L'ORA DEL DIAVOLO

by Fernando Pessoa

Depois do baile de Carnaval, numa rua cheia de luar, o Diabo fala com Maria, para quem este é apenas um rapaz mascarado de Mefistófeles.Auto denominando-se "Deus da Imaginação", a quem Maria deve os seus pensamentos com o Príncipe Encantado, bem como os seus sonhos com o Homem Perfeito ou o amante interminável, o Diabo descreve-lhe as suas melhores criações, o luar e a ironia, explicando-lhe como os crentes temem o seu nome e as igrejas o abominam. Mas, em vez de impressionar Maria, esta demonstra-lhe a imensa pena que por si sente, e observa a expressão de angústia que perpassa pelo rosto e olhos do homem vermelho, ao deixar de súbito cair o braço que enlaçava o dela.Refere Teresa Rita Lopes, no posfácio a esta obra, que A Hora do Diabo, juntamente com Fausto, o poema dramático que Pessoa foi escrevendo ao longo da vida, é um dos mais longínquos projectos do jovem Pessoa, correspondendo este texto, não a uma curiosidade literária, mas a um tema que o poeta sempre desejou desenvolver.

Genres: Fiction, Portugal, Poetry, Philosophy, Short Stories, Religion, Classics

Paperback

First published November 1, 1989

About the author

Fernando António Nogueira Pessoa was a poet and writer.

It is sometimes said that the four greatest Portuguese poets of modern times are Fernando Pessoa. The statement is possible since Pessoa, whose name means ‘person’ in Portuguese, had three alter egos who wrote in styles completely different from his own. In fact Pessoa wrote under dozens of names, but Alberto Caeiro, Ricardo Reis and Álvaro de Campos were – their creator claimed – full-fledged individuals who wrote things that he himself would never or could never write. He dubbed them ‘heteronyms’ rather than pseudonyms, since they were not false names but “other names”, belonging to distinct literary personalities. Not only were their styles different; they thought differently, they had different religious and political views, different aesthetic sensibilities, different social temperaments. And each produced a large body of poetry. Álvaro de Campos and Ricardo Reis also signed dozens of pages of prose.

The critic Harold Bloom referred to him in the book The Western Canon as the most representative poet of the twentieth century, along with Pablo Neruda.

Reviews

[Luís · Rating 5 out of 5]

Calling himself “God of Imagination,” Maria owes her thoughts to Prince Charming and her dreams of the Perfect Man or the endless lover; the Devil describes his best creations to her. The moonlight and irony explain how believers tremble at his name and the churches abhor him.

[Eirini Proikaki · Rating 4 out of 5]

Πόσο γοητευτικός ο διάβολος και πόσο γοητευτικό κείμενο.
" Μαγικά μου όπλα λοιπόν, δηλώνει ο Διάβολος, το Σεληνόφως, η μουσική και τα όνειρα."
Μέσα σε λίγες σελίδες ο Πεσσόα φτιάχνει μια μυστηριακή ατμόσφαιρα και μας μαγεύει με την σχεδόν ποιητική του γλώσσα.
Η έγκυος Μαρία γυρίζοντας στο σπίτι της μετά απο ένα χορό,βρίσκεται ξαφνικά παρέα με τον Διάβολο πολύ μακριά ,κοιτώντας τη Γη απο ψηλά.Ο Διάβολος δεν ενδιαφέρεται τόσο για την ίδια ,όσο για τον αγέννητο γιο της στον οποίο απευθύνει και τα λόγια του.Το διήγημα είναι στην ουσία μια σειρά μονολόγων του Διαβόλου με μικρά σχόλια απο την Μαρία.Όσο ξαφνικά βρέθηκε με τον Διάβολο,τόσο ξαφνικά βρέθηκε ξανά στην είσοδο του σπιτιού της και συνέχισε την ζωή της κανονικά.Ο γιος της όμως γεννιέται ποιητής και ιδιοφυΐα και θυμάται την περιπέτεια της μητέρας του και τα λόγια του Διαβόλου ο οποίος του είχε μιλήσει για την φύση την δική του αλλά και του Θεού,για τις θρησκείες,για τους ανθρώπους ,για την ποίηση και για πολλά άλλα.
"Μόνο τα όνειρα είναι πάντοτε αυτά που είναι.Είναι εκείνο το μέρος του εαυτού μας οπου γεννηθήκαμε και οπου είμαστε πάντοτε εμείς,ο εαυτός μας."
"Όλοι οι είρωνες είναι ακίνδυνοι εκτός κι αν θέλουν να χρησιμοποιήσουν την ειρωνεία για να υπαινιχθούν κάποια αλήθεια."
ΥΓ.Θα ευχόμουν περαστικά στους καθυστερημένους ηλίθιους που θεωρούν την ομώνυμη θεατρική παράσταση σατανιστική τελετή και σκούζουν τόσες μέρες,αλλά δυστυχώς αυτές οι περιπτώσεις είναι συνήθως ανίατες.

