Vissen redden

by Annelies Verbeke

/ 9789044512021 / Dutch literature / Nederlands / Dutch / Néerlandais / Niederländisch / hard cover / dust jacket / 21 x 13 cm / 185 .pp /

Genres: Fiction, Contemporary, Roman, Dutch Literature

187 pages, Hardcover

First published January 1, 2009

About the author

Annelies Verbeke is a Flemish writer from Belgium. She lives in Ghent. Verbeke studied German language and Scenario writing. In 2003 she debuted at Uitgeverij De Geus with her novel Slaap! with which she won the Vlaamse debuutprijs, the Gouden Ezelsoor and the Vrouw en Kultuur Debuutprijs. The novel was on the longlists of the AKO Literatuurprijs and the Libris Literatuurprijs and was nominated for the Gerard Walschapprijs.

Annelies Verbeke in the Dutch Wikipedia

Annelies Verbeke in the Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren

Annelies Verbeke at "Schrijversgewijs"

Reviews

[Henk · Rating 2 out of 5]

Ironic weird at first, and superweird after the parenthesis halfway through the book
A writer, Monique Champagne, escapes the end of her relationship by focussing on saving fish, through giving lectures at obscure marine seminars. I truly hope that Annelies Verbeke has not modelled the main character on herself, because Monique goes on quite an unpleasant journey of self discovery.

At the seminars she tricks someone in believing she is a friend from long ago, discovers a starting Austrian writer with masochistic tendencies and finally has a full on mental breakdown.
Interesting in this all is how Monique discovers that both people she interacts with are either better in writing or in environmental activism, an important trigger in her falling into mental disarray.

The first part of the book is quirky, ironic and fun, but after the poetical parenthesis halfway, Monique and the story lose their way, culminating negatively in a very bad sex scene in Vladivostok.
One and a half stars rounded up for the amusing start, and some nice Dutch quotes:

Onder water bevoelde ze haar magere lijf als een teleurgestelde slager

‘Je bent heel lief’ zei hij tegen Monique. ‘En die moeten er ook zijn, lieve mensen.’

Dit is de leeftijd waarop prettig gestoord in gestoord dreigt over te gaan, dacht Monique

De wereld was nooit zo oud als vandaag.

Monique werd altijd droef van lelijke dingen die veel moeite hadden gekost.

[Stef Smulders · Rating 3 out of 5]

3.5 ster. Verbeke heeft een heel eigen schrijfstijl waar je de humor van moet inzien anders wordt het niks. De eerste helft van het boek is gek, leuk en vlot geschreven. De tweede helft is mij te surrealistisch, dat hele verhaal met die Oskar: wat moet je ermee. Einde voorspelbaar en zelfs dubbelop.

[Marlies · Rating 3 out of 5]

Wilde meer romans over klimaatverandering lezen, en kwam deze tegen. Wat een vreemd maar ook intrigerend boek. Vond het vaak vermakelijk en grappig maar ook teveel, te raar, te flodderig. Heb me afgevraagd of alles ironisch bedoeld was omdat de hoofdpersoon zo wereldvreemd lijkt. Maar vond sommige zinnen ook prachtig.

(Tips voor goede Nederlandstalige romans over/tegen een achtergrond van de klimaatcrisis zijn welkom!)

[Constance Fastré · Rating 1 out of 5]

This book is not about fish. It is not about saving fish. It does give you some information on fish, but this is merely a way to fill the first 50 pages of the novel. The real point of ths story appeared to be that if you (are a woman and you) feel like saving the planet and nature, you probably have a deep have a psychological problem somewhere, surely linked to the fact that you are not married and don't have children.
If you add the metaphorical dimension of these little stories that are highly unlikely to happen to anyone in real life, well, I really did not like it.

[Geert van Rooijen · Rating 2 out of 5]

Tegenvaller. Teveel losse eindjes. Te gekunsteld (echt ,de hilarische seksscène in bad die symbool moet staan voor het visverlangen van de hoofdpersoon en waarbij het gezamenlijke hoogtepunt bereikt wordt als beiden op het droge liggen???)

[Guido · Rating 4 out of 5]

Al sinds 2010 stond 'Vissen redden', netjes geklasseerd naast 'Slaap!' en 'Reus' en 'Veronderstellingen' en 'Dertig dagen' die ik wél gelezen had, geduldig op mij te wachten. Tot gisteren. Waarom ik, vijftien jaar na aankoopdatum, 'Vissen redden' uit de boekenkast plukte? Dat doet even niet ter zake. (Of misschien toch: omdat iemand, in het kader van een podcastproject, op zoek was naar hete neukscènes - goed geschreven en literair verantwoord, dat spreekt - en in die context viel dus de naam van Annelies Verbeke en haar 'Vissen redden'... - wie geen geduld heeft kan meteen beginnen op blz. 161; geloof me: als lezer m/v word je niet teleurgesteld.) De conclusie is in ieder geval deze: met 'Vissen redden' slaagt Verbeke erin een serieus thema (de klimaatcatastrofe) te verweven met een ander serieus thema (een relatiebreuk en de naweeën ervan). Ze doet dat met brio: een origineel verhaal, stilistisch feilloos verwoord, een toets humor (en absurditeit) die het geheel lekker verteerbaar maken. Sterk!

