教室に並んだ背表紙

by Sako Aizawa, Aizawa Sako

A collection of 6 short stories about girls that experience changes as encountering 'reading' in the library. When you feel lonely or lost, just read 'stories'.

Genres: Novels

Hardcover

First published December 1, 2020

About the author

相沢沙呼

Reviews

[bubblemustard · Rating 5 out of 5]

ไม่คิดว่าจะชอบถึงขนาดให้ห้าดาวเลยนะเนี่ย
ระหว่างทางของการอ่านสำหรับเราคือให้ไปแล้วสี่ แล้วมันก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนจบด้วยห้าเลย 🥺

เล่มนี้ประกอบด้วยเรื่องสั้นหกตอน ตัวละครเอกในแต่ละตอนเป็นเด็กวัยรุ่นที่เปรียบเหมือนกับหนังสือที่ไม่มีใครหยิบออกจากชั้น จืดชืด ผิดแผกแปลกแยก ไม่มั่นใจในตัวเอง สูญเสียสิ่งสำคัญ ซึ่งตัวละครเอกในแต่ละตอนก็จะไปเป็นตัวละครสมทบในอีกตอน และมีสื่อกลางคือคุณครูบรรณารักษ์ที่แสนอ่อนโยนและใจดี

เรื่องทั้งหมดร้อยเข้าด้วยกันในแบบที่เราชอบมาก และชอบความเรื่อยๆ ของเล่มนี้มากกกกกกกก มากกกกกกก บอกไม่ถูก แต่เรารู้สึกว่ามันพอดีกับเนื้อเรื่องเลย บางปัญหาที่ตัวละครในเรื่องอายุประมาณ 13-14 เจอ แต่มันก็รีเลทให้วัยใกล้เข้าเลข 3 อย่างเราได้ แถมทำให้อดนึกถึงไม่ได้ว่าในตอนที่เราอายุเท่านั้น เราเจอปัญหาอะไรที่คล้ายๆ กันมั้ยนะ แล้วเราผ่านมาได้ยังไง อ่านไปก็คิดไป กลายเป็นเปิดลิ้นชักความทรงจำตัวเองเฉยเลย 5555555

สำหรับเราขอเก็บเข้าชั้น favorite เลย มันดีสำหรับเรามาก อบอุ่นหัวใจ โดยเฉพาะเรื่องสุดท้ายที่เราอ่านแล้วน้ำตาซึมเลยทีเดียว

ป.ล. เกลียดการกลั่นแกล้ง บูลลี่ในโรงเรียนมากๆ ไม่ว่าจะเจอจากข่าวจริงๆ ซีรีส์ หนัง หรือหนังสือก็หดหู่ใจ แบบรับการกระทำพวกนี้ไม่ได้แม้แต่นิดเดียว แอบอยากให้หนังสือกล่าวถึงกลุ่มนี้ด้วยว่าสุดท้ายแล้วได้รับอะไรเป็นผลจากการกระทำหรือมีจุดจบ/จุดเปลี่ยนยังไง ติดตรงนี้นิดนีงจริงๆ

[Seamonkey · Rating 5 out of 5]

เพราะไม่ได้คาดหวังแต่แรก แต่ปรากฏว่าสนุกเกินคาด!! เห็นหน้าปกทีแรกนึกว่าจะออกแนวแฟนตาซีแบบแนวๆ เทพนิยายรึมีเวทย์มนตร์มาเกี่ยวข้องอะไรยังงี้ ปรากฏไม่ใช่เลย เป็นเรื่องเกี่ยวกับการกลั่นแกล้งในโรงเรียน แต่ไม่ได้หม่นหมองนะ เป็นเรื่องราวหม่นหมองแต่ให้ฟีลลิ่งอบอุ่น สดใส แม้จะยังอยู่ในอุโมงค์มืดมิดแต่ก็ยังพอมองเห็นแสงสว่างอยู่ปลายทางออก ประมาณนั้น อันนี้น่าจะเป็นจุดเด่นของนิยายญี่ปุ่น ไม่เหมือนฝั่งเกาหลี

เรื่องการแปลก็ชอบ เท่าที่อ่านมานี่ไม่เจอคำผิดเลย (มั้ง) แถมใช้คำได้ถูกด้วย ไม่ว่าจะ แบ่งบาน , ตีตัวออกหาก พิถีพิถันดี ชอบๆ

อ่านแล้วเลยเพิ่งรู้ว่าเป็นคนเขียนเดียวกับเรื่องนักสืบสื่อวิญญาณ เดี๋ยวจะไปค้นจากกองดองมาอ่าน

อ้อ จะสปอยล์ว่าครูชิโอริมี 2 คนนะ ลองสังเกตดูว่าบทไหนเป็นคนไหน

[Polyj · Rating 4 out of 5]

ตอนเห็นชื่อก็คาดว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับหนังสือแน่นอน ไม่ร้านหนังสือ ก็ห้องสมุดแหละ
พอได้อ่านก็ใช่จริงๆ เรื่องนี้เกี่ยวกับห้องสมุดในโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง
แต่ถึงอย่างนั้น ธีมหลักของเรื่อง กลับไม่ใช่ห้องสมุด แต่เป็นเรื่องราวของเด็กนักเรียนมัธยมปี 2
เห็นแบบนี้ บางคนอาจจะคิดว่า เอ๊ะ เรื่องของเด็กวัยรุ่นน่ะสิ ไม่น่าสนใจหรือเปล่า เลยวัยเราไหมนะ 55555 ตอนแรกเราก็คิดงั้น เมื่ออ่านด้วยสายตาและความคิดของผู้ใหญ่เรื่องบางอย่างก็ดูไม่ได้สำคัญอะไร แต่มันเป็นความจริงที่สะท้อนปัญหาของวัยรุ่นในโรงเรียนได้อย่างมาก ใครที่มีลูกหลาน ก็จะได้เข้าใจและใส่ใจมากขึ้น ใครที่ไม่มีลูกหลานแบบเราเนี่ย ก็ได้เปิดหูเปิดตา ว่าอ้อ มันมีปัญหาแบบนี้เหรอ