[Sophia · Rating 4 out of 5]

B.R.A.CE. 2018 Ένα βιβλίο που συνδυάζει 3 κατηγορίες του B.R.A.CE 2018

Αναλυτικά: Ένα βιβλίο του Φερνάντο Πεσσόα - Ένα βιβλίο που εκδόθηκε μετά το θάνατο του συγγραφέα - Ένα βιβλίο από εκδοτικό οίκο που δεν έχεις ξαναδιαβάσει.

Δεν έχω τίποτα να πω, παρά ότι θα το ξαναδιαβάσω ξανά και ξανά. Με προκαλεί να σκεφτώ κάποια πράγματα παραπάνω.

[Ορφέας Μαραγκός · Rating 4 out of 5]

Βάζω τέσσερα αστεράκια μόνο μέχρι τη σελίδα 48 όπου και τελειώνει στην ουσία η ώρα του διαβόλου. Μετά αρχίζει η ώρα του "δασκάλου". Με ενοχλούν πάρα πολύ τα βιβλία που ακολουθούν αυτή τη φόρμα όπου το μεγαλύτερο μέρος της ύλης τους σου εξηγεί τι λέει ο συγγραφέας. Αναγνωρίζω ότι υπάρχει μια κάποια χρησιμότητα σε αυτό το κομμάτι της ανάλυσης, αλλά από την άλλη καναλιζάρει και περιορίζει τις όποιες πιθανότητες και περιθώρια του αναγνώστη. Με την ίδια λογική (ίσως λίγο ακραία) ας διαβάζαμε κατευθείαν "τι θέλει να πει ο ποιητής" και ας αποφεύγαμε το έργο του, τι χρειάζεται αφού μπορεί να μας εξηγήσει κάποιος άλλος τι ήταν αυτό μόλις διαβάσαμε.
Τελικό σκορ : 4/5 για τον Πεσσόα και 2/5 για το σύνολο του βιβλίου

[Aslı Can · Rating 4 out of 5]

Bu simgelerin dünyasında yaşıyoruz, aynı aydınlık ve karanlık -görünür karanlık dediğimiz-- tapınakta; ve her simge, hakikatın yerine geçebilecek bir hakikattir, ta ki zamanla koşullar hakiki hakikati yeniden oluşturuncaya kadar.

Pessoa kendi bedeni ile mucizeler yaratan, bedenini onlarca yazar arasında paylaştırıp, sayısız yazara ev sahipliği yapan bir şair, yazar, insan. Kendi hakikatini yaratmak söz konusuysa, ona kesinlikle güvenebilirsiniz.

Uzun zamanlar sonra okuduğum en keyifli sonsözlerden biri için Işık Ergüden'e sevgiler.

[huzeyfe · Rating 4 out of 5]

Her zaman derim, Pessoa gibi birkaç yazar daha var imkan sunulda gece sabahlara kadar muhabbet etmek isterim. Bu kitapta yine bir sürü ilginç fikirler ortaya koymuş. Belki de ölümünden sonra ortaya çıkan metinlerden derlendiği içindir ama akıcılığından bir şey kaybetmemiş. Mesela bu kısa öykü bir oyun olsa perdelense mutlaka izlemek isterim.

[Eternauta · Rating 5 out of 5]

Διαβάζεται μόνο νύχτα!

[Arax Miltiadous · Rating 3 out of 5]

3,5* γιατί τελειώνει απότομα και γιατί ήθελα κι άλλο.
Ποίηση ο λόγος του Πεσοα, μαγικές οι εικόνες του και κάθε λέξη του βαριά και βαθυσήμαντη.
Η συνομιλία της Μαρίας με τον Διάβολο, τόσο διεισδυτική που σε κάνει να αναρωτιέσαι μπας και όλο αυτό το βιώνεις εσύ.
Ανατριχίλα.
** Μαγικά μου όπλα λοιπόν, δηλώνει ο Διάβολος, το Σεληνοφως, η μουσική και τα όνειρα. **
Να το διαβάσετε, αξιζει!

