su desconfianza en el sexo, su vanidad, todo eso aparece sin pudor, desnudo en estas páginas.

No sé, me cierra el kiosko y tengo que comprar unas cervezas para festejar el cumpleaños de mi amigo Facu, quizá después la siga y la postee en algún blog, pero si alguien me lee, por favor, lea este libro.

[trestitia ⵊⵊⵊ deamorski · Rating 5 out of 5]

- şiir nedir?
- mit nedir?
- imge nedir?
- acı nedir?
- sevmek nedir?
- kadın nedir?
- sevişmek nedir?
- erkek nedir?
- çocukluk nedir?
- memleket nedir?
- yaşamak nedir?
- din nedir?
- tanrı nedir?
- politika nedir?
- arkadaş nedir?
- başarı nedir?
- ün nedir?
- yazmak nedir?
- intihar nedir?

işte bırakın, pavese bunları size, birinci ağızdan öğretsin.

-çıkarılmış satırlar ve halen o 'müstehcen' tekerleme için gidip kitabın italyancasını alacağım, ingilizce edisyonunda da yoklar çünkü. sonra oturup onları çevirip olması gereken yerlere iade edeceğim.-

-normalde kitapları harap ederim, ilk sayfaları kapağa doğru yatırır düzleştiririm, kırışır, katlanır, üstüne yiyecek, içecek dökülür, ortadan kitabın arasını bükerim rahat okumak için, altını çizerim, küçük ünlemler koyarım sayfa kenarlarına... ama ilk defa bir kitabı bu kadar beraber yaşadım. notlar aldım, kendi fikirlerimi yazdım, tepkilerimi yazdım...-

sanki pavese'yle oturduk, o anlattı sürekli ve ben sadece bazen lafa karıştım.


kitabın en deli sayfası, her şeyiyle.


işte o müstehcen tekerleme, piemontecesini buldum çok şükür.


evet bazı kelimeleri, sırf kendi ifademi oradan çekebilmek için, okunabilirliği kacacak şekilde üstünü karaladım.


bu da neymiş deyip araştırıp sonra onu o sayfaya da yazdım.


oradan oraya paragraf bağlayıcı çizgiler


kelimeleri değiştirdim bazen: gidebilir/gidecek



kitaptaki en önemli soru bu, "peki sonra?"

_________________________________________

EDIT:

facebook anılardan bak ne halde geliyorum.

pavese'yi tezer özlüden bilirim diye biliyordum. bunu kaçırmışım görünüyor.

[Steven Godin · Rating 5 out of 5]

As Cesare Pavese is one of my favourite novelists, one which I truly wanted to get inside of, it was a no brainer to read what turned out to be a most startling book. It was a pain to get hold of, and has now easily become the most expensive book I own, considering what I paid for it. But I see it as money well spent, as I've wasted far more on things that don't mean anything to me. This book brings me closer to Pavese, and I still now and again pick out at random some of the many interesting quotes and moving passages of writing he left behind. As I've read most of his novels, plus two books of poetry, he surprised me up to a point in this book by being rather misogynistic, something that stunned me really, as the female characters from his novels have always been treated with such care and consideration. One thing that didn't surprise me was his clear and obvious obsession, even from a young age, with suicide. It's mentioned an awful lot here. He comes across as an intelligent, deep-thinking individual, who probably spent a lot of time alone, mulling over his life, which was radically changed after being caught in the heart of Mussolini's fascist Italy. It's just so sad he no longer saw a place in the world for himself. Such a talented writer.

[Manuel Alberto Vieira · Rating 5 out of 5]

Há livros assim, raros, que guardam a vida inteira. Neste diário — que, em muitos sentidos, é um não-diário —, à semelhança do que sucede nos textos autobiográficos de Kafka ou Séneca, a noção de biografia pulveriza-se na dimensão universal e altruísta da proposta.

[Carlo Mascellani · Rating 3 out of 5]

Quindici anni di vita di Pavese, quindici anni di pensieri e considerazioni. Cultura, elementi di poetica, rapporti, misoginia (un po' patetica, sinceramente...), trionfi letterari, ideologie e tanto tanto altro. Si entra in profondità nel mondo interiore del nostro scrittore e anche del suo iter creativo. Peccato che la forma diaristica non faccia proprio per me. Casco sempre nella tentazione di leggere i diari degli scrittori che apprezzo, ma ne esco sempre deluso. La scrittura è sempre fredda e, per quanto educativa e illuminante, mi lascia poco. Meglio, probabilmente, io cerchi di scoprire gli autori solo attraverso quanto di loro traspare nelle varie opere.