ส่วนคนที่น่าจะเป็นกลุ่มเป้าหมายที่สุด คือวัยรุ่นวัยเรียน ที่มักจะยังมีความสับสนในตัวเอง กับการเข้าสังคม การปรับตัวต่างๆ รวมถึงปัญหาการบูลลี่ในโรงเรียน ซึ่งเป็นเรื่องละเอียดอ่อนต้องการคนคอยประคับประคองชี้แนะ ในเรื่องนี้คนที่ทำหน้าที่นี้อย่างเนียนๆ ก็คือคุณครูบรรณารักษ์ คุณครูสาวน่ารัก ท่าทางใจดีและมีความเป็นกันเอง แบบที่เด็กๆ ยังคิดว่าน่ารัก เหมือนเป็นเพื่อนสาวมากกว่าคุณครู

ตัวเรื่องแบ่งเป็น 6 ตอนหลัก แต่ละตอนก็เป็นเรื่องของเด็กแต่ละคน ซึ่งเรียนชั้นม.2 เหมือนกัน ห้องเดียวกันบ้าง คนละห้องบ้าง มีปัญหามากบ้างน้อยบ้างต่างกันไป และแน่นอนว่าในที่สุดเรื่องราวของพวกเขาก็เกี่ยวโยงกันไม่มากก็น้อย

ตอนอ่านแรกๆ เราเฉยๆ นะ แต่ตอนสุดท้ายคือพีคมาก นี่ขนาดอ่านด้วยฟิลเตอร์มนุษย์ป้าผู้ไม่เคยใกล้ชิดเด็กยังอดสงสารไม่ได้ น้ำตาจะไหล

เราชอบที่คุณครูบรรณารักษ์ช่างสังเกตเด็กๆ แถมยังมีลูกล่อลูกชน หลอกล่อเด็กๆ ให้หลุดพ้นจากปัญหาได้ด้วยการอ่านหนังสือ ซึ่งจะเห็นว่าไม่ง่ายเลยที่จะทำให้เด็กที่แทบไม่อ่านหนังสือเลย หรือแค่เห็นหนังสือก็เวียนหัวตาลายยอมมาอ่านหนังสือได้ ต้องชื่นชมเขาจริงๆ

คะแนน 4 / 5 บวกให้กับความพีคในเรื่องสุดท้ายที่เรียกคะแนนสงสารไปมากมาย

[Siwabhorn Anothaisintawee · Rating 4 out of 5]

เราทุกคนล้วนเป็นหนังสือที่เสียบสัน รอวันให้ใครสักคนมาหยิบออกไปอ่าน

นอกจากชื่อเรื่องแล้ว คำโปรยก็เป็นอีกสาเหตุที่ทำให้เราเลือกเล่มนี้ออกมาอ่าน

ดูจากปกคิดว่าเป็นหนังสือใสๆ แต่จริงๆ แล้วมันมีเนื้อหาของการกลั่นแกล้งภายในโรงเรียนเข้มข้นมาก ตัวละครแต่ละตัวมีเหตุผลที่ต้องลี้ภัยจากความโหดร้ายของโลกภายนอกมาพึ่งพิงความสงบสุขของห้องสมุด

อย่างนักเรียนขี้อายที่รู้สึกว่าตัวเองเข้ากับบรรยากาศของนักเรียนคนอื่นไม่ได้ เพื่อนที่ห่างกันไปเพราะอีกคนมีแฟน นักเรียน introvert ที่เอาแต่เก็บตัววาดรูปอยู่แต่ในห้องเรียนที่ไม่ได้ใช้งาน หรือคนที่ถูกบูลลี่จนไม่มีแม้แต่ที่ให้กินข้าวตอนกลางวันและต้องมาซ่อนตัวอยู่ในห้องสมุด

แต่ก็มีเรื่องสนุกๆ อย่างการพบจดหมายถึงอนาคตที่เสียบเอาไว้ในหนังสือเก่า ทำให้นักเรียนและครูบรรณารักษ์ต้องตามหาตัวจริงของเจ้าของจดหมาย หรือนักเรียนที่พยายามหาวิธีโกงการบ้านที่ให้อ่านหนังสือจนโดนแก้เผ็ดด้วย

นี่เป็นหนังสือเกี่ยวกับการบูลลี่ในโรงเรียนที่หยิบมาติดต่อกันเป็นเล่มที่ 2 โดยเล่มก่อนหน้า "ให้ฉันช่วยฆ่าให้เอาไหม" เป็นการบูลลี่กันในกลุ่มเด็กผู้ชาย มีการทำร้ายร่างกายกัน ส่วนเล่มนี้เป็นการบูลลี่ในกลุ่มเด็กผู้หญิงซึ่งเน้นที่สงครามประสาท และคำพูด

เราเคยคิดว่าการทำร้ายกันด้วยการกระทำที่หมางเมินไม่คุย ไม่ยุ่งด้วยมันเป็นเรื่องเล็กน้อยนะ แต่พอได้อ่านเล่มนี้แล้วก็ทำให้รู้ว่ามันเจ็บปวดไม่แพ้กันเลย