[Guillermo Valencia · Rating 3 out of 5]

"𝑬𝒍 𝒉𝒐𝒎𝒃𝒓𝒆 𝒏𝒐 𝒅𝒊𝒇𝒊𝒆𝒓𝒆 𝒅𝒆𝒍 𝒂𝒏𝒊𝒎𝒂𝒍 𝒎𝒂́𝒔 𝒒𝒖𝒆 𝒆𝒏 𝒔𝒂𝒃𝒆𝒓 𝒒𝒖𝒆 𝒏𝒐 𝒍𝒐 𝒆𝒔. 𝑬𝒔 𝒍𝒂 𝒑𝒓𝒊𝒎𝒆𝒓𝒂 𝒍𝒖𝒛, 𝒒𝒖𝒆 𝒏𝒐 𝒆𝒔 𝒎𝒂́𝒔 𝒒𝒖𝒆 𝒐𝒔𝒄𝒖𝒓𝒊𝒅𝒂𝒅 𝒗𝒊𝒔𝒊𝒃𝒍𝒆. 𝑬𝒔 𝒆𝒍 𝒇𝒊𝒏, 𝒑𝒐𝒓𝒒𝒖𝒆 𝒆𝒔 𝒅𝒆𝒔𝒄𝒖𝒃𝒓𝒊𝒓 𝒄𝒐𝒏 𝒍𝒂 𝒗𝒊𝒔𝒕𝒂 𝒒𝒖𝒆 𝒔𝒆 𝒉𝒂 𝒏𝒂𝒄𝒊𝒅𝒐 𝒄𝒊𝒆𝒈𝒐. 𝑨𝒔𝒊́, 𝒆𝒍 𝒂𝒏𝒊𝒎𝒂𝒍 𝒔𝒆 𝒗𝒖𝒆𝒍𝒗𝒆 𝒉𝒐𝒎𝒃𝒓𝒆 𝒑𝒐𝒓 𝒍𝒂 𝒊𝒈𝒏𝒐𝒓𝒂𝒏𝒄𝒊𝒂 𝒒𝒖𝒆 𝒏𝒂𝒄𝒆 𝒆𝒏 𝒆́𝒍."

[Dhanaraj Rajan · Rating 5 out of 5]

It is a small booklet and I have underlined almost all the lines in the book......

This is the first time I read a Pessoa book and I feel uneasy for not having read his other works till today.

This book entertains, provokes, and makes you think over many subjects at the same time. That is the great merit.

This book is a dialogue between the Devil and the unborn poet (Pessoa) in the womb of a pregnant woman. As you could have guessed it right, it is more a monologue than a dialogue as the unborn child is not capable of participating in the dialogue. The Devil is interested in imparting its knowledge to the unborn child. This knowledge consist in the understanding of the nature of Devil, Nature of God, the World, the Human Beings, the Religions, Poetry, etc. It is in expressing his opinions on such natures that Pessoa shines.....

Some samples:

1. Religion and Religions:
"Quando (l'umanita') adora gli de'i, li adora come feticci. La sua religione e' una stregoneria. Cosi e' stato, cosi e', e cosi sara'. Le religioni sono solamente cio' che straripa dai misteri nel profano e da esso non e' inteso, poiche', per natura, non puo' esserlo.....Signora, tutte le religioni sono vere, pper quanto possano sembrare tra di loro opposte. Sono simboli differenti della stessa realta', sono come la stessa frase detta in varie lingue; tanto che non si intendono gli uni con gli altri anche dicendo la stessa cosa."

2. Truth:
"Io (il Diavolo) pero non ho mai preteso di dire la verita' a nussuno - in parte perche non serve a nulla, e in parte perche non la conosco. Mio fratello maggiore, Dio onnipotente, credo che neppure lui la sappia. Queste, pero, sono questioni di famiglia."

3. The World:
"Qui, in queste sfere superiori, da dove si e' creato e si e' trasformato il mondo, noi (Dio e Diavolo), per dirle la verita' non capiamo nulla."

4. The Devil:
"Sono, per mestiere, Maestro di Magia: eppure non so cosa sia...Sono poeta per natura, perche sono la verita' che parla con l'inganno...Sono il Dio dell'Immaginazione, perduto perche non creo...Come la notte e' il mio regno, il sogno e' il mio dominio. Cio' che non ha peso ne' misura - questo e' mio."

An interesting read.... I will have to read all the other books by Pessoa......

[ΠανωςΚ · Rating 3 out of 5]

Καλό το διήγημα, ακόμη καλύτερο το επίμετρο για την ετερωνυμία του Πεσόα. Κι αυτό είναι το πρόβλημα, ότι το επίμετρο, δηλαδή αυτό που γράφτηκε με αφορμή το λογοτεχνικό έργο, ήταν πιο ενδιαφέρον από το ίδιο το λογοτεχνικό έργο.