[Come Musica · Rating 5 out of 5]

È da due anni che volevo leggere “Il mestiere di vivere”, da quando ho acquistato il libro, Edizione Einaudi, nel 2020, in occasione della promozione estiva (2 libri per avere in regalo la borsa da spiaggia Einaudi).

Sta di fatto che, come dico sempre, ogni cosa, e quindi anche ogni libro, ha i suoi tempi.

Ho approfittato dell’ascolto dell’audiolibro per colmare questa lacuna: pubblicato su Audible il 27 agosto 2021, in occasione del 71º anniversario della morte di Cesare Pavese, letto da Tommaso Ragno nell’edizione BUR Rizzoli, con la prefazione di Nadia Terranova.

In questo suo diario emerge tutta la sofferenza di Pavese: i pensieri suicidi c’erano già a partire del 1938. Ha impiegato dodici anni per dar loro compimento.

Scrive Nadia Terranova nell’introduzione

“«Non credere alle soluzioni, alle decisioni, alle grandi crisi; credi ai giorni, alle ore, ai minuti» scrive Cesare Pavese a Bianca Garufi il 21 ottobre 1945. Bianca è la Leucò dei dialoghi a lei ispirati e dedicati; è la coautrice di Fuoco grande, romanzo postumo a quattro mani; è la corrispondente di un epistolario caustico e spudorato in cui la violenza si traveste da ironia e viceversa. Bianca, in uno dei suoi molti visi, compare anche nel Mestiere di vivere: «B. ti dice che non avrai altro, e criticamente le ama molto» annota Pavese il 7 dicembre 1945 a proposito delle proprie poesie, riportando i giudizi della triade che va a formare un’unica divinità lunare (oltre a B., compaiono T., Tina Pizzardo, e F., Fernanda Pivano).”


Gli ultimi due giorni che chiudono il diario fanno accapponare la pelle

“17 ag.
I suicidi sono omicidi timidi. Masochismo invece che sadismo.
Il piacere di farmi la barba dopo due mesi di carcere – di farmela da me, davanti a uno specchio, in una stanza d’albergo, e fuori era il mare.
È la prima volta che faccio il consuntivo di un anno non ancor finito.
Nel mio mestiere dunque sono re.
In dieci anni ho fatto tutto. Se penso alle esitazioni di allora.
Nella mia vita sono più disperato e perduto di allora. Che cosa ho messo insieme? Niente. Ho ignorato per qualche anno le mie tare, ho vissuto come se non esistessero. Sono stato stoico. Era eroismo? No, non ho fatto fatica. E poi, al primo assalto dell’«inquieta angosciosa», sono ricaduto nella sabbia mobile. Da marzo mi ci dibatto. Non importano i nomi. Sono altro che nomi di fortuna, nomi casuali – se non quelli, altri? Resta che ora so qual è il mio più alto trionfo – e a questo trionfo manca la carne, manca il sangue, manca la vita.
Non ho più nulla da desiderare su questa terra, tranne quella cosa che quindici anni di fallimenti ormai escludono.
Questo il consuntivo dell’anno non finito, che non finirò.

Ti stupisci che gli altri ti passino accanto e non sappiano, quando tu passi accanto a tanti e non sai, non t’interessa, qual è la loro pena, il loro cancro segreto?”

Tutto il dolore di uno dei più grandi scrittori del nostro novecento, la sua profonda depressione, il suo male di vivere, il suo gesto estremo.


“18 ag.
La cosa più segretamente temuta accade sempre.
Scrivo: o Tu, abbi pietà. E poi?
Basta un po’ di coraggio.
Più il dolore è determinato e preciso, più l’istinto della vita si dibatte, e cade l’idea del suicidio.
Sembrava facile, a pensarci. Eppure donnette l’hanno fatto. Ci vuole umiltà, non orgoglio.
Tutto questo fa schifo.
Non parole. Un gesto. Non scriverò più.”


A noi resta la sua opera.
E ogni 27 agosto ritorna il dolore della perdita. Anche oggi, dopo settantadue anni, il nostro sentirci orfani, usando le sue parole, diciamo:

“Adesso il dolore invade anche il mattino.”