Goodreads ให้ 3.8 เราให้ 4

จะเป็นใครกันที่หยิบฉันออกจากชั้นหนังสือ สำนักพิมพ์ Piccolo

[ボート • lilbbtpinbookland · Rating 4 out of 5]

ชีวิตคนเรามันเปรียบเสมือนหนัง���ือที่วางอัดแน่นอยู่บนชั้นรอสักวันนึงที่ใครจะมาเปิดอ่าน รอที่จะเจอคนที่เข้าใจ เจอชั้นวางที่เป็นของเรา

6 เรื่องสั้นของเด็กมัธยมต้น ที่ชีวิตจืดชืด แปลกแยก ไม่มั่นใจ มีความทุกข์ ปมปัญหาต่างๆแม้กระทั่งโดนบุลลี่ แต่ครูชิโอริ บรรณารักษ์ประจำโรงเรียน ผู้สดใสร่าเริง และรักหนังสือ ได้หยิบยื่นหนังสือเพื่อเด็กๆ หาคำตอบในใจและเยียวยาใจ

เหตุการณ์บางอย่างในชีวิตเราก็เกิดขึ้นคล้ายตัวละครบางคนในเรื่องหรืออาจจะหลายคน มันเลยอินกว่าปกติ ความทรงจำที่เจ็บปวดมันย้อนกลับมาบ้าง
แต่ขอบคุณที่เติบโตมานะตัวฉัน ขอบคุณที่ผ่านทุกอย่างมาได้ ขอบคุณจริงๆ

จริงๆแม้ว่าจะเป็นเรื่องเด็กมัธยมแต่สามารถเอามาใช้ในช่วงวัยอื่นได้คำพูดหลายอย่างของครูชิโอริทำให้กระตุ้นความคิดที่อาจหลงลืม หรือคิดว่าบางทีเราคิดแบบนี้คนเดียวรึเปล่านะ แต่ครูดันคิดเหมือนก้น และเยียวยาใจได้เลย

[loonchies · Rating 4 out of 5]

รวมเรื่องสั้นหกเรื่องของเด็กม.2 ที่สับสนในชีวิต แปลกแยก อ้างว้าง เหมือนหนังสือบนชั้นที่ไม่มีใครสนใจ

“แม้บางครั้งแสงเจิดจ้านั้นจะแผดผิวไปบ้าง แต่ก็คิดเสียว่าความเจิดจ้าของเรื่องราวจะกลายเป็นสารอาหารที่ช่วยให้ดอกไม้ผลิบานอย่างงดงาม สัมผัสถ้อยคำอันอ่อนโยนและใจดีกับผู้คน สัมผัสกับถ้อยคำอันขมขื่นทุกข์ระทมและกล้ำกลืนฝืนทนไป”

“บางครั้งความฝันก็ไม่เป็นจริงหรอก…ส่วนใหญ่ก็ล้มเหลวกันทั้งนั้น…แต่ต่อให้อนาคตแตกต่างไปจากที่คิด ความรู้สึกในตอนนั้นไม่มีวันเสียเปล่าหรอก”

“ไม่มีหนังสือเล่มไหนเขียนได้ดั่งใจคนอ่านทุกอย่างหรอก การด่วนตัดสินว่าไม่เข้ากับตัวเองเลยไม่แม้แต่จะเปิดอ่านน่าเสียดายออกนะ ชั้นหนังสือที่มีแต่สันปกสีเดียวเข้ากันหมดครูว่ามันน่าเบื่อ ชั้นหนังสือเฉพาะตัวที่มีสันปกหลากสีสันเรียงไว้ด้วยกันต่างหากที่จะช่วยเติมเต็มหัวใจได้”

เป็นหนังสือที่เล่าเรื่องเรียบง่ายแต่เราว่าคนอ่านหนังสือน่าจะมีจุดที่รู้สึกโยงเข้ากับหลายเรื่องอยู่นะ
สไตล์เขียนเป็นแบบจุดประเด็นให้ฉุกคิดนิดนึง
สื่อสารผ่านตัวละครได้ดีเหมือนกัน
แทรกหลายประเด็นเอาไว้แต่ไม่ได้สรุปให้ แต่ก็ชี้นำและทิ้งประเด็นเอาไว้ให้คิด
ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง การตัดสินคนจากเพียงเสี้ยวมุมใดมุมหนึ่ง การกลั่นแกล้งแบบไร้เหตุผลในโรงเรียน ความลำบากใจกับอนาคตที่ไม่แน่นอน การระบายความอึดอัดที่บอกใครไม่ได้

เล่าเรื่องเรื่อย ๆ จนตอนแรกเราก็รู้สึกว่าควรจะใช้เวลาอ่านต่อไปดีไหมนะ
หนังสือแนวปลอบประโลมจิตใจ
ดึงประเด็นเกี่ยวกับหนังสือออกมาดีเลย เราว่าเรามีจุดที่เขื่อมโยงกับตัวเองได้ทุกเรื่องเลย
ห้องสมุดสำหรับเรามันไม่ใช่แค่สถานที่เก็บหนังสือที่ถูกแยกเป็นหมวดหมู่ มีความทรงจำ มีอะไรมากกว่านั้น

เรื่องสุดท้ายก็กินใจเหมาะกับชีวิตของเราในช่วงนี้อยู่เหมือนกัน
ไป ๆ มา ๆ น้ำตาซึมนะ

[ดินสอ สีไม้ · Rating 4 out of 5]

หนังสือที่ดูเหมือนจะอ่านได้ง่ายๆ เพลินๆ
กลับซ่อนตอนจบที่เราอยากกลับไปเริ่มต้นอ่านใหม่!!