[d]

Note to self. Me gusta la honestidad de Pessoa acá: toda la poesía y metafísica del Diablo se rinde ante la ama de casa cuando ella le dice que es un pobre tipo que da lástima. Ofélia, ¿por qué esos golpes bajos? Tristeza não tem fim.

[Vittorio Ducoli · Rating 4 out of 5]

Diavolo di un Pessoa!

Piccolo frammento di Pessoa, che narra del Diavolo che rapisce una signora borghese, annoiata e incinta, facendole fare sopra il mondo un viaggio senza meta effettiva né proposito utile. Il figlio che darà alla luce sarà poeta, e la forza della sua poesia deriverà proprio da quell'incontro tra sua madre e il Diavolo.
Volando sulla terra il Diavolo di fatto genera il poeta, discettando in una logica hegeliana ed apparentemente paradossale del suo essere l'altra faccia di Dio, del suo avere come armi magiche la musica, il chiaro di luna e i sogni.
Il Diavolo di Pessoa è quindi il principio della creatività, è la percezione della necessità dell'arte, allo stesso tempo contrapposto e logica conseguenza della presenza di Dio, cioè della realtà materiale delle cose.
Infatti il Diavolo dice a un certo punto: Corrompo, certo, perché faccio immaginare. Ma Dio è peggiore - in un senso perlomeno, perché ha creato il corpo corruttibile, che è molto meno estetico. I sogni, almeno, non marciscono. Passano. Meglio così, non è vero?
Il testo è di agevole lettura ma di non facile comprensione, e richiede concentrazione. Anche se frammentario, mi ha permesso (considerando che è la prima cosa di Pessoa che ho letto) di avvicinarmi ai temi della poetica di questo grande ed eccentrico autore.

[Mehmet]

Işık Ergüden'in çevirdiği bu küçük ama oldukça etkileyici kitaptaki en akılda kalıcı imge yeryüzüne saçılmış ışık lekeleri olan insan şehirlerini bir köprünün üzerinden geçer gibi izlemekti.

[moi, k.y.a. · Rating 4 out of 5]

Kütüphanede, Portekiz edebiyatı rafını didiklerken elime geçen bir kitap oldu. İsmiyle bugün eve beni götür , diye çığlıklar atıyordu. Ben de bu çağrıya kayıtsız kalamadım ve akşam hemen kitabı okudum. Ne mutlu bana ki ismine vurulup başladığım kitaplar gibi yarı yolda kalmadım.

Pessoa, kelimeleriyle sizi hemen içine çeken meraklandıran bir dile sahip. Kısacık kitabında imgeledikleri, anlattıkları insanı içine çekiyor. Portekizlilere has bir şey mi bu bilmiyorum ama bir kitabını okuduktan sonra, ismi konulmamış bir metnini elinize verseler tanırsınız diyeceğim kadar karakteristik bir tarzı var. Okuduğum bir kitapta bunun garantisini verebilecek kadar sevdim anlayacağınız.

Bir yıldız eksik olmasının tek nedeni de eserden değil baskıdan kaynaklanıyor.
Yazarın yer verilmiş biyografisinden 1935 yılında ölümünün ardından sandığından çıkan sayfalar dolusu yazısı olduğunu ve kitaplarının öldükten sonra bu yazıların düzenlenerek basıldığını öğrendim. Metnin Pessoa tarafından kaleme alınmış orijinal halinde birçok notun bulunduğundan da bahseden bir yazı var. Bu yazı ve notların içeriğini/kapsamını bilmesem de okumak isterdim. Neyse ki yayınevi Pessoa’nın yazdığı alternatif sona da kitapta yer vermişti.

Pessoa’ya kulak verin!

… Ama ben onların sandığı kişi değilim. Kiliseler benden tiksiniyor. Müminler adımı duyunca titriyor. Ama onlar isteseler de istemeseler de, bu dünyada benim bir görevim var. Ben ne Tanrı’ya baş kaldıran kişiyim, ne de inkâr eden tin.
…
Ben sesi esriklik, ruhu yanılgı olan, yaratmadan yaratan Tin’im. Tanrı beni, geceleyin kendisini taklit etmem için yarattı. …”

[Ana Carvalheira · Rating 5 out of 5]

“A Hora do Diabo” é um conto brilhante escrito e, de certa forma, protagonizado por Fernando Pessoa, isso muito por força dos seus conceitos filosóficos e religiosos que aqui dão voz às suas crenças, através de vários monólogos que nos são apresentados pelo próprio Diabo.

