غزلیات مولوی، شعرهای نیما یوشیج

by احمد شاملو (Voice), فریدون شهبازیان (Music), احمد پژمان (Music)

Audio Cassette

About the author

احمد شاملو، الف. بامداد یا الف. صبح (۲۱ آذر ۱۳۰۴ - ۲ مرداد ۱۳۷۹)، شاعر، نویسنده، روزنامه‌نگار، مترجم و از بنیان‏گذاران و دبیران کانون نویسندگان ایران در پیش و پس از انقلاب بود. شاملو تحصیلات کلاسیک نامرتبی داشت؛.زندانی شدنش در سال ۱۳۲۲ به سبب فعالیت‏های سیاسی، پایانِ همان تحصیلات نامرتب را رقم می‏زند. شهرت اصلی شاملو به خاطر نوآوری در شعر معاصر فارسی و سرودن گونه‌ای شعر است که با نام شعر سپید یا شعر منثور شناخته می‌شود. شاملو در سال ۱۳۲۵ با نیما یوشیج ملاقات کرد و تحت تأثیر او به شعر نیمایی روی آورد؛ اما برای نخستین‏ بار در شعر «تا شکوفه‏ سرخ یک پیراهن» که در سال ۱۳۲۹ با نام «شعر سفید غفران» منتشر شد وزن را رها کرد و سبک دیگری را در شعر معاصر فارسی شکل داد. شاملو علاوه بر شعر، فعالیت‌هایی مطبوعاتی، پژوهشی و ترجمه‏‌هایی شناخته‌شده دارد. مجموعه کتاب کوچه او بزرگ‌ترین اثر پژوهشی در باب فرهنگ عامه مردم ایران می‌باشد. آثار وی به زبان‌های: سوئدی، انگلیسی، ژاپنی، فرانسوی، اسپانیایی، آلمانی، روسی، ارمنی، هلندی، رومانیایی، فنلاندی، کردی و ترکی∗ ترجمه شده‌اند. شاملو از سال ۱۳۳۱ به مدت دو سال، ‏ مشاور فرهنگی سفارت‏ مجارستان بود.
شاملو در زندگی خانوادگی نیز زندگی پر فراز و نشیبی داشت ابتدا با اشرف الملوک اسلامیه در سال ۱۳۲۶ ازدواج کرد. اشرف الملوک همدم روزهای آغازین فعالیت هنری شاملو بود. ده سال بعد در ۱۳۳۶ که شاملو برای کسی شدن خیز برداشت اشرف را طلاق داد و با طوسی حائری که زنی فرهیخته و زبان دان و ثروتمند بود ازدواج کرد. طوسی کمک زیادی به فرهیخته شدن و مشهور شدن شاملو کرد. با ثروت و فداکاری خود در ترک اعتیاد به احمد کمک کرد و با زبان دانی خود کاری کرد تا شاملو به عنوان مترجم شناخته شود. پنج سالی از این ازدواج گذشت و شاملو طوسی را هم طلاق داد. ابراهیم گلستان مدعی شده این کار با بالا کشیدن خانه و ثروت طوسی حائری همراه بوده است. در سال ۱۳۴۳ شاملو بار دیگری ازدواج کرد، اینبار با آیدا سرکیسیان دختری ارمنی که چهارده سال از او جوانتر بود و تا آخر همدم روزهای پیری شاملو بود. همچنین آیدا به جز پرستاری، به شاملو در نگارش کارهای پژوهشی اش کمک می کرد

همچنین شاملو برخلاف اکثر شاعران ایرانی ارتباط خوبی با سفارت خانه های خارجی داشت. «نخستین شب شعر بزرگ ایران» در سال ۱۳۴۷، از سوی وابسته‏ فرهنگی سفارت آلمان در تهران‏ برای احمد شاملو ترتیب داده‏ شد. احمد شاملو پس از تحمل سال‏ها رنج و بیماری، در تاریخ 2 مرداد 1379 درگذشت و پیکرش در امامزاده طاهر کرج به خاک سپرده شده‌است.