ชอบครูบรรณารักษ์ของเล่มนี้มากเลยค่ะ
ถ้ามีครูแบบนี้เยอะๆ เด็กทุกคนที่มีปัญหา
คงสามารถใช้ชีวิตข้ามผ่านปัญหาเหล่านั้นไปได้
เติบโต งดงาม ..
แม้ว่าจะผ่านวัยมัธยมมาด้วยความรู้สึกแย่แค่ไหนก็ตาม

[Mirai · Rating 5 out of 5]

ซื้อเล่มนี้เพราะเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับหนังสือเหรอ?
เปล่าหรอก ซื้อเพราะชอบผลงานของคุณ Jedit คนวาดปกต่างหาก 555555 😂

เล่มนี้เป็นเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับห้องสมุดในโรงเรียนแห่งหนึ่งค่ะ เป็นรวมเรื่องสั้น 6 เรื่อง จากตัวละคร 6 คน ที่ต่างมีปมปัญหาในใจ ทั้งอ้างว้าง สับสน เจ็บปวด และแปลกแยกจากสังคม ตัวละครทุกตัวต่างแวะเวียนมาอ่านหนังสือหรือยืมหนังสือหรือทำอะไรสักอย่างในห้องสมุด และพวกเขาทุกคนต่างมีจุดเชื่อมโยงถึงกันบางอย่างที่ดึงพวกเขาให้เข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

อืมมมมมม ถือว่าเป็นเล่มที่ดีเกินคาดสำหรับเราเลยนะ ถึงสไตล์การเล่าเรื่องจะดูราบเรียบและเรียบง่ายเกินไป มีความเอื่อยเฉื่อยเนิบนาบในบางช่วง และด้วยความที่เป็นหนังสือสำหรับเด็กวัยรุ่น บรรดาปมปัญหาในเรื่องก็จะเป็นปัญหาวัยรุ่นๆ ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ ช่วงกำลังสับสนชีวิต ช่วงกำลังไขว่คว้าหาการยอมรับจากสังคมงี้ พอเป็นประเด็นของเด็กๆ คนวัยแก่อย่างเรา เวลาอ่านก็จะรู้สึกว่าดราม่าเล่มนี้ไม่ค่อยเข้มข้นเท่าไหร่ ดูซอฟต์ไปหน่อย ไม่ค่อยเร้าใจสายดาร์คๆ กร้านโลกแบบเราซะเลย 5555 แต่ถึงอย่างนั้น เรากลับรู้สึกว่าเล่มนี้แฝงข้อความคิดบางอย่างที่ทรงพลังเอาไว้แทบทุกเรื่อง ทำเอาเราที่กำลังปล่อยวางจากเล่มนี้ต้องอ่านต่อจนจบในเวลาอันรวดเร็วทันที

และกลายเป็นว่า หนังสือเล่มนี้เป็นเล่มที่ประทับใจไปเสียทั้งอย่างงั้นแบบงงๆ ชอบในความเอื่อยเฉือยของการเดินเรื่อง ชอบตัวละครเด็กๆ ที่แลดูจะสับสนกับชีวิตเสียสิ้นทุกอย่างจนแทบอยากเอื้อมมือไปเขย่าให้หัวหลุด แบบหยุดคิดมากได้แล้วเว้ยยยยยย แต่ก็เด็กอะเนอะ สมัยเราอายุเท่าตัวละครในเรื่องก็มีความสับสนย้อนแย้งในตัวเองไม่ใช่ย่อยเหมือนกัน บางครั้งอ่านเล่มนี้ไปก็แวบเห็นภาพตัวเองสมัยก่อน 55555 และชอบที่สุดคือตัวละครบรรณารักษ์ที่ช่างสังเกตและใส่ใจเด็กๆ ที่แวะเวียนเข้ามาในห้องสมุด คิดดูสิ การมีผู้ใหญ่ใจดีสักคนคอยให้คำแนะนำเด็กๆ ที่อยู่ในช่วงสับสนและหลงทางชีวิตอยู่ เป็นอะไรที่ดีมากๆ เลยใช่มั้ยคะ 🥹

[Tanan · Rating 2 out of 5]

เป็นเล่มที่อ่านนานมาก อ่านแล้ววาง อ่านแล้ววาง
กลับมาอ่านใหม่ก็ลืมเนื้อหาไปแล้ว ก็อ่านใหม่ แล้วก็วางอีก
สุดท้ายทนอ่านต่อไม่ไหวเลยเทไปตั้งแต่กลางเรื่อง ที่เหลือก็เปิดผ่านละ

เรื่องราวเกี่ยวกับนักเรียนหญิงชั้นมัธยมต้นหลายคนที่วนเวียนอยู่กับปัญหาส่วนตัวของแต่ละคน โดยมีครูบรรณารักษ์โผล่มาช่วยบรรเทาทุกข์เป็นระยะ แต่ละตอนเป็นเรื่องของเด็กหนึ่งคน เรื่องราวของแต่ละคนเชื่อมกันแบบหลวม ๆ อ่านแยกตอนกันได้

แต่คาแรกเตอร์ตัวละครค่อนข้างคล้ายกัน จนไม่มีคนไหนน่าดึงดูดและไม่มีอะไรประทับใจเป็นพิเศษ ประกอบกับบทสนทนาน่าปวดหัวแบบฟังนักเรียนหญิงจับกลุ่มเม้าท์ม้อยกัน อ่านแล้วรู้สึกปวดหูได้ไงก็ไม่รู้