A estrutura narrativa utiliza, com maior frequência, o diálogo de intensidade dramática mas também humorística, entre Maria, uma mulher grávida que transporta no seu ventre o filho do Diabo, numa mimetização da “mala” que também transportara o filho de Deus.

Há vários momentos excecionais neste pequeno conto que lemos em apenas duas horas. Primeiro, encontramos a desconstrução medieval da figura de Satã, aquela que até hoje chegou até nós, já que se mostrou como em ser diabolizado, passe a redundância, desde os inícios dos tempos. “Desde o princípio do mundo que me insultam e me caluniam”. Está “cansado de todos os abismos e revela um coração faminto de amor”. Em segundo lugar e decorrente desta afirmação, revela uma sua substância paradoxal no sentido de uma humanização da qual sente inveja: “Tendes a vantagem de serdes homens, e creio, às vezes, do fundo do meu cansaço de todos os abismos que mais vale a calma e a paz de uma noite de família à lareira que toda esta metafísica dos mistérios que nós, os deuses e anjos, estamos condenados por substância. Quando, às vezes, me debruço sobre o mundo, vejo ao longe, indo do porto ou voltando a ele, as velas dos barcos dos pescadores, e o meu coração tem saudades imaginárias da terra onde nunca estive. Felizes os que dormem, na sua vida animal, - um sistema peculiar de alma, velado em poesia e ilustrado por palavras.” A desestruturação conceptual da ideia do “diabólico” é aqui posta a nu, dada a construção de ideias que só poderiam advir de uma extraordinária imaginação.

Mas é aqui que, no meu entender, resume o espírito desta obra ficcional e que condensa o ponto-chave para a sua compreensão já que a única função do diabo é corromper porque faz imaginar! Pois tudo aquilo que faz parte do nosso imaginário tem a sua mão: os sonhos, os desejos, as fantasias (“não é verdade que somos livres nos sonhos?”). Porque a verdade absoluta, essa é inatingível, nem sequer surge como prerrogativa do próprio Deus. E este ponto surge encadeado com a existência de várias religiões e o diabo sabe que “a verdade não pode ser revelada por nenhuma dessas ‘novas religiões’, porque essa ‘verdade eterna que nem Deus conhece’ não está especialmente em nenhuma mas não deixa de estar em todas (…). Todas as religiões são verdadeiras, por mais opostas que pareçam entre si. São símbolos diferentes da mesma realidade, são como a mesma fase, dita em várias línguas”. Brilhante a forma como as compara!!

Também é destacar nesta prosa magnífica, a batalha dicotómica do domínio. O diabo não prefigura as trevas mas sim adota um espírito lunar, identificando-se antes como a “Lua do Sol que o Deus criador foi feito ser”, pelo que, “Deus e o Diabo seriam assim complementares, como o dia e a noite, o convexo e concavo, o ir e o vir da mesma onda”.

Muito mais haveria a dizer sobre esta pequena obra-prima mas a análise já vai longa. Para finalizar, deixo apenas duas ideias que me fizeram refletir:

“Corrompo mas ilumino”. E acrescento: da iluminação surge a imaginação por isso tudo o que nos induz a criar será obra do diabo? Assim o espero!

“A alma vive porque é perpetuamente tentada, ainda que resista. Tudo vive porque se opõe a qualquer coisa. Eu sou aquilo a que tudo se opõe”.

Recomendo!!!

[Τζαζίλας Μπάμπης · Rating 4 out of 5]

Η ώρα του διαβόλου είναι ένα διήγημα που πρωτοδημοσιεύτηκε 50 χρόνια μετά το θάνατο του Πεσσόα, αλιευμένο από το περίφημο σεντούκι αδημοσίευτων χειρογράφων. Γραμμένο κατά την πρώιμη λογοτεχνική του διαδρομή, με το γνώριμο ποιητικό και πεζό του ύφος, ο εθνικός ποιητής της Πορτογαλίας – στοχαστής – φιλόσοφος βρίσκει την αφορμή να αναπτύξει τις θέσεις του γύρω από τις θρησκείες, το τρίπτυχο σύμπαν – Θεός – άνθρωπος και κυρίως το ρόλο του Διαβόλου μέσα σε όλα αυτά – είναι η ώρα του, εξ άλλου.

