Ik was proeflezer voor dit boek, dus helemaal objectief (als het dat ooit is) kan ik niet zijn.
Een interessant gegeven, op een ongedwongen, striaightfoward manier beschreven in een plot dat eigenlijk uit twee delen bestaat: de dood van haar vriend en de manier waarop ze het verwerkt, en het resultaat van een drastische beslissing halverwege het boek. Het tweede deel is eigenlijk niet zo heel goed uitgewerkt: er wordt een spanning opgebouwd die plotseling vrijwel op het hoogtepunt wordt afgekapt zonder climax.
Personages zijn wel leuk, hoewel ze door de focus op de ik-persoon niet altijd even goed uit de verf komen. Tenders gedachtensprongen en -kronkels zijn goed te volgen. Na recent Stuk te hebben gelezen, denk ik dat dat Vissers sterke punt is.
Het einde vind ik nog steeds cliche en ook tijdens de eerste keer lezen zag ik het van mijlenver aankomen. Mensen die ook maar enigszins bekend zijn met het genre, zullen waarschijnlijk niet of nauwelijks verrast worden door de "twist" en het gebrek aan een sluitende verklaring helpt niet erg mee.
Ik blijf het een interessant gegeven vinden, maar wat mij betreft had het wel mogen stoppen bij het omslagpunt rond pagina 170 of zo, eerlijk gezegd.
Aanrader voor liefhebbers van psychologische romans en bovennatuurlijke thrillers en voor mensen die gewoon van een spannend boek houden dat fijn wegleest in een hoekje van de bank met langzaam koud wordende thee.