Citaat:
Een keer zegt hij zachter dan ze van hem gewend is: 'Jij hebt mij ook veranderd. Jij hebt een beter mens van mij gemaakt', en als haar lippen naar een aarzelende glimlach kruipen, voegt hij er met lompe haast aan toe: 'Maar daardoor zwakker. Dat kan ik mij niet veroorloven.'

[Guus van der Peet · Rating 3 out of 5]

Je kunt op basis van deze roman vast een paar heel mooie essays schrijven over het vervaagde onderscheid tussen feit en fictie, over de (on)mogelijkheid van kunst om de wereld te veranderen, en over de manier waarop mensen met narratieven hun eigen leven zin kunnen geven. Op verhaalniveau is Vissen Redden zwakker. Daarvoor staan de personages te zeer in dienst van de thema’s. Maar ach, ik heb nu een door Verbeke gesigneerd boek; dus ik ben hoe dan ook tevreden.

[Bart Van Overmeire · Rating 3 out of 5]

Uitgelezen: 'Vissen redden' van Annelies Verbeke.

Kort:
Een boek over de ondergang van de vissen. En van de mens, of toch één mens.

Lang:
Vooraf: Mijn houding tegenover Annelies Verbeke zal wel altijd moeizaam en dubbel blijven. Ik wil haar graag heel goed vinden, maar er ontbreekt toch telkens iets. Desondanks blijf ik dapper proberen, dus ergens zal er wel een vonk zijn (of ben ik te flink of masochistisch). Edoch, dit is een boek over vissen, en met vissen in de titel is succes verzekerd (proefondervindelijk ervaring).

Tijdens het lezen: ik denk te weten waarom ik haar niet zo graag lees - te deprimerend, die gewone levens die ze beschrijft. 'Maar Bart, jij houdt toch van deprimerende boeken?' 'Ja, dat dacht ik ook.' En zo blijft het mysterie verder leven en lees ik dapper verder, tegen beter in. En ook: Monique Champagne, echt? Zo'n naam helpt niet om mijn medevoelen op te wekken.

En dan ... een lichtpunt in de duisternis, wat voor één. Het verhaal van een liefde in acht zeer mooie bladzijden: 'Hij heeft haar laten geloven in een geluk waar ze voorheen geen last van had.' Maar wat doen die 91 bladzijden ervoor en 77 erna toch?

Want ook daarna gaat het weer moeizaam verder. Moeizaam en ook (Verbeke traditie?) verliest de plot en het hoofdpersonage zichzelf helemaal. Erover, volgens nuchtere Bart.

U merkt het: ik ben ook na 'Vissen redden' nog steeds verward en in dubio. En toch zal ik zeer waarschijnlijk wel nog Verbeke lezen in de toekomst.

Zoals ik al schreef: Een boek over de ondergang van de vissen dus. En van de mens, of toch één mens. Of moet ik mezelf meetellen en zijn het er twee? Net zoals Monique Champagne moet ik vermoedelijk besluiten dat ik te hard probeer. Maar geloof ik dat wel?

Wel boeiend, een boek dat zo'n emoties oproept, vinden jullie niet?

[Vic Van · Rating 3 out of 5]

A story that does not go anywhere, in my opinion. The basic concept: a woman who has been dumped by her boyfriend sets herself the task of saving the fish and thus saving the world, is quite original, but, in the end, it is just a tale about coming to terms with oneself and the loss of a lover, and little is actually done with the whole 'safe the fish'-idea, which would have lent itself greatly for some absurdism.
In spite of my great sympathy for Annelies Verbeke, this did not convince me.

[Natasja · Rating 2 out of 5]

Goeie karakterschets, het gevoel van verlies is tastbaar, en het zoeken naar zichzelf heel herkenbaar. Grappig hoofdpersonage, fijne schrijfstijl. Toch: verhaal mocht wat meer zijn.

[Linnea · Rating 3 out of 5]

En ole ihan varma pidinkö vai enkö. Sekoamista rakkaudesta ja kaloista, matkustusta ympäri maailman, valheita ja himoja. Vähän omituinen. Verbeke kyllä kirjoittaa hyvin.