Η Μαρία, μια συνηθισμένη γυναίκα και έγκυος στον τρίτο της μήνα, συναντά τον Μεφιστοφελή κατά την επιστροφή της από μια χοροεσπερίδα. Αυτός, μέσα από τη φαινομενική απαγωγή και μια σύντομη διαδρομή, προσπαθεί να μυήσει έμμεσα τον αγέννητο υιό της στην ποίηση και να τον προετοιμάσει για ένα μεγαλοφυές πνεύμα. Μέσω ενός μονολόγου – η Μαρία, αν και καλή και πρόθυμη ακροατής, ελάχιστα συμμετέχει στη συζήτηση – ο Διάβολος αυτοπαρουσιάζεται και μας γνωστοποιεί το ρόλο του ως όντος: είναι ο μύστης των ποιητών, ο άρχοντας των ονείρων και της νύχτας, της φαντασίας και των επιθυμιών, ο μη δημιουργός και ολοκληρωτής του Θεού, και σε καμία περίπτωση ο πολέμιος Του ή το κακό πνεύμα όπως περιγράφουν οι άνθρωποι.

Οι εκδόσεις Εξάντας με την επιμέλεια της Μαρίας Παπαδήμα είναι πιστές στην προσπάθεια ανάδειξης του τεράστιου έργου του Πεσσόα. Στο βιβλίο παρατίθεται ένα εκτενές επίμετρο πολύ διαφωτιστικό κι επιμορφωτικό για το έργο του δημιουργού.

[Jss C Farías · Rating 5 out of 5]

Tienen que leerlo. Con la mente abierta, pero siempre creyendo en lo que ya cada quien sabe. Es abrazadora avasalladora, mueve todo!.

[Raquel · Rating 3 out of 5]

Breve, filosófico, etéreo. Parece que está pensado para que lo releas y ver si, en la segunda vuelta, se capta un poco más el mensaje.

[Sanne · Rating 5 out of 5]

(De Duivel:)'Zijn wij niet geheel vrij in onze dromen?'
'Jawel, maar het ontwaken is triest...'
'De goede dromer wordt niet wakker. Ik ben nooit wakker geworden.'

[Elia · Rating 5 out of 5]

Ο Διάβολος του Πεσσόα δεν είναι ο κερατοφόρος δαίμονας που προκαλεί όλα τα δεινά της ανθρωπότητας, αλλά ο Θεός της Φαντασίας και κατ' επέκταση των Ποιητών, ο Θεός του Ονείρου και του Σεληνόφωτος, ο μικρός αδερφός του Θεού, η πίσω όψη του Ήλιου. Ομολογώ ότι αρχικά με ξάφνιασε, αλλά στη συνέχεια με συνεπήρε και με ταξίδεψε ο μονόλογός του. Παραδόξως μου άρεσε ο Διάβολος αυτός - αλλά μήπως αυτό δεν κάνει ο Διάβολος εξ'ορισμού;

Παραθέτω μερικές από τις δεκάδες φράσεις που σημείωσα στο μικρό αυτό διήγημα των περίπου 50 σελίδων και σημειώνω στην πίσω μεριά του μυαλού μου ότι πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσω περισσότερο Πεσσόα:

"Οτιδήποτε ζει εναντιώνεται σε κάτι. Και εγώ είμαι αυτός προς τον οποίο εναντιώνονται τα πάντα. Αλλά, αν δεν υπήρχα, τίποτα δεν θα υπήρχε, γιατί δεν θα υπήρχε κάτι στο οποίο να εναντιωθεί κανείς."

"[...] όλοι οι είρωνες είναι ακίνδυνοι εκτός κι αν θέλουν να χρησιμοποιήσουν την ειρωνεία τους για να υπαινιχθούν κάποια αλήθεια."

"Διαφθείρω, είναι βέβαιο, γιατί κάνω τους άλλους να φαντάζονται. Αλλά ο Θεός είναι χειρότερος, κατά μία έννοια τουλάχιστον, γιατί έπλασε το φθαρτό σώμα, το οποίο ��πό αισθητική άποψη είναι πολύ κατώτερο. Τα όνειρα τουλάχιστον δεν σαπίζουν."

"Δεν ονειρευτήκατε ποτέ τον Πρίγκηπα του παραμυθιού, τον Τέλειο Άντρα, τον ακαταπόνητο εραστή; Δεν νιώσατε ποτέ δίπλα σας, σαν σε όνειρο αυτόν που θα σας χάιδευε όπως δεν σας χαιδεύει κανείς, αυτόν που θα ήταν δικός σας σαν να ήσασταν μέσα του, αυτόν που θα ήταν ταυτόχρονα πατέρας, άντρας και γιος σας, σε μια τριπλή και ταυτόχρονα μοναδική αίσθηση; [...] Ήμουν εγώ, ανέκαθεν εγώ [...]"