[Cemre · Rating 4 out of 5]

Yaşama Uğraşı okumayı hep istediğim; ama hep ertelediğim bir kitaptı. En sonunda okumaya başladığımda da ülkece "olağanüstü hal"lerden geçtiğimiz için, Ankara'da olayların yaşandığı yerlere oldukça yakın olmamdan ötürü ufak çapta travma yaşamamdan olayı kitaba biraz ara verip kafamı dağıtabileceğim bir iki kitap aldım araya. Aslında zamana yaya yaya okumak bu kitap için en doğrusu; çok daha fazla tat veriyor.

Bu kitapta Pavese'in hayata, edebiyata, yazar olmaya, kadınlara, Shakespeare'e, dile, Antik Yunan edebiyatına, insanlara ve daha nice konuya dair düşüncelerini okuyorsunuz. Bir iki alıntı paylaşmayı isterdim; ancak o kadar çok yerin altını çizdim ki hangi birini paylaşsam bilemiyor, paylaşamıyorum.

Özellikle bir şeyler yazanların, yazmaya gönül verenlerin mutlaka okuması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum.

Kitapla ilgili tek büyük sıkıntım İngilizce çeviriden çevrilmesi. 2016 yılındayız, pek çok İtalyanca eserden çeviri yapan çevirmenimiz varken neden yeni bir çevire gidilmemiş merak ettim. Çevirinin çevirisi olduğu için mi bilmiyorum; ancak yer yer çevirinin tıkandığını hissettiğim oldu. Bu da aldığım zevki etkiledi diyebilirim.

[Teresa · Rating 5 out of 5]

"Ninguém se mata pelo amor de uma mulher. Matamo-nos porque um amor, não importa qual, nos revela a nós mesmos na nossa nudez, na nossa miséria, no nosso estado inerme, no nosso nada."

O Ofício de Viver é o diário do poeta italiano Cesare Pavese, escrito nos últimos quinze anos da sua vida.
Nele, Pavese comenta a sua obra e analisa a de outros escritores. Mas, principalmente, fala de si, da sua solidão e da sua falta de amor.
Nas últimas páginas escreve sobre a sua última paixão não correspondida, que o leva a tomar a decisão de morrer.
São páginas repletas de dor e amargura, sendo quase intolerável a sua leitura...
O diário termina uma semana antes do seu suicídio:
"Tudo isto é asqueroso.
Palavras, não. Um gesto. Não escreverei mais."

DEVASTADOR!
Não recomendo.

[Jale · Rating 5 out of 5]

"Zaferin tadını çıkarabilmemiz için ölülerin dirilmesi, yaşlıların gençleşmesi, uzaktaki dostlarımızın dönmesi gerekir. Biz bunun düşünü dar bir çevrede, bizim için bütün dünya sayılan bildik yüzler arasında kurmuştuk; şimdi büyüdüğümüze göre, yaptıklarımızın ve söylediklerimizin gene bu yüzlerde yansımasını isteriz. Oysa onlar yaşlanmış, ölmüş, kayıplara karışmışlardır. Bir daha dönmemecesine. Bu durumda umutsuzca çevremize bakar, bizi yalnız bırakan, ama bizi seven, yaptıklarımıza hayranlık duyacak olan bu küçük dünyayı yeniden yaratmaya çalışırız. Ama böyle bir dünya yoktur artık."
İşte bu yüzden, sözcüklerle kendini öldürmeye çalışmanın yetmediği noktada, "Sözler değil. Eylem. Artık yazmayacağım." diyerek intihar etmenin onuru Pavese'ye, onun kadar cesur olamadığımız için saygıyla eğilmek de bize düşer.

[hayatem · Rating 4 out of 5]

يتألم، تولد النفس، تتضاعف كالسرطان، تنزاح يمنةً، تنزاح يساراً ، تنكمش، تصعد، تهبط، تقلق، تتأمل، تنتقد، هي مفكرة، قارئة وحالمة، قديسة و عاهرة، عدوة و صديقة، تحب و تكره، تنام ، وتصحو؛ بين اختلاج و صراع، هي شرسة، تمزق، تقسو، تلين، تضطرب؛ بين أزيز و نشيج، وكذا أمشاج، كرٌّ وفرٌّ؛ معارك مع اله الداخل، معارك مع إله الخارج، تعصُّب، عصاب، تتصوف، تنشز، يقتاتها، تموت وتبعث من جديد. تلك و باختصار كانت يوميات بافيزي .