[Karin · Rating 2 out of 5]

Hmmmm. Not especially impressed. Weird, kind of plotless book.

[Elsje · Rating 2 out of 5]

Een Belgische schrijfster, Monique Champagne, wordt naar aanleiding van een artikel dat ze over de alarmerende achteruitgang van het visbestand overal ter wereld schreef, gevraagd een lezing te houden op diverse wetenschappelijke congressen in Europa. Dat komt heel goed uit want ze komt niet meer tot schrijven sinds ze door Thomas in de steek is gelaten en de portemonnee is aardig leeg.

De hoofdstukken van het boek heten achtereenvolgens naar de zee waar het volgende congres plaats vindt: de Oostzee (Estland), Atlantische Oceaan (Portugal), Middellandse zee (Griekenland), Zwarte Zee (Turkije). Daarna komen nog de Barentszzee, Japanse zee en Kaspische zee aan bod.

De lezingen van Monique vallen niet zo goed. En al snel gaat ze raar doen. Zo meent een andere congresbezoeker, de Slowaakse Michaela, dat zij diens vriendin van vroeger, Stefanie, is. En daar gaat Monique in mee. Dus bij een aantal congressen is ze Stefanie. Hoe lang kan het duren voordat Michaela erachter komt dat zij helemaal Stefanie niet is?
Ook is er nog een lijntje met een andere congresbezoeker, Oskar, uit Oostenrijk. Deze wetenschapper heeft een roman geschreven en vraagt Monique dat te lezen. De roman blijkt een soort coming-of-age van jongen die verliefd is op een skilerares. En zij martelt hem. Tot hun beider grote vreugd. Oskar en Monique gaan in een dronken bui ook een SM-spelletje doen.

Als de nog resterende lezingen worden afgezegd stort Monique in. Deze afwijzing, bovenop de onverwerkte van Thomas, duwen haar over de rand van de afgrond. Ze denkt dat ze door God gekozen is om De Vis te redden en dat Michaela en Oskar haar eerste apostelen moeten worden.

De apotheose volgt. Of althans, iets dat voor een apotheose door moet gaan. Met een neukpartij met een Russische kapitein van een vissersvloot, een visvreterij op een vliegveld en eindigt met een mislukte zelfmoordpoging in de Kaspische zee.

Het is duidelijk dat Verbeke de wereld van de wetenschappelijke congressen niet kent. Alsof wetenschappers niets anders doen dan van congres naar congres reizen om daar met bijna hetzelfde gezelschap te spreken. Het is vooral een handigheidje om Monique langs de verschillende Europese zeeën te laten reizen.

Nee, niet mijn soort boek...

[Jonathan Van der horst · Rating 3 out of 5]

Ergens in dit boek zit volgens mij een goede roman over liefde, verantwoordelijkheid en het precaire spanningsveld tussen kunst en activisme verstopt. Maar het knotsgekke plot en de ironische toonzetting maken het met momenten onmogelijk om in die roman geïnteresseerd te blijven. Een meta-literaire subplot over een Oostenrijkse puber en zijn sadomasochistische relatie met zijn 15 jaar oudere skilerares Franzi Knoll, valt moeilijk serieus te nemen. Dat is jammer, want tussen al die gekkigheid is hier en daar best nog een belangwekkende gedachte te ontwaren.

[Jasmijn · Rating 5 out of 5]

Bijna elke alinea in dit boek is een gedicht:

“Iedereen is alleen,” zegt hij nu, terwijl dat haar zin was, waarop hij toen inbracht dat hij zo van hun samensmelten hield. “Ik hoef niet alleen te verliezen,” zegt zij daarom, maar ze is miljarden jaren oud en weet dat het verdriet altijd wint. Ze vormt haar geboortedatum, het fietsslot blijft dicht.

[Jolly · Rating 2 out of 5]

Dit boek komt nogal stroef op gang maar wordt daarna met vlagen meeslepender. Hier en daar zitten er wel pareltjes aan mooie zinnen in. Verder voelt het als een vrij willekeurig samenraapsel van gebeurtenissen en thema's, zonder duidelijke hoofdboodschap. De irritante naam van de hoofdpersoon wordt tot ergernis toe vaak voluit geschreven. Het einde vond ik wel goed, maar toch ook wat gekunsteld.