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นครูชิโอริเป็นตัวละครที่่ช่วยให้ดูน่าอ่านขึ้น

สำหรับผู้หญิงได้อ่านเรื่องแบบผู้หญิง ๆ อาจจะชอบก็ได้ แต่สำหรับผมอ่านไม่จบ

[เมื่อฉันรีวิวหนังสือ · Rating 4 out of 5]

เป็นเรื่องสั้น 7 เรื่องที่อ่านเอา feel good แต่ส่วนตัวรู้สึกว่าเรื่องมันเรื่อยๆ เกินไปจนรู้สึกเฉยๆ แต่บทที่ชอบคือบทที่พูดถึงเด็กสาวที่ตกหลุมรักตัวการ์ตูนอันนั้นคือ relatable มากๆ ชอบภาพแล้วก็ easter egg ในตอนจบของเล่มมาก นอกจากนี้ตัวละครในทุกตัวก็ link กันด้วย
ปล. แอบหงุดหงิดตัวละครที่เป็นคน bully คนอื่น แบบแอบอยากเห็น ตลค นี้ได้รับผลกรรมของตัวเองบ้าง พอไม่มีฉากในนี้ในเรื่องเลยแอบเซ็งนิดนีง

[Le Gongdong Blur · Rating 3 out of 5]

ตอนแรกว่าจะข้ามเล่มนี้แล้ว
เพราะไปเจอหลายคนรีวิวบอกว่าไม่ค่อยอิน
เพราะเป็นเรื่องของกลุ่มเด็ก ม.ต้น ที่สับสนชีวิต
.
แต่พอได้ลองหยิบมาอ่านจริงๆ
ปัญหาใหญ่ของเล่มนี้ คือการถูกบูลลี่ต่างหาก
มีเรื่องปัญหาครอบครัว มิตรภาพ อื่นๆ บ้าง
บางปัญหาก็ดูเด็กน้อยมาก (ก็ตามวัย ม.ต้น อะนะ)
แต่หลายอย่างก็เป็นปัญหาที่เจอในสังคมผู้ใหญ่
และเชื่อว่า ยังมีผู้ใหญ่อีกหลายคน
ก็กำลังสับสนกับอนาคตของตัวเองอยู่เหมือนกัน
(ยืดมือขึ้นสุดแขน ฮึบบบ)
.
ชอบตัวละคร ครูชิโอริ ครูบรรณารักษ์
(ที่สุดแสนประเสริฐ) ของเรื่องมาก
ชอบการเปรียบหนังสือ ที่เหมือนกับชีวิตด้วย
อ่านแล้วเหมือนได้ฮีลใจไปพร้อมกับเด็กๆ ในเรื่อง
ใครที่ชอบหนังสือ ก็อาจจะชอบเล่มนี้ไม่มากก็น้อย
.
ถึงจะมีบางช่วงที่ดูเด็กๆ ไปบ้าง
แต่เล่มนี้ก็ถือว่า โอเค ผ่านน

[Usanisa · Rating 2 out of 5]

รวมเรื่องราวหกเรื่อง ตัวเอกหกคน บนฉากเดียวคือห้องสมุดโรงเรียนมัธยมต้นแห่งหนึ่งในญี่ปุ่น

โดยแต่ละเรื่องจะดำเนินเรื่องโดยตัวเอกแตกต่างกันผู้ซึ่งมีจุดร่วมคือ เป็นเด็กหญิงนักเรียนมัธมต้น ในโรงเรียนแห่งหนึ่ง ซึ่งมีปัญหาแตกต่างกันไป แต่โดยหลักใหญ่แล้วคือความรู้สึกแปลกแยก ไม่เป็นส่วนหนึ่งในสังคมโรงเรียนมัธยม บางคนแค่เหงา บางคนรู้สึกไร้จุดหมาย บางคนรู้สึกสูญเสีย บางคนหวาดกลัว แต่ทุกคนมีโชคชะตาพลิกผันให้เข้ามาสู่พื้นที่ห้องสมุดโรงเรียน และได้พบเจอหนทางที่จะเดินหน้าต่อของตนเอง

เนื้อเรื่องและองค์ปรกอบเรียบง่าย (จนจืดชืด) ปมปัญหาของตัวละครค่อนข้างตื้นเขิน และ Cliche สำหรับนักเรียนมัธยมต้นทั่วไป ผู้เขียนดูจะขาดมิติด้านเพศสภาพของตัวละคร จึงสร้างได้แค่ตัวละครดำเนินเรื่องที่เป็นผู้หญิง ราวกับว่าโลกของนักเรียนมัธยมต้นมีแต่ผู้หญิงที่มีปัญหา และห้องสมุดดูจะเป็นแหล่งพักใจ (หรือจะเรียกแย่ๆ คือ ที่มั่นสุดท้าย) ของคนที่ไม่เข้าพวก ก็เลยไม่แน่ใจว่า โทนเรื่องจะช่วยให้มองห้องสมุดในแง่ดี หรือยิ่งทำให้รู้สึกหดหู่กันแน่ แม้ว่าตัวละครเอกของทุกเรื่องจะคลี่คลายปมของตัวเองได้ก็ตาม

