Mocht ik het leven laten, dan weet ik in elk geval dat het volgens mijn regels is gegaan. Ik heb hiervoor gekozen en ik heb mijn leven gemaakt tot wat het is. Dat is voor mij meer waard dan een lang leven.
[Update 1: 3/5/2021]
Eerst en vooral: hoe verschrikkelijk knap is die cover wel niet. Mooie tekeningen, mooie kleuren, mooie vormen, mooi lettertype. En het logo van de uitgeverij staat niet op de voorkant.
Het verhaal zelf is origineel en sleurt je mee. Ik moest er in het begin wat inkomen, maar na pakweg bladzijde 100 of zo was ik wel helemaal weg. De combinatie van een Indische met een Scandinavische wereld is ook echt tof - waar zou je dat ergens anders in een boek vinden? Je krijgt nog wat achtergrond over de Indische wereld en mythen ook; dat had zelfs nog wat meer gemogen, naar mijn smaak. Er kwamen een aantal spannende scènes in, al werden er hier en daar stukken overgeslagen met een tijdssprong die ik ook nog wel graag had gezien. Er zaten ook twee plottwists die ik echt totaal niet zag aankomen! [Update 1:] Ondertussen heb ik ook gehoord van Rima Orie zelf dat de uitgeverij wilde dat ze het verhaal inkortte. Waarom? Omdat het 'te lang' was en zo 'minder mensen het zouden lezen'. Ik kan veel verdragen, maar van dat soort quatsch gaan mijn haren recht omhoog staan. Dit boek telt 394 bladzijdes. Wat Moon als reden geeft, is geen reden, het is regelrechte bullshit. Een boek van deze dikte gaan niet-lezers sowieso al niet meer oppakken, hoor. Vijftig bladzijdes erbij maken dan geen verschil meer uit, behalve dan dat het iets minder gehaast zou overkomen, zoals nu dus het geval is - en dat is dus een voordeel, geen nadeel. Jongens toch.
Simran als personage sprak mij alleen wat minder aan. In het begin is ze ronduit irritant, meer naar het einde sprak ze me iets meer aan (of was ik haar gewoon gewend worden), maar ik kon me nooit helemaal in haar vinden. Anders was entertainender en wat levendiger, je kunt wat meer lachen met hem.
Ik heb nog wel een heel aantal spellings- en/of grammaticafouten ontdekt - een paar nogal opvallende, die iedere oplettende lezer wel merkt, en dan nog een paar die je volgens mij enkel ziet als je er echt op getraind bent. Niet echt een probleem. Wat wél stoorde was één fout die consequent gemaakt werd: er wordt dan wel gesproken over 'de amulet' (zoals het moet), maar als er dan naar die amulet verwezen wordt, staat er opeens 'het' (zoals het niet mag, want 'het amulet' is geen standaardtaal)… behalve op twee plaatsen, waar dan wel weer 'hem' staat (zoals het kan). En dat gebeurt tientallen keren. [Update 1:] Ook stond er een paar keer 'de serpent', maar het is 'het serpent'. Komaan mensen. Wat vreten ze op de redactie van Moon eigenlijk uit? Sorry dat ik het moet zeggen, maar dit is gewoon te erg voor woorden. Je wordt ergens voor betaald, goed. Iedereen maakt fouten, dus ik accepteer het dat de auteur zelf niet alles goed kan doen, en ook dat er soms eens iets blijft staan in de uiteindelijke uitgave ook. Maar ik heb nog nooit van m'n leven zoveel fouten tegen de verwijswoorden gezien, het loopt de spuigaten uit, en er zijn normaal toch wel een paar mensen die iets van taal afweten om dat te merken. Ronduit schandalig.
De schrijfstijl zelf is wel weer goed. Dat is het voordeel van jongere auteurs in de Lage Landen: daar kun je in elk geval redelijk zeker van zijn dat ze een betere stijl - wat ik meestal een 'internationalere' stijl noem - hebben dan wat vroeger uit Nederland en Vlaanderen kwam, met al die rare en irreële constructies en uitroepen, oubollige en rare woorden. Ories stijl is duidelijk moderner en beter.
Er zaten dus een paar puntjes in het verhaal die niet helemaal mijn ding zijn - of niet klopten - maar over het algemeen is dit een heel goed verhaal. 't Is zonder twijfel duidelijk waarom dit de schrijfwedstrijd heeft gewonnen!
7,5/10