[Dries Geysels · Rating 5 out of 5]

Helemaal mooi

[Charlotte Snel · Rating 5 out of 5]

Schitterend en indringend boekje met een thema dat mij ietwat bekend voorkomt: het verwerken/ontkennen van een verlies door een compleet ongerelateerde obsessie te ontwikkelen. Monique Champagne besluit na een verbroken relatie de vissen te redden en daarmee ook de wereld: het leven is immers begonnen in het water. Ze begint daar opgewekt (zingend) en voortvarend mee, maar raakt al snel gedesillusioneerd - in de hotels waar de sprekers op viscongressen logeren, waaronder Monique Champagne, wordt gewoon 'foute vis' geserveerd - en krijgt ook steeds minder grip op haar missie en de realiteit. Alle zinnen vond ik even geestig, mooi of aangrijpend in dit verhaal, het is een klein kunstwerkje.

[Laura · Rating 4 out of 5]

Een terugblik op een verloren gegane liefde doorspekt met milde humor en zelfrelativering. Het werk trof mij vooral omwille van het psychologisch inzicht in de personages, de sfeerschepping die de lezer dichter bij het verhaal betrekt en de subtiele metaforen die de roman de nodige diepgang verlenen. (Dit boek lees je best niet in een periode van verwerking en verdriet, maar in de periode van de na-verwerking, waarin je reeds een gezonde afstand hebt ingenomen tegenover je eigen problemen.)

[Sarah Verhasselt · Rating 4 out of 5]

Psycholigisch erg sterk verhaal. De visgerelateerde weetjes nam ik er graag bij. Grappig en tegelijk gevoelig geschreven. De eerste roman van Verbeke die ik las, maar zeker niet de laatste.

[Bram Peeters · Rating 3 out of 5]

Erg grappig boek eigenlijk, met een fijn sarcastische schrijfstijl. Het onderwerp is in beginsel zwaar drama, een verlaten vrouw die haar toevlucht zoekt in het Redden van Vissen en zichzelf op verschillende manieren verliest.

De beschrijvingen echter zijn bijwijlen hilarisch, er zitten goede zinnen in, dus dit zou erg mooi kunnen worden. Maar toch, de plot is soms gezocht, dingen gebeuren wat al te toevallig, en richting het einde gaat het nogal snel naar catharsis en dergelijke. Er wordt wel gezwommen, en mogelijk wat vissen en zielen gered.

Blijft dat ik wel met plezier gelezen heb, en ik ongetwijfeld meer van mevrouw Verbeke ga lezen.

[Edward Vanhove · Rating 1 out of 5]

De vertelstructuur met gebruikmaking van de wereldzeeën is sterk te noemen, maar de vele toeristische clichés (paella eten in Spanje, etc.) en de continuïteit waarmee het hoofdpersonage bizarre figuren ontmoet, vrijwel tot in het extreme toe, vermoeien op de duur wel. Het motief van het hoofdpersonage om een zo waardevolle vriendschap als die met Michaela veeleer rechtstreeks de dieperik in te storten, is - zelfs voor een zo labiel karakter - hoogst onduidelijk. Een aantal fouten tegen het gebruik van de komma of tegen correcte spelling vielen op. Positieve noot: er moet een mooi staaltje research over onderwaterecologie zijn voorafgegaan aan het schrijven van het boek.

[Marianne Steenvoorde · Rating 4 out of 5]

Kun je de wereld redden als je jezelf niet kunt redden? Dat is de essentiële vraag in 'Vissen redden' van Annelies Verbeke. De hoofdpersoon Monique probeert haar verdriet omdat haar geliefde haar heeft verlaten, te boven te komen door zich te storten op het redden van de visstand, oftewel: door naar de 'vis in zichzelf' op zoek te gaan en daarmee de wereld en zichzelf te redden. Een mooi boek, prachtig poëtisch geschreven.

[Sofie · Rating 2 out of 5]

Het verhaal was ok maar kon mij niet echt boeien. Ik bleef als lezer een beetje op een afstand en dat maakt dat het verhaal gewoon raar leek.

[Sap · Rating 3 out of 5]

Humoristisch, levendig en begrijpelijk, waarna 3/4 de gekte meer en meer toeslaat naar een voorspelbaar einde.
Jammer dat Diederik niet meer terug komt.

[Ciska Imschoot · Rating 5 out of 5]

grappig vreemd

[Simcha Van Helvoort · Rating 3 out of 5]

Langdradig en niet heel interessant boek. Toch kon ik aan het einde wel meeleven met de hoofdpersoon.

[Dieuwertje Dierick · Rating 3 out of 5]

Vreemd boek, erg bevreemdend sfeertje. Moeilijk om je in te leven in de protagonist Monique Champagne..Gelukkig niet al te dik (182p) waardoor je toch nog door blijft lezen.

[Annegida · Rating 3 out of 5]

Originele schrijfstijl, grappig vormgegeven.

[Sanna · Rating 2 out of 5]

Vähän outo mutta paikoin mukaansatempaavakin tarina.