การบรรยายโดยใช้สรรพนามบุรุษที่หนึ่งทุกเรื่องยิ่งพาให้แนวทางการดำเนินเรื่องจืดชืด ขาดมิติและเทคนิคด้านการเขียน ทำให้หนังสือต็มไปด้วยมุมมองต่อโลกภายนอกเป็นแบบ self-centric ผ่านแว่นสายตาของตัวละคร บางครั้งการพูดความรู้สึกของตัวละครก็เยอะเกินไปจนทำให้ยืดเยื้อ ปมปัญหาที่ส่วนใหญ่วนเวียนอยู่กับ "ความรู้สึกแปลกแยก" ยิ่งทำให้ขาดความซับซ้อนหรือตีแผ่ปัญหาที่แท้จริงในแนวลึก (แม้จะพยายามทำให้โทนเรื่องหนักหน่วงเอาตอนสุดท้าย แต่ก็ยังขาดลีลาในการโน้มน้าวอารมณ์คนอ่านทำให้ไม่อินกับความรู้สึกตัวละครเท่าไร) ทั้งๆที่ควรจะขับเน้นปัญหาและค่านิยมที่กดดันตัวละคร แต่หนังสือกลับทำไม่ถึงจุดนั้น จึงเป็นหนังสือที่อ่านได้เรื่อยๆ ไม่มีจุดที่ให้คนอ่านลุ้นหรือเอาใจช่วยให้ตัวละครผ่านพ้นปัญหามีแต่อ่านไปตามแต่หนังสือจะเขียน

[Kanyada Kongtrakool · Rating 3 out of 5]

เรื่องราวของนักเรียนชั้นมัธยมที่มีห้องสมุดเป็นตัวเชื่อมโยง หรือเป็นที่พักใจจากปัญหาวัยรุ่นต่างๆ จริงๆเนื้อเรื่องสนุกดี ชอบที่มีความเชื่อมโยงของตัวละครทุกตัว มีการอธิบาย hidden story ของตัวละครแต่ละตัวไว้ในแต่ละตอนได้เป็นอย่างดี

แต่สำหรับคนอ่าน ที่ถือว่าอยู่ห่างจากช่วงวัยเรียนมาสักพักใหญ่ๆแล้ว เลยรู้สึกว่าเป็นเรื่องราว ที่ออกจะไกลตัวเกินไปหน่อย และดูเป็นเรื่องจุกจิกของวัยรุ่น ที่เราไม่อิน ไม่ทำให้รู้สึกอยากกลับไปอ่านให้จบ ทำให้ใช้เวลานานถึง 3 เดือนกับหนังสือเล่มนี้ เลยให้ 3 ดาวค่ะ

แต่ถ้าน้องๆที่อยู่ในวันเรียน น่าจะชอบเรื่องนี้มากๆ แนะนำค่ะ

[Pumsish · Rating 4 out of 5]

3.5*

[Nawan · Rating 4 out of 5]

เรื่องราวของนักเรียนที่หมดความหวังในการมีชีวิต
เมื่อไหร่ที่เรารู้สึกเหมือนอยู่คนเดียวในโลก ลองอ่านหนังสือดูสิ
เราอาจจะเจอความหมายของการมีชีวิตอยู่ จากหนังสือที่เราอ่านก็ได้

ก่อนที่เราจะตัดสินใจลาโลกนี้ไป
ลองใช้ชีวิตวันนี้ให้ผ่านไปก่อน แค่ลองอดทนให้ผ่านวันนี้ไป

[Book Beforebed_ · Rating 3 out of 5]

การดำเนินเรื่องค่อนข้างเรื่อย ๆ เนื้อหาแต่ละตอนก็อินบ้างไม่อินบ้าง 5555 แต่ก็พออ่านได้เพลิน ๆ มีข้อคิดเกี่ยวกับการใช้ชีวิตและหนังสือเยอะดี คิดว่าถ้าเป็นเด็กมัธยม น่าจะอินกับเนื้อหาได้ง่ายมาก ๆ เลยแหละ

[Alohaa J. · Rating 4 out of 5]

ถ้าเปรียบชีวิตเราเหมือนกับหนังสือ ก็คงมีหนังสืออีกหลายล้านเล่มที่รอการค้นพบ ตัวเราก็เช่นกัน หวังว่าสักวันนึงจะมีคนค้นพบและชอบในแบบเดียวกัน

ขอบคุณหนังสือเล่มนี้ที่ทำให้มุมมองที่เรามีต่อหนังสือเปลี่ยนไป ไม่ว่าจะหนังสือประเภทไหน จะการ์ตูนหรือนิยายก็มีคุณค่าในตัวมันทั้งนั้น เพราะหนังสือหรือเรื่องราวไม่มีระดับชั้น และเรื่องสั้นทุกเรื่องจะเชื่อมโยงกับห้องสมุดหมดเลย มันเป็นที่ที่สงบจริงๆนั่นแหละ ยังมีหนังสืออีกมากมายที่จะช่วยให้เราลืมความพ้นทุกข์ นึกถึงสมัยตัวเองตอนอ่านหนังสือช่วงนึง อยากหลีกหนีโลกความจริงเลยมาอ่านหนังสือแทน จะว่าไปก็ผ่านมาหลายปีแล้วสินะ หนังสือเล่มนี้เป็นเหมือนเครื่องเตือนสต��� เตือนใจคนอ่านหนังสือทั้งหลายได้ดีเชียวล่ะ

ในทุกตอนตัวเอก(วัยมัธยมต้น)จะต้องได้พบเจอใครสักคน การที่เราได้พบเจอคนชอบหนังสือคล้ายๆกันเล่มเดียวกัน และมีโอกาสได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นนี่สุดยอดจริงๆแหละ เห็นด้วยสุดๆไปเลย