[عبدالعزيز البرتاوي · Rating 4 out of 5]

هذا ليس كتابًا، ولا قصيدة. هذا مدار حياة رهيفة، لشخص، تنقل بين السجون والحانات، والرفاق والرفيقات الذين ملّوا، ومللنَ، وتركوه لغيابات الزنزانة، والتفكّر في الوحدة، فأخرج لنا كتابًا، شِعرًَا، نقرؤه، ونقول للأيام: حسبكِ منه، أن لم تقدري على سلبه هذه المهنة الرفيعة: مهنة العيش، والتي يحسبون أن كل حيّ، يمكنه عيشها، أو امتهناها، ولا يطيقون. هذا كتاب للوحيدين، مدرسة لأصحاب العلاقات الغرامية المرهفة. تأمل لطيف، في العزلة، وعيشها، بوصفها حياةً، ولو جاءت برغمنا. بافيزي، هو أستاذ كتابات الوحيدين.

[S©aP · Rating 5 out of 5]

Un'incredibile miniera di stimoli. Altezze siderali o abisso. Il tormento di una sensibilità paradossale, percepita come altezza e limite. Costantemente sola, quindi. Testo talmente intenso e profondo da risultare a tratti doloroso, e nuovo ogni volta. Uno di quei libri da cui non mi separerò mai.

[Abdulaziz · Rating 3 out of 5]

أذكر إني قرأته في الشهر التالي لوفاة أمي المفاجئة، كنت ساخطا ناقمًا، أقرأ وأقول للمؤلف بصوت مرتفع لكل خاطرة عدمية نعم أحسنت! ثم أمطرت تلك الليلة بشدة، أنظر للنافذة لعلها تأت لكنها لم تأت بالطبع.

عندها ختمت الكتاب، وكنت معه أقرأ كتاب اللاطمأنينة لبيسوا..

[Uğur Karabürk · Rating 4 out of 5]

''Tiksiniyorum bütün bunlardan. Sözler değil. Eylem. Artık yazmayacağım.''
Pavese bu manidar cümlelerle bitiyor günlüğünü...

[Işıl · Rating 3 out of 5]

Reading diaries of real (dead) people has always made me uncomfortable, leaving me with the sense that I'm peeking into someone's life and soul, the inner workings of a brain that I have no acquaintance with. However reading Pavese's diaries was different. The fact that there's an occasional discourse on the technical sides of poetry and fiction may have made it so. You realize some time after that it's not that personal, indeed. Guilt gives way to criticism.
One thing I really loathed was Pavese's attitude toward women. I don't know anything about his life story other than his suicide but it was obvious reading his diaries that he got disappointed, hurt and let down by women. Lots of women. This set of experiences negatively reflect on his way of viewing women in general. Very obnoxious with many general statements. I felt that he spent an awful lot of time to fathom women but failed so he says "to hell with them" in very professional looking words.
A little too obsessed with sex, yet, he makes some beautiful comments on human nature that make you go read it out loud to the nearest person. But finding them in the diaries is like looking for pearls in an ocean. Very rare but very precious.
One last thing that attracted my attention was the parts where Pavese talks about Dostoyevsky. I read many works on Dostoyevsky and his works that wonderfully explain what Dostoyevsky might have been aiming for in literature, religion and life. Pavese comes very close. He almost gets a grasp of the Dostoyevsky realm but his mistake is what he has to say is on the surface, very technical and dry. You sometimes ought to strip of formality to get to comprehend Dostoyevsky. Anyway, I'm very pleased when prominent writers appreciate Dostoyevsky in their own works.
Overall I enjoyed it but not quite much. I haven't read his poetry, don't know much about Italian cities and writers he keeps mentioning in his diaries (which may make some of you go "then why the hell did you pick that book?") but the gems I have found in it are priceless if not much.

[Martinis]

Non credere alle soluzioni, alle decisioni, alle grandi crisi; credi ai giorni, alle ore, ai minuti.

