ส้นสูง สโนไวท์ ลิปสติก

by คำ ผกา, กุสุมาลย์ ณ กำพู

รวบบทสนทนาผ่านจดหมายโต้ตอบของผู้หญิงสองคนถกเถียงกันเรื่องเพศ แฟชั่น สื่อ ผ่านมุมมองทางสังคม วัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ แบบถึงลูกถึงคน เจ็บ แสบ กัด มัน ระหว่าง คำ ผกา นางแบบนู้ดสมัครเล่น นักเขียน นักแปล และคอลัมนิสต์ชื่อดัง ว่าที่ ดอกเตอร์ดอกทอง ที่สุดในประเทศไทย และ กุสุมาลณ์ ณ กำพู สาวสวยรวยทรัพย์ อับปัญญา ผู้มีอาชีพหลักคือออกงานสังคม ช็อปช่วยชาติ อ่านแมกกาซีน อัพเดตเทรนด์พร้อมรับงานเขียนคอลัมน์ประปรายเพื่อลบคำปรามาสว่า สาวโฮโซหน้าโง่ “คุณพี่อยู่เชียงใหม่คงไม่รู้ ที่กรุงเทพฯ นะคะ ลองไปเดินแถวสยามหรือเอ็มโพเรียม กำก้อนหินมาสัก 10 ก้อน ขว้างลงไปตรงโถงของห้าง เชื่อหัวคุณน้องเถอะค่ะว่า 7 ก้อน ต้องโดนหัวเกย์” “ถ้าเขาบอกว่าพี่เป็นเฟมินิสต์แล้วคิดว่า เฟมินิสต์คือคนที่เรียน สตรีศึกษา แล้วนึกถึงคุณระเบียบรัตน์ พงษ์พานิช เจ้าของไอเดียขายสติ๊กเกอร์ปราบเมียน้อย อย่างนี้พี่ไปฆ่าตัวตายดีกว่า จริงไหมคะ”....

First published January 1, 2009

About the author

ลักขณา ปันวิชัย เกิดเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2515 ที่อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ เป็นนักเขียนที่เป็นรู้จักในฐานะนักเขียนคอลัมน์เรื่อง "กระทู้ดอกทอง" ปัจจุบันเป็นพิธีกรหลายรายการในสถานีวอยซ์ทีวี

ในอดีต เธอทำงานเป็น นักข่าว และครู คอลัมนิสต์ นักแปล ครั้งหนึ่งเคยถ่ายภาพเปลือยให้แก่นิตยสารจีเอ็ม และถ่ายภาพเปลือยตัวเองเพื่อแสดงความเห็นในคดีระหว่างพนักงานอัยการ กับอำพล ตั้งนพกุล (อากง) จนเกิดกระแสถกเถียงกันในวงกว้าง

เธอเขียนหนังสือมากมายหลายเล่ม ผลงานส่วนใหญ่สร้างข้อถกเถียงเกี่ยวกับเพศสภาพและความสัมพันธ์ทางเพศของมนุษย์ เธอมีหลายนามปากกา แต่ที่เป็นคุ้นหูมากที่สุดคือ "คำ ผกา" และ "ฮิมิโตะ ณ เกียวโต"

Reviews

[Pumsish · Rating 5 out of 5]

หน้าปกเคลือบน้ำตาลน่ารักอย่างนี้ ดูเผินๆนึกว่า Teen-fiction ซะอีก
แต่พอดีเห็นชื่อ คำ ผกา ซะก่อน ..ชื่อนี้ได้ยินมานานมาก แต่เพิ่งเคยได้อ่านบทความของเธออย่างจริงจังเมื่อไม่นานมานี้เอง
อ่านแล้วก็ติดใจทันทีจากบทวิจารณ์ The Secret กับ ความสุขของกะทิ ในนิตยสารอ่าน (มันช่างสะใจจริงๆ)

สำหรับเล่มนี้ รวมบทสนทนาระหว่างสองสาว นักเขียนว่าที่ดอกเตอร์และไฮโซ (สองคนนี้น่าจะเป็นคนเดียวกัน เพราะสำนวนเขียนเหมือนกันขนาดนั้น ถ้าไม่มีคำว่า คุณพี่ คุณน้อง เข้ามาแทรกเป็นระยะๆ นี่ลืมไปเลยว่ากำลังอ่านของใคร)

อ่านแล้วรู้สึกว่าทุกอย่างมันช่างล้วนเป็นมายาคติไปหมด! ขนาดสามัญสำนึกยังถูกครอบงำ
เหมือนทัศนคติและมุมมองทั่วไปที่เราเคยชินถูกสับๆๆ คลุกๆๆ แล้วคนเขียนก็นำมาหาทางเรียงใหม่

ไม่ได้เห็นด้วยกับคนเขียนไปทุกอย่างหรอก แต่สำหรับเราที่ไม่เคยอ่านคอลัมน์นี้มาก่อน มันก็สนุกดีที่ได้ปั่นหัวตัวเองเล่น

ถ้าจะให้วิจารณ์สั้นๆ ก็ขอลอกคำนำมาว่า..
หากตัดรูปแบบการใช้ภาษาที่แกล้งดัดจริตออกไป ก็จะเหลือวิทยานิพนธ์หลายๆสาขาวิชารวมกัน

[Paul Charoenphon · Rating 4 out of 5]

- interesting style of writing
- good topics
- ironic