ไม่ว่าชีวิตจะเป็นอย่างไร เจอเรื่องราวในความเป็นจริงโหดร้ายแค่ไหน ต่อให้ไม่พบเจอผู้คนหรือไม่เหลือใคร เราก็ยังสามารถเจอกับเรื่องราวในหนังสือได้ เพราะหนังสือช่วยให้หัวใจของผู้คนเกิดความซาบซึ้ง ความหวัง สร้างแรงบันดาลใจ หนังสือช่วยเปลี่ยนแปลงชีวิตคนเราได้จริงๆแหละนะ🤍

ในอนาคตเราก็จะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ในแบบที่เราไม่คาดฝันได้อย่างแน่นอน😊

[Paper Pinwheel · Rating 4 out of 5]

โดยหนังสือเล่มนี้จะมีเรื่องสั้นแต่ละตอนของตัวละครแต่ละคนซึ่งอยู่โรงเรียนเดียวกัน และมีโผล่มาเกี่ยวข้องกับชีวิตของอีกคนโดยทุก ๆ ตอนจะเกี่ยวข้องกับห้องสมุดและครูสาวบรรณารักษ์ที่ชื่อ "ชิโอริ" ที่คอยให้ช่วยเหลือเด็ก ๆ แต่ละคน โดยเนื้อหาค่อนข้างจะเน้นไปที่ปัญหาชีวิตของเด็กมัธยมต้นแต่ละคนซึ่งมีปัญหาแตกต่างกันออกไป สำหรับคนที่อยู่ในวัยเดียวกันหรือใกล้เคียงอาจจะรู้สึกร่วมกับเหล่าตัวเอกหลาย ๆ คนได้ไม่ยาก แต่สำหรับคนที่ผ่านวัยเด็กมาแล้วก็อาจจะลดความอินลงมาหน่อย ส่วนตัวมองว่าเนื้อเรื่องบางตอนค่อนข้างซึ้งเลย (โดยเฉพาะตอนสุดท้าย) แต่ก็ไม่ได้ทำเอารู้สึกซึ้งจนน้ำตาไหลอะไรขนาดนั้น จัดเป็นหนังสือที่อ่านสนุกเพลิน ๆ อีกเรื่องหนึ่ง

[Kiki Tintin · Rating 3 out of 5]

ส่วนตัวเป็นคนที่บุคลิกและนิสัยตรงข้ามกับสาว ๆ ในเรื่อง ทำให้ช่วงแรก ๆ ต้องพยายามอย่างหนักในการทำความเข้าใจความคิด ความรู้สึก และการกระทำของพวกเธอ แต่เมื่อจูนกันติดแล้ว ก็อ่านเพลินจนลืมเวลา จนมาถึงเรื่องสุดท้ายที่ตัวละครหลักมีเรื่องราวที่เราพอจะมีประสบการณ์ร่วมจึงเข้าใจสาส์นที่ผู้เขียนต้องการจะสื่อ และบางเรื่องก็ไม่ได้มีเนื้อหาน่าจดจำเท่าไหร่ ขนาดอ่านจบภายใน 1 วัน ยังลืมเนื้อหาสำคัญบางส่วน บอกไม่ได้ว่าเรื่องนี้ใครทำอะไร รู้สึกอะไร เพราะอะไร ต้องเปิดกลับไปอ่านถึงจะตอบคำถามได้ อาจจะเป็นเพราะเราไม่ได้เข้าใจเนื้อหาและความรู้สึกของตัวละครอย่างถ่องแท้จริง ๆ หลังอ่านจบรู้สึกว่าหนังสือเล่มนี้เหมือน “หนังสือเล่มนั้น” ในเนื้อเรื่องเลย ขนาดอาโอะจังยังบอกว่า “จืดชืดมากๆ...เป็นรวมเรื่องสั้น อ่านง่าย..”

[readwithsuea sueaworld · Rating 3 out of 5]

เรื่องนี้เป็นรวมเรื่องสั้นแต่สาวๆทั้ง 6 คนอยู่ในจักรวาล
เดียวกัน เรียนมอ2ในร.ร.เดียวกัน คนที่เป็นตัวประกอบเรื่องนี้
อาจจะเป็นตัวเอกในเรื่องถัดไป โดยสิ่งที่พวกเขามีเหมือนกัน
คือความรู้สึกสับสนหลังทาง รู้สึกแปลกแยกไม่เข้าพวก

หนังสือไม่ได้หวืหวาอะไรมาก ก็อ่านไปเรื่อยๆจนจบ แต่ก็แอบมี
คำพูดให้น่าคิดตามหลายประโยค ความนัยที่ต้องการจะสื่อ
ค่อนข่างเยอะเลยนะ ถึงตอนนี้เราจะไม่ใช่เด็กมอ2สับสน
ชีวิตแล้ว แต่หลายๆอย่างที่ในหนังสือเล่มนี้สื่อออกมามันก็
เอามาใช้ในชีวิตทุกช่วงวัยได้แหล่ะ ถ้าเราเกิดสับสนชีวิต
หรือคิดมากกับอะไรมากเกินไป

หนังสือเล่มนี้เลือกที่จะเปรียบเทียบคนกับหนังสือ ไม่ว่าจะเป็น
หน้าปกแบบไหนต่างก็ต้องการคนที่จะหยิบออกจากชั้นมาเปิดอ่าน

[Suhaila Binyoh · Rating 5 out of 5]

เรื่องราวของนักเรียนมัธยมต้นกับเรื่องราวในรั้วโรงเรียน
การเล่าเรื่องของตัวเอกในเรื่องนั้นๆ
ได้เห็นในมุมของตัวละคร ที่ต่างจากมุมมองของคนอื่น ...
คนเรามักจะเห็น คนอื่น ในมุมมองของตัวเองเสมอ ~ 🤔
อ่า ... อย่าตัดสินใครจากมุมของตัวเองเลย
เพราะเราไม่รู้ว่า เขา ผ่านเรื่องราวอะไรมาบ้าง

ครูบรรณารักษ์นี่น่ารักดีนะ
ความนำ หนังสือ เป็นสื่อกลางในการส่งผ่านความนึกคิด ...