[Kovalsky · Rating 5 out of 5]

Cosa potrei dire di questo libro? Di questo diario così consapevole - ripeness is all - sofferto, straziato, lucido e impegnato?
Io non so cosa mi succeda con Pavese ma in sua presenza sento sempre una grande tenerezza. Uno stritolamento del cuore e dell’anima.
Mi rimane sempre impresso il fatto che fin dagli anni dell’adolescenza ha avuto in mente come unico scopo e obiettivi prefissato il suicidio. Stoicamente ha portato avanti l’idea come un progetto e non come una scappatoia. Pensare di trovare bellissimi i pensieri di un uomo che si sentiva sempre solo, incompreso e rifiutato, in qualche modo mi mette a disagio. Cos’è questo? sadismo? Pornografia del dolore? Voyeurismo letterario? Non lo so ma di certo questo finirà dritto fra i libri più belli della mia vita

[سارة ناصر · Rating 4 out of 5]

"هذا الشعور بأنني محاصَر، خائر القوى، لم يراودني أبدا مثلما يراودني هذه الأيام. الخواء داخلي لم يُملأ ببصيص واحد من حيوية. أعرف جيدا أنني لن أمضي أبعد، وقيل ما يمكن قوله. أسوأ ما في الأمر هو أنني لا أستطيع الآن أن أسلم نفسي للفشل لأنني حققت بعض النجاح"

[Mohammad Aloush · Rating 4 out of 5]

"مغفل في المعنى المبتذل ، العضال للكلمة . رجل لا يملك أدنى فكرة عن كيفية العيش ، لم يتطور أخلاقيا ، أبله لا طائل منه ، داعما نفسه بأفكار عن الإنتحار ، لكنه لا يقدم عليه " ...

هكذا يصف تشيزاري بافيزي نفسه في احدى اليوميات ثم انت تقرأ ما يكتب مع علمك المسبق انه انهى حياته منتحرا !! انه السحر الغامض في صفحات هذه اليوميات

الأدب كما يجب ان يكون ......فمن خلال قراءتي لهذه اليوميات فكرت أكثر من مرة بالكُتاب الذين يستسهلون الأدب عليهم من الله ما يستحقون .....يعاني الشاعر بافيزي لينتج رواية او قصيدة يمحصها يعيد اكتشافها ينقدها بشدة رغم ثقافته الواسعة و موهبته العظيمة .

يخاطب نفسه مرارا وتكرارا على الصفحات " يجب أن تقر بانك فكرت وكتبت الكثير من الأشياء المبتذلة في يومياتك الصغيرة ، في الأشهر التي مضت . اتفق مع هذا ، لكن هل ثمة شئ أكثر ابتذالا من الموت ؟ "

" نحن نتوق الى خلق عمل يدهشنا نحن انفسنا في المقام الأول " بافيزي المدهش الباحث عن الدهشة

" أن نكون واعين باسلوبنا يعني أننا أصبحنا بوعي جزء من غموضنا ، وانه من الآن فصاعدا ممنوع علينا الكتابة بهذا الاسلوب . سيحين اليوم الذي يكون فيه كل غموضنا ظاهرا ، وعندئذ لا نعود قادرين على الكتابة " بافيزي الغامض الباحث عن الغموض .

" قد تكون فائدة هذه اليوميات في الوفرة غير المتوقعة من الأفكار ، في فترات الالهام التي من تلقاء نفسها وبطريقة ميكانيكية ، تعلن عن الاتجاهات الرئيسية في حياتك الروحية ، من وقت الى آخر تحاول ان تفهم ما تفكر فيه "

"أصالة هذه الصفحات هي انك تترك البنية تستنبط نفسها ، وتضع روحك أمامك على نحو موضوعي "

" ثمة شئ ميتافيزيقي في ايمانك بأن هذا التعاقب السايكولوجي لأفكارك سوف يصيغ نفسه في عمل حسن البنيان "

لقد صاغ نفسه في عمل حسن البنيان ..........

[Gizem Özaslan · Rating 5 out of 5]

15 yıllık bir intihar mektubu. O sonla karşılaşmamak için o kadar uzun bir süreye yaydım ki okumayı, bitirdiğimde yakın bir arkadaşımı kaybetmenin vereceği hüznü yaşadım.

"İntihar düşüncesi hayata bir karşı çıkıştı. Ölmekle bu ölüm özleminden kurtulmuş olacaktın."

"Sözler değil. Eylem. Artık yazmayacağım."

[Nikola Jankovic · Rating 3 out of 5]

Pijani, trenutno jedan od najboljih komada u beogradskim pozorištima, ima sjajnu repliku: "Svet je biser u naslagama govana." Grubo (i glupo) bi bilo reći da se ovde treba probijati kroz govna, ali svakako ima naslaga oko Pavezeovih bisera. Bez obzira što je LOM-ovo izdanje prilično skraćen izbor.