"Είμαι το απόλυτο αρνητικό, η ενσάρκωση του τίποτα. Αυτό που επιθυμούμε χωρίς ποτέ να το αποκτήσουμε, αυτό που ονειρευόμαστε γιατί δεν μπορεί να υπάρξει - εκεί βρίσκεται το βασίλειό μου του τίποτα και εκεί είναι ο θρόνος μου που δεν μου έδωσαν."

"Όλες οι θρησκείες είναι αληθινές, όσο κι αν φαίνεται ότι εναντιώνεται η μια στην άλλη. Πρόκειται για διαφορετικά σύμβολα της ίδιας πραγματικότητας. Είναι σαν την ίδια φράση ειπωμένη σε διαφορετικές γλώσσες."

"Οι ακαθόριστοι πόθοι, οι μάταιες επιθυμίες, η αποστροφή της καθημερινότητας, ακόμη κι όταν μας αρέσει, η πλήξη αυτού που δεν προκαλεί πλήξη - όλα αυτά είναι δικό μου έργο [...]"

... και σταματάω εδώ γιατί κοντεύω να αντιγράψω το μισό βιβλιο...

[cookielover · Rating 3 out of 5]

Es difícil clasificar este libro dentro de un género específico, es una mezcla de cuento y ensayo. Pessoa rompe la dicotomía entre Dios, que representa la bondad, y el Diablo, la maldad. El Diablo y Dios se complementan el uno al otro (como el día y la noche), no son entidades antagónicas. Dios tiene la función de crear y él la de hacer soñar.
El Diablo siente cierta envidia de los hombres porque no tienen tantas obligaciones como los dioses y su estilo de vida es mucho más simple. También se queja repetidas veces de la opinión que tienen los hombres sobre él, ya que lo pintan como un ser temible y malvado. Al mismo tiempo niega su existencia, dice ser solo un mito inofensivo. El Diablo expresa la verdad mediante el engaño, cosa que crea diversas paradojas a lo largo de la obra.

[c · Rating 5 out of 5]

"Soy el Espíritu que crea sin crear, cuya voz es humo, y cuya alma es un error. Dios me creó para que yo lo imitara de noche. Él es el Sol, yo soy la Luna. Mi luz flota sobre todo cuanto es fútil o ha terminado, fuego fatuo, márgenes de río, pantanos y sombras. (...) Como la noche es mi reino, el sueño es mi dominio. Lo que no tiene peso ni medida, eso es mío."

El mejor. Jamás vi mi reflejo en las palabras de nadie hasta que le leí a él.

[Konstantinos · Rating 5 out of 5]

Βρήκα μεγάλο ενδιαφέρον σε αυτήν εδώ την συλλογή διηγημάτων. Αντιδραστικός, ριζοσπαστικός, πεσιμιστής έως και μηδενιστικός ειναι ο διάβολος ή καλύτερα να λέμε ο Pessoa..

[José]

Een eenvoudig kort maar ook complex boek vol mooie, poëtische ideeën!

"Toen je, op lange warme middagen, zoveel droomde dat je droomde dat je droomde, zag je toen niet, in het diepste van je dromen, een vage en vlugge figuur voorbijgaan, degene die je alle geluk zou geven, die je eindeloos zou kussen? Dat was ik." - De Duivel

[Isaac Fernandez · Rating 4 out of 5]

Controversialmente lleno de verdades.

¿Quien/que es el diablo?
¿Que nos hace humanos?

[Ivanko · Rating 4 out of 5]

"To je zakon života, moja gospođo. Tijelo živi jer se raspada, samo ne prebrzo. Da se ne razgrađuje svake sekunde, bio bi mineral. Duša živi jer je neprestano izložena iskušenjima, iako se odupire. Sve živi jer se nečemu opire. Ja sam ono čemu se sve opire. Ali da ja ne postojim, ništa ne bi postojalo, jer se ne bi imalo čemu opirati, poput goluba mojeg učenika Kanta koji, leteći lako laganim zrakom, misli da bi mogao još lakše letjeti u vakuumu."

Dobar dodatak na Goethea

[Alexandra Vasilescu · Rating 4 out of 5]

«Soy el negativo absoluto, la encarnación de la nada. […] Corrompo, es cierto, porque hago imaginar.»

«Pero, si el mundo es acción, ¿cómo puede ser que el sueño forme parte del mundo? Es que el sueño, señora mía, es una acción convertida en idea; y por ello conserva la fuerza del mundo y rechaza la materia.»