Ahmad Shamlou (Persian pronunciation: [æhˈmæd(-e) ʃˈɒːmluː], also known under his pen name A. Bamdad (Persian: ا. بامداد‎)) (December 12, 1925 – July 24, 2000) was a Persian poet, writer, and journalist. Shamlou is arguably the most influential poet of modern Iran. His initial poetry was influenced by and in the tradition of Nima Youshij. Shamlou's poetry is complex, yet his imagery, which contributes significantly to the intensity of his poems, is simple. As the base, he uses the traditional imagery familiar to his Iranian audience through the works of Persian masters like Hafiz and Omar Khayyám. For infrastructure and impact, he uses a kind of everyday imagery in which personified oxymoronic elements are spiked with an unreal combination of the abstract and the concrete thus far unprecedented in Persian poetry, which distressed some of the admirers of more traditional poetry.
Shamlou has translated extensively from French to Persian and his own works are also translated into a number of languages. He has also written a number of plays, edited the works of major classical Persian poets, especially Hafiz. His thirteen-volume Ketab-e Koucheh (The Book of Alley) is a major contribution in understanding the Iranian folklore beliefs and language. He also writes fiction and Screenplays, contributing to children’s literature, and journalism.

Reviews

[Gita · Rating 5 out of 5]

در دهه‌ی پنجاه، و به سرپرستی «احمدرضا احمدی»، مجموعه‌ای غنی به نام «صدای شاعر» تولید شد. این مجموعه از مهم‌ترین و تاریخی‌ترین تولیدات کانون پرورش فکری‌ست که در آن مطرح‌ترین شاعران آن سال‌ها، شعرهای خود یا گزیده‌ای از شعرِ شاعران کهن را بازخوانی می‌کردند. از آنجا که «احمدرضا احمدی» به واسطه‌ی شاعر بودن‌ش ارتباط بسیاری با اهالی ادب داشت، از آنان برای حضور در این پروژه دعوت می‌کرد و پس از آن از موزیسین‌ها می‌خواست تا متناسب با حس و حال شعر برای آن موسیقی بنویسند.

نیما یوشیج، احمد شاملو، نادر نادرپور، مهدی اخوان ثالث، هوشنگ ابتهاج، م. آزاد، نادر نادرپور، فروغ فرخزاد، یدالله رؤیایی و نصرت رحمانی از جمله شاعرانی بودند که در این پروژه همکاری داشتند.

[متن بالا را با کمک مقاله‌ای در سایت razanmusic نوشتم]

شما می‌توانید این فایل‌های صوتی را از کانال تلگرامی «برای کیان - برای کانون» به نشانی forkiyan دانلود کنید. آن تعدادی که موجود نیستند را هم در سایت «حکایت باقی» می‌یابید.

_________________________________________________________________

چند روز است که در مسیر خانه تا دانشگاه به فایل‌های صوتی «صدای شاعر» گوش می‌دهم. خوانش شعرهای مولوی بسیار زیبا بود. نوار دوم –یعنی خوانش شعرهای نیما یوشیج– را به خاطر یکی بودن آنها در گودریدز گوش دادم و چه‌قدر بابتش خوشحالم؛ چون شعرهای خیلی کمی از نیما خوانده‌ام و الفت زیادی با او ندارم. هم‌این بهانه‌ای شد تا با دقت بیشتری شعرهای این فایل را گوش بدهم و از رو بخوانم.

شعرهای این نوار به ترتیب زیر بودند:
داستانی نه تازه / خروس می‌خواند / می‌تراود مهتاب / خنده‌ی سرد / اجاق سرد/ هنگام که گریه می‌دهد ساز / ری‌را، صدا می‌آید امشب / تو را من چشم در راهم / خانه‌ام ابری‌ست / داروگ
---------------
۰۳/۰۱/۲۲

[Saman]

گـرم یـاد آوری یا نه
من از یادت نمی‌کاهم
تـو را من چشـم در راهـم