Iz ovog dnevnika je, na primer, sjajna rečenica: "Čovek prestaje da bude mlad kada shvati da ne vredi poveravati bol." Ali svaka takva misao okružena je ispraznim floskulama, poput "Postoji nešto što je žalosnije od trenutka kad nam se ideali sruše: to je trenutak kada ideale ostvarimo."

Paveze je načinio samoubistvo sa 42 godine. Taj krajnji korak je bio rezultat ljubavnog razočaranja (a razočaran je u ljubavi bio često), ali odluku nije doneo naprečac. Svih 15 godina se kroz dnevnik vraćao na temu samoubistva i sagledavao je kroz različite naočare. Hm, 'Dnevnik samoubice'?

"Još nijednom nisam mogao pomisliti na smrt a da ne uzdrhtim kad se setim sledećeg: smrt će doći neminovno iz sasvim običnih razloga, celog života se za nju pripremamo, utoliko je izvesnije da će doći. Biće to prirodni čin kao kad padne kiša. A ja se upravo sa sledećim ne mogu pomiriti: zašto ne potražimo dobrovoljno smrt koja bi bila potvrda slobodnog izbora, koja bi nešto izrazila? Umesto što dopuštamo da umremo? Zašto?

Evo zašto. Odluka se uvek odlaže znajući - nadajući se - da bi drugi dan, drugi čas života mogao biti potvrda, izraz potonje volje, koju ćemo, birajući smrt, zasušiti. Drugim rečima - mislimo da za to uvek ima vremena. I tako će doći dan prirodne smrti. A mi ćemo propustiti jedinstvenu priliku da nešto najznačajnije u životu izvršimo s razlogom."

[Esteve Vallmajor Diez De Andino · Rating 4 out of 5]

El escritor Cesare Pavese nació el mismo día que yo, el 9 de septiembre. Bueno, la misma fecha de hace 114 años, allí por el 1908. Esa casualidad no podía ser baladí y empecé a leer sus diarios, agrupados en El oficio de vivir, magníficamente editados por @seix_barral. El poeta italiano creció bajo la dictadura y en 1935 fue confinado por sus actividades antifascistas. Entonces, decidió empezar a redactar un dietario literario que recorrería hasta el final de su vida.

Pavese escribió que «los errores son siempre iniciales». Y, seguramente, en los últimos días, ante decisiones cruciales, he cometido decenas de errores. Ahora sé que en la toma de un error hay un inicio, siempre apasionante.

Pavese escribió que «el arte de la vida consiste en ocultarles a las personas más queridas la alegría de estar con ellas, pues de otra manera se pierden». Ahora sé por qué no se me cristalizaron los ojos tras la marcha de A. a Berlín.

Pavese escribió que «mi felicidad sería perfecta si no fuese por la fugitiva angustia de adivinar su secreto para encontrarla mañana y siempre». Ahora sé que no estoy solo, y que a lo mejor «mi felicidad está en esta angustia».

Pavese escribió que «no es bonito ser niño: es bonito, siendo viejos, pensar en cuando éramos niños». Y ahora sé que la nostalgia pocas veces es buena compañera.

El poeta escribió, escribió y escribió hasta suicidarse («querer matarse es desear que la propia muerte tenga un significado»). Lo hizo el 27 de agosto de 1950 con veinte sobres de somníferos que tomaba para combatir el insomnio en una habitación del hotel Roma de Turín. «No se mata uno por amor de una mujer. Uno se mata porque un amor, cualquier amor, revela nuestra desnudez, miseria, desprotección, nada». Pavese era, ante todo, un hombre solitario a quién el amor no le fue correspondido.

A pesar de haberse quitado la vida, sus textos desprenden una vitalidad arolladora, como este fragmento: «La única alegría del mundo es comenzar. Es bello vivir porque vivir es comenzar, siempre, a cada instante. Cuando falta este sentimiento –prisión, enfermedad, costumbre, estupidez-, querríamos morirnos.»

Y en eso estoy yo, comenzando una nueva vida. No sé si la mejor, la conveniente, la ideal o la peor, la desaconsejada y la temerosa. No lo sé, sinceramente. Pero sí creo que en cada comienzo hay una alegría, como decía Pavese, y no pienso renunciar a ella.