[Tuğçe · Rating 5 out of 5]

Doyurucu, net ve akıcı bir şekilde bayan!(şeytanın hitap şekli) -şeytan arasında kafamızı bir o yana bir bu yana, ama daha çok konuştuğu için genellikle şeytan tarafına fazlaca baktığımız (Pessoa belki de bunu istiyordu) bir diyalog.
*
‘Ruh direnmesine rağmen sürekli ayartıldığı için yaşar. Her şey bir şeye karşı koyduğu için yaşar. Ben her şeyin karşı koyduğu şeyim. Ama eğer ben var olmasaydım hiçbir şey var olmazdı. Çünkü karşı konulacak bir şey olmazdı…'
‘…Bilimin temeli cehaletimizi bilmektir. Bulunduğumuz yer olan dünya, olduğumuz şey olan ten, olmak istediğimiz şey olan şeytan. Üçü birden o büyük anda içimizdeki efendiyi olmamıza ramak kalmış o efendiyi öldürdüler…’
‘…İnsanlık pagandır. Asla hiçbir din işleyemedi içine onun… İnsan ne nerede, ne de niçin uyandığını bilmeden uyanan bir hayvandır… Onun dini bir büyücülüktür… Hep böyleydi, böyledir ve hep böyle olacaktır… Dinler cehalete dönüşmek için sırlardan taşan şeyden başka bir şey değildir. Ve bu şey cahil tarafından asla kavranamaz. Çünkü din doğası gereği cahil olamaz. Dinler simgedir ve insanlar simgeleri yaşamlar olarak değil, oysa öyledirler, şeyler olarak kabul ederler…’
‘…Kendi içlerinde ne kadar karşıt görünürlerse görünsünler, bütün dinler gerçektir… Bunlar aynı gerçeğin farklı simgeleridir. Farklı dillerde söylenmiş aynı cümle gibidirler. Öyle ki aynı şeyi söyleyenler birbirlerini anlamazlar. Bir pagan Jüpiter, bir Hristiyansa Tanrı dediğinde insan aklının farklı sözcüklerine aynı duyguyu katarlar. Aynı sezgiyi değişik biçimde düşünürler. Bir kedinin güneş altında uyumasıyla, bir kitabı okumak aynı şeydir…’
‘… Bu simgelerin dünyasında yaşıyoruz. Aynı aydınlık ve karanlık… Görünür karanlık dediğimiz. Tapmakta ve her simge hakikatin yerine geçebilecek bir hakikattir. Ta ki zamanla koşullar hakiki hakikati yeniden oluşturana kadar…’

Keskin, düşüncelere açık, tartışılır söylemlerle büyük bir okuma zevki. Diğer eserleri ve yazılarını okuyarak daha fazla tanımak istediğim bir isim oldu Pessoa. Öneririm. ⭐
İyi okumalar! 📚🌍

[Munzur Aşkın · Rating 4 out of 5]

“Ama dünya eylemse, düş nasıl dünyaya ait olabilir?"
"Düş, düşünceye dönüşmüş, dolayısıyla dünyanın gücünü içinde tutup maddesini, yani uzamda var olma olgusunu, dışarı atan bir eylem olduğu için, bayan. Düşte özgür olduğumuz gerçek değil mi?"
"Evet, ama uyanmak öyle hüzünlü ki..."
"İyi bir düşçü uyanmaz. Ben hiç uyanmadım. Tanrı'nın uyumadığı konusunda da kuşkularım var. Bunu bana bir kez söylemişti...”

———————-
“En büyük aşk, derin bir uykudur, dalmaktan hoşlandığımız bir uyku. Ben bile, ki sırra en fazla vakıf olması gerekenlerden biriyim, kimi zaman, içimde, Tanrı'nın ötesinde bulunan şeye sorarım, tüm bu tanrılarla yıldızların kendi uykularından, dipsiz derinliğin büyük unutkanlıklarından başka bir şey olup olmadıklarını.”

———————-
“Bayan, kendi içlerinde ne kadar karşıt görünürlerse görünsünler, bütün dinler gerçektir. Bunlar, aynı gerçeğin farklı simgeleridir. Farklı dillerde söylenmiş aynı cümle gibidirler; öyle ki, aynı şeyi söyleyenler birbirlerini anlamazlar. Bir pagan 'Jüpiter', bir Hıristiyansa 'Tanrı' dediğinde, insan aklının farklı sözcüklerine aynı duyguyu katarlar: Aynı sezgiyi değişik biçimde düşünürler. Bir kedinin güneş altında uyumasıyla bir kitabı okumak aynı şeydir. Bir vahşi, fırtınaya, bir Yahudi'nin Yehova'ya baktığı gibi bakar; bir vahşi, güneşe, bir Hıristiyan'ın İsa'ya baktığı gibi bakar.”