Het begint echt te traag. De "omslag" naar thriller is pas op de helft en ik vind dat het intro, de aanloop tot de daad minstens de helft korter had gekund. Vooral ook omdat ik als lezer Elizabeth pas op de laatste vijftig pagina's echt leer kennen.
De keuzes die Elizabeth maakt en de redenatie die ze volgt is wat vreemd, wat unhinged maar het past wel goed en ik vind het ook wel geloofwaardig neergezet. Inleven gaat niet, maar ik zat me geen moment te ergeren aan de hoofdpersoon. Dus dat is goed gedaan. In het begin had ik er wat meer moeite mee, ik bleef me maar afvragen waarom ze er niet met iemand over sprak. Het "dan wordt het alleen maar erger" argument kwam pas veel later. Ook snapte ik niet helemaal waarom ze haar moeder niet in vertrouwen neemt. Ja, die moeder is wel vervelend en ongeinteresseerd, maar... Nou ja, ik vond het suf. Wel mooi contrast met later, dat wel.
Zoals in de vorige boeken van Judith Visser is de taal rechttoe rechtaan en van bijna alle franje ontdaan. De hippe taal van de jongeren komt wat onnatuurlijk over, maar misschien praten ze tegenwoordig wel echt zo. Ik hoop het niet eigenlijk, hehehe.
De laatste wending kwam erg onverwacht en ik zat bijna te juichen. Ik had het Elizabeth ook gegund dat alles goed ging en dat het zou lukken. Vond alleen die parfum wel erg dom, dat was jammer. Het was niet nodig geweest. Ik denk dat er wel wat subtielers en minder "doms" had gekund in plaats van dat klink ineens.
Ik vind het wel een goed boek. Niet geniaal, maar wel anders dan andere "pestboeken". Er worden eigenlijk best een hoop thema's subtiel besproken, en ik vraag me af of het niet te veel is, of dat het juist wel kan.
Enige dat me rest... hoe gaat het verder met Elizabeth? Wat heeft dit alles voor invloed op haar leven en psyche?