Eindelijk de zee

by Thomas Verbogt

Je beste vriend overlijdt als je samen al bijna een mensenleven achter je hebt. Je verliest daarmee een deel van jezelf. Maar dan ontmoet je een nieuwe liefde. En je ontdekt een geheim dat je vriend je nooit heeft willen vertellen. Wat zegt dat over je leven, over jezelf, wat is waar en wat bedenk je, wat doe je ermee en wat doet het met jou? Eindelijk de zee gaat over liefde en vriendschap. Over passie en vervulling.
Over levenskunst en levenslust.

188 pages, Paperback

First published May 8, 2007

About the author

Thomas Verbogt (1952) debuteerde in 1981 met de verhalenbundel De feestavond.
Sindsdien schreef hij vele romans, verhalenbundels en toneelstukken.
Met zijn oeuvre groeide ook zijn publiek. Lange tijd was hij een zeer gewaardeerd auteur maar toch relatief onbekend, maar al een paar jaar behoort hij tot ‘de eredivisie van de Nederlandse literatuur’, aldus Pieter Steinz van NRC Handelsblad.
Waar Verbogt vooral om geprezen wordt is zijn melancholieke en lichte toon en zijn filmische manier van vertellen. Ook met zijn humoristische korte verhalen bindt hij veel lezers aan zich.

Reviews

[Ria · Rating 4 out of 5]

Eindelijk de zee, weer een Verbogt met gedachten en zinnen die stemmen tot nadenken, zoals: 'Het is zo'n dag die geen herinnering wordt, maar door je leven blijft regenen.'

Herkenbaar: 'En ineens is er die herinnering, geen belangrijke, gewoon een moment.'
Door geuren, geluiden, kleuren, muziek kun je ineens in verschillende tijden tegelijk zitten met je gedachten terwijl je een volgende herinnering aan het maken bent.

Gedachten als golven van de zee. Gedachten blijven vanzelf komen, rollend als golven op het strand uit een oneindige zee.

Met genoegen deze mooie Verbogt gelezen waarin in korte hoofdstukken het leven van twee vrienden en de belangrijkste personen om hen heen wordt verteld om dan uiteindelijk te komen bij de rust en het geluk, Eindelijk de zee.

[Peter · Rating 3 out of 5]

Het tweede boek van Verbogt dat ik binnen korte tijd las, na Als de winter voorbij is . En hoewel hij mooi de relaties tussen mensen beschrijft, stoorde ik me hier en daar wel aan de onechte dialogen.
Ik lees op meerdere plekken dat Verbogt juist geprezen wordt om zijn dialogen, maar ik kon het moeilijk hebben, dat vrijwel elk gesprek ogenblikkelijk over het Leven en Grote Dingen gaat. Dat middelbarescholieren iets zeggen als 'Brede gebaren, daar komt het op aan. (...) We flaneren als natte kranten'. Of dat hoofdpersoon Boudewijn midden in de nacht wakker wordt gemaakt en dan meteen kan uitbrengen 'Je probeert toch vaak iemand te zijn die je wilt zijn. Degene die je wilt zijn, heb je intens bestudeerd, je weet hoe die zich gedraagt, hoe die praat, wat hij zegt, die tekst heb je van buiten geleerd. De enige manier om je te handhaven, toch?'
En hoewel het logisch is dat Verbogt, als schrijver zijnde, veel nadenkt over taal, is het ongeloofwaardig dat ál zijn personages ook zo op taal gericht zijn. Iedereen overdenkt om de haverklap hardop of een woord of uitdrukking het geschiktst is om een gevoel te beschrijven.

[Iwan · Rating 3 out of 5]

Sinds een boekenkennis mij een paar jaar geleden twitterde dat ik een keer iets van Verbogt moest gaan lezen, heb ik de neiging om iedere zomer wel een Verbogt in mijn reistas mee te nemen. Zo ook deze zomer.