การได้เห็น ได้พูดคุย กับคนที่ชอบหนังสือเล่มเดียวกัน นี่มันดีจริงๆ นะ 😆

[specialday · Rating 4 out of 5]

ส่วนตัวคือชอบนะ เนื้อเรื่องอาจดูค่อยๆไปเรื่อยๆ
แต่ก็มีความซาบซึ้งเข้ามาให้พบเจออยู่เป็นระยะ
ธีมหลักมีจุดร่วมเป็นหนังสือ

ชอบมากในเรื่องจดหมายถึงอนาคต
ถึงแม้อาจไม่ได้เป็นอย่างฝัน
แต่ไม่ได้หมายความว่าความรู้สึกตอนนั้นไม่ใช่ของจริง
เราทุกคนล้วนเติบโต แม้ไม่รู้ว่าวันนี้จะไปในทิศทางไหน
แต่เราก็เป็นผู้ใหญ่ได้แน่ๆ

[Natta Narawit · Rating 5 out of 5]

เป็นหนังสือที่มีเนื้อหาอบอุ่นมากครับ เป็นเรื่องราวชีวิตของเด็กผู้หญิงมัธยมต้น ที่มีทั้งความฝัน และปัญหาต่างๆ แต่ทุกอย่างล้วนถูกปลอบโยนและให้กำลังใจ จากนางฟ้าใจดีที่ชื่อ ชิโอริ

[Has · Rating 3 out of 5]

อ่านแล้วงงๆ เข้าใจบ้าง ไม่เข้าใจบ้าง ขนาดตอนนี้กำลังจะรีวิว ความรู้สึกมันคลุมเครือสุดๆ จำเนื้อหาไม่ค่อยได้ สงสัยต้องกลับไปอ่านใหม่ล่ะ หรือตอนนั้นฝืนอ่าน เลยไม่เข้าใจ

[W.]

dnf

[JoyJi · Rating 5 out of 5]

รู้สึก relate กับหนังสือเล่มนี้ เพราะเนื้อเรื่องอิง background ห้องสมุด แล้วเราเป็นคนชอบเข้าห้องสมุด อ่านเพลิน ๆ สนุกดี เหมือนมาอ่านเรื่องราวของเพื่อน

[Alistair · Rating 3 out of 5]

自以為是的角色多了點。

[Feeeeem · Rating 5 out of 5]

insecurity is universal. the fear and uncertainty about future never leaves me. let's grow up and be come adult in our own way. we never know how bright the future can be

[OoMarumio · Rating 4 out of 5]

กะจะหยิบมาอ่านสักสองบท รู้ตัวอีกทีก็จบเล่มแล้วค่ะ555 เป็นเรื่องสั้นของเด็กมัธยม 6 คน ที่มีจุดเชื่อมโยงกันที่หนังสือและห้องสมุด พูดถึงปมในใจและการเติบโตของเด็กวัยนี้ ฉันจะโตเป็นผู้ใหญ่แบบไหนนะ? จะรู้ไปทำไม ในเมื่อมันจะต้องน่าผิดหวังอยู่แล้ว… ระหว่างอ่านเรื่องของแต่ละคนไปก็จะมีการกล่าวถึงตัวเอกในเรื่องสั้นอื่นขึ้นมาด้วย นั่นคือ เราจะได้ทำความรู้จักกับตัวเอกของละเรื่องไปและในขณะเดียวกันก็ต้องผูกปม แกะรอยของแผนผังทั้งหมดไปด้วย พออ่านจบแล้วรู้ได้เลยว่าคนเขียนต้องเรียงเนื้อเรื่องมาอย่างดีมากๆแล้ว ระหว่างที่อ่านไปก็จะมีหลายอารมณ์ปะปนอยู่ ทั้งประทับใจ ซึ้ง หรือแม้กระทั่งบีบหัวใจ โดยรวมๆ หากอยากอ่านเรื่องที่อ่านเรื่อยๆ แต่มีความหมายซ่อนอยู่ และต้องใช้ความคิดสักหน่อย ภาพสวย ภาษาสวย แนะนำเรื่องนี้ค่ะ ไม่ยาวมาก อ่านประมาณครึ่งวันก็น่าจะจบได้
ปล. อ่านเรื่องนี้ไป แล้วได้จุดประกายหลายๆอย่างจากเด็กๆด้วยค่ะ เราเองก็ต้องเติบโตเช่นกันนี่นะ

[Emi · Rating 3 out of 5]

中学校の図書室を舞台にした6話の連作短編集。こんな図書室の先生がいたら素敵だなと思った。
表題作でもある最後の話が私は一番良かった。読んでてだいぶ胸が締め付けられたけど、この最後の話でいろいろ明らかになる。

私は学校行ってた時はいわゆる”陽キャ”だったから(笑)なんとなく想像だけど、この本は同じように悩んだり苦しんだりしてる子たちの希望になり得るかもしれないけど、もしそういう子たちへのメッセージとして書かれていたとしたら、逆に正に今その状態にあるような子にはちょっと苦しいんじゃないかなと思った。

(表題作は★4)