[Guido · Rating 4 out of 5]

Cesare Pavese non aveva una vita facile. Dal punto di vista professionale era impeccabile ed esemplare, e le molte riflessioni sull'arte e la letteratura presenti nei suoi diari ne sono la prova. Le altre riflessioni, invece, quelle relative ai suoi problemi personali, mostrano un uomo devastato da dubbi e paure spesso irragionevoli ma quasi impossibili per lui da superare. E' difficile credere che scrivesse capolavori come "La luna e i falò" in periodi così cupi. La rabbia, in particolare verso le donne, l'invidia per chi sembra avere una vita familiare tranquilla, sono presenti in moltissimi dei suoi pensieri. Era tormentato da un costante senso di colpa, dal presentimento che gli fosse stato assegnato un destino di infelicità e sventure.

Ci sono tante, troppe frasi cariche di un pessimismo devastante, viziato, in cui non si può fare a meno di notare un certo autocompiacimento, un'esagerazione dei propri tormenti, una forma di narcisismo autodistruttivo che già dalle prime pagine preannuncia la tragedia finale. Eppure anche per questo, terminata la lettura, si resta ancora più colpiti per l'enormità della perdita che la morte di Pavese ha rappresentato per la nostra cultura: per quanto fosse evidentemente un carattere difficile e per certi versi un po' ingenuo, la sensazione è che specialmente le donne di cui si innamorava si siano divertite a giocare con lui, senza curarsi della sua fragilità.

Devo ringraziare Aria Saracena, che mi ha invitato a leggere questo libro. Senza il suo suggerimento, probabilmente non lo avrei mai affrontato, e i suoi commenti sono stati fondamentali per provare a capire e interpretare un'opera così frammentaria e angosciante - decisamente una lettura da non intraprendere da soli.

[Kaplumbağa Felsefecisi · Rating 5 out of 5]

Şair, eleştirmen, öykü ve roman yazarı Pavese'nin, ömrünün son on beş yılında tuttuğu günlükleridir. Yazarın bir otel odasında intihar ederek hayatına son vermiş olduğunu bilmek; günlükleri okurken benim oldukça kuşku içinde kalmama sebep oldu. Bazı cümleleri insanlara ve hayata dair çıkarımları hep yaşama direnç göstergesi içerdiğinde kuşkuya düştüm. Ama ölmek isteyen biri her gün ölümden söz etmez değil mi? Bazı cümleleri bu yüzden beni oldukça sarstı. Vazgeçmişliği, yenilgisi, hırsı ve kötücülüğü çok derin ve çok gerçekçi...

[Pictures at an Exhibition · Rating 3 out of 5]

An intense memoir of one of the greatest Italian novelists and poets of the twentieth century. Although there are plenty of incisive observations on writing and artistic inspiration, as well as on personal difficulties, the rants of ferocious misogyny (the kind of misogyny that was probably the byproduct of a fragile ego) and some adolescent-like moanings made it a rather unpleasant reading. The truth is, this diary is a too intimate portrait of merely personal disquiet to be appreciated as an artistic manifesto, let alone as a work of art.

[R.]

"tiksiniyorum bütün bunlardan. sözler değil. eylem. artık yazmayacağım."

[Jaroslav Zanon · Rating 5 out of 5]

Mi ci sono voluti 4 mesi per ultimarlo. Scoprire i pensieri, le ossessioni e le osservazioni letterarie di Pavese mi ha fatto entrare nella sua testa: spesso è stato molto spiacevole (vedi le tirate misogine), altre volte illuminante (riflessioni su teatro e poesia), altre volte ancora inaspettato (riflessioni sulla natura e su Torino). Sicuramente è un libro a cui tornare e ritornare perché raccoglie quindici anni di vita di Pavese.

[Flavia · Rating 2 out of 5]

(2,5)
Questi diari sono stati un po’ una delusione, sono arrivata alla fine della lettura un po’ confusa. In molte parti ho fatto fatica a capire quale fosse il significato delle sue parole, ho avuto l’impressione che molte delle sue riflessione cominciassero (ovviamente) nella sua testa per poi continuare su carta ottenendo così un discorso troncato a metà. Alcuni riflessioni sono molto interessanti ma nulla di più. Per non parlare poi della misoginia, ma Pavese sapeva di essere patetico quindi non mi dilungo su questo.
Sono comunque pagine su cui credo che tornerò nei prossimi anni…