Ook in Eindelijk de Zee (2007) toont Verbogt zich de meester van de dialoog. In korte zinnen weet hij gesprekken op te voeren die kriebelen, schuren en altijd realistisch overkomen. Een gesprek op straat tussen 2 minnaars die elkaar abrupt hebben verlaten en elkaar daarna nooit meer gezien laat Verbogt als volgt kriebelen en schuren:
'Hoe gaat het met je?'
'Kan je dat iets schelen?' Ze keek ernstig.
'Ja,' zei ik. 'Ik merk dat het me iets kan schelen.'
'Ook voordat je me zag? Hoe vaak kon het je de afgelopen tien jaar schelen hoe het met me ging?'
'Ik geloof dat ik niet aan je probeerde te denken.'
'O, dat geloof je. Hoe kan je nu zoiets proberen.'

Dat ik dit boek niet meer sterren geef, ligt aan de sukkeligheid van de hoofdpersoon. Ik lees toch liever boeken met hoofdpersonen die zichzelf beter begrijpen denk ik.

[Leo · Rating 4 out of 5]

Prachtboek, mooi geschreven, Verbogt zet je aan tot nadenkem.

[Pieter De vroe · Rating 3 out of 5]

Ik hou wel van de stijl... ga er zeker nog van deze auteur lezen. Verhaal kon me niet zo boeien.

[Moira Macfarlane · Rating 4 out of 5]

Ik kan nooit goed benoemen wat ik nou precies waardeer in de boeken van Thomas Verbogt, en ze kunnen ook behoorlijk lang blijven liggen voor ik ze lees, maar toch is er iets in zijn manier van schrijven, een verhaal vertellen, wat me aanspreekt. Het was deze keer niet anders. Goed lopende zinnen, personages die even mijn pad kruisen en me weten te boeien, maar vooral van die -bijna achteloze- gedachten tussendoor waarmee hij me toch weer even aan het denken zet. Fijn weer.

 'De wereld om me heen wordt te klein voor wat ik wil, zonder dat ik weet wat ik wil, ik heb alleen een vermoeden van wat ik wil, maar voor dat vermoeden heb ik geen woorden. Ik heb nergens woorden voor. Alle woorden voor wat ik belangrijk vind zijn ongeldig geworden, zoekend gestamel.'

[Anton Segers · Rating 2 out of 5]

Er is maar één Verbogt: de man die worstelt met zijn herinneringen, in quasi al zijn boeken.
Dat levert ook hier weer mooie flarden op, impressies over vergankelijkheid, de werking van de tijd.
Maar het klinkt wel stilaan déjà lu, en de terugkerende oppervlakkige, egocentrische protagonisten helpen ook al niet.

[Dolf Patijn · Rating 3 out of 5]

Eindelijk de zee pakte mij minder dan het andere werk dat ik van Verbogt heb gelezen. Hij schrijft vaak over vrij passieve hoofdpersonen en op de een of andere manier irriteerde de hoofdpersoon in dit boek mij. Ik vond de dialogen ook minder vloeiend overkomen dan in zijn andere werk.
Dit boek is zeker de moeite van het lezen waard, maar binnen het Verbogt universum spreekt deze mij minder aan.

[Marco · Rating 4 out of 5]

Vlot geschreven boek met mooie bespiegelingen. Het ontroert zonder te vervallen in melodrama. Wisselt korte stukken spreektaal af met verhalend proza.

[Peter vdK · Rating 3 out of 5]

[Gelezen tijdens vakantie Valencia.]

[Eisjen Schaaf · Rating 4 out of 5]

Mooi filosoferend boek.
"Ik zei dat ik het altijd zo vreemd had gevonden dat je vroeger sprookjes werden voorgelezen en je niet zo heel veel later met klem werd voorgehouden dat je niet in sprookjes mocht geloven."
Een zoektocht naar de waarheid en het ware die goed wegleest in een zonnige herfstmiddag.
http://www.nieuwamsterdam.nl/boekUitg...

[Dave · Rating 4 out of 5]

Mooi, van melancholie doortrokken verhaal. Heel intelligent en snel geschreven. Zowel de innerlijke overpeinzingen als de uiterlijke belevingen zijn fascinerend en interessant.
In één dag uitgelezen

[Linjea · Rating 3 out of 5]

heel nederlands, maar goed geschreven. Aardig