The Seven Solitudes of Lorsa Lopez

by Sony Labou Tansi

In the fantastical world of Nsanga-Norda, Lorsa Lopez murders his wife. It is the signal for Estina Bronzario--the Woman of Bronze--to lead the women of the area to stage a sex strike to protest the official corruption and apathy all around them. Endless crowds and carnival erase the meaning of time, but doom-laden prophecies land in the air, waiting to be fulfilled. Sony Labou Tansi's colorful novel is reminiscent of the epics of Gabriel Garcia Marquez, both in tone and lyricism.

Genres: Africa, African Literature

129 pages, Paperback

First published January 1, 1985

About the author

Sony Lab'ou Tansi (5 July 1947 - 14 June 1995), born Marcel Ntsoni, was a Congolese novelist, short-story writer, playwright, and poet. Though he was only 47 when he died, Tansi remains one of the most prolific African writers and the most internationally renowned practitioner of the "New African Writing." His novel The Antipeople won the Grand Prix Littéraire d'Afrique Noire. In his later years, he ran a theatrical company in Brazzaville in the Republic of the Congo.

Reviews

[WillemC]

"Valancia is rot, zei pater Bona en sloeg een kruis. De mensen zijn bloeddorstig geworden."

Toen ik deze roman van een mij volstrekt onbekende Congolese auteur enkele weken geleden in de rekken van een tweedehandswinkel zag staan en ik op de achterkant las dat Labou Tansi's oeuvre wat te linken valt aan dat van Juan Carlos Onetti, was ik onmiddellijk verkocht. Nu ik het boek heb gelezen, vind ik dat die vergelijking wel steek houdt. "Les septs solitudes ..." speelt zich namelijk af in Valancia, een verzonnen, bijna mythische stad, waar het leven zich aan andere wetten te onderwerpen heeft dan gewoonlijk: zo besluit de overheid bijvoorbeeld enkele keren om de hele kuststad af te breken en volledig te verplaatsen naar Nsanga-Norda, een metropolis in het binnenland...
Het verhaal begint met een gruwelijke femicide: Estina Benta wordt met allerhande wapens en werktuigen door haar man Lorsa Lopez gedood. Al snel begint iedereen te speculeren wat het mogelijk motief kan zijn en kijkt men uit naar de komst van de politie, die na één haastig bezoek nooit meer komen opdagen om hun werk af te maken; zelfs een hele reeks andere, door profetieën voorspelde moorden kan hen niet overtuigen terug te komen voor een onderzoek. Voeg daar nog een setting aan toe waar bizarre rituelen en folkloristische gebruiken de realiteit bepalen én een kluwen van interessante personages, en je hebt een unieke roman die je bij momenten van de ene absurditeit in de andere doet vallen. Je leest verder, ook al begrijp je er niet alles van.
Alhoewel ik "De grote eenzaamheid..." niet over de hele lijn geslaagd vond, was dit voor mij toch een grote ontdekking. Ik hoop - niet dat dat er ooit zal van komen... - op een nieuwe vertaling waardoor dit boek in het Nederlands volledig tot zijn recht zou kunnen komen. 4.5/5!

"De politie is niet gekomen, omdat er maar een arme vrouw gedood is, zei Estina Bronzario."

"Als teken van rouw drukte Lorsa Lopez zeven spijkers, die hij 'mijn eenzaamheid' noemde, in zijn onderkin, plus een dozijn naalden [...]."

"Filosofie is de wetenschap van de zieke mensen, juist, maar omdat we allemaal zieke mensen zijn in een zieke wereld, zullen we altijd een beetje filosofie nodig hebben."

"We komen op de wereld om de dingen een naam te geven: wee degene die een naam geeft aan zijn eigen ondergang of schande."

"Toen we de stukken koeievlees verplaatsten, ontdekten we de bronzen urn waarin de ingewanden van de slager bewaard werden."

[Wendy Trevino]

A whirlwind of prose against the police.

[Daniel Polansky]

An anarchic Rabelaisian satire of modern Zaire. Magnificent. The writing is brilliant, funny and strange and powerful. The winding story of a forgotten people seeking justice in an uncaring world achieves a universal profundity far beyond political parity, speaking to the highest concerns of the human being. Really enjoyed it.

[Eidyl6]

Permet une réflexion sur le.olan politique mais aussi du statut de la femme

[Fireside]

the narrative style is not for me i guess
i feel like you must have background knowledge on Congo to truly get all the metaphors and then i’d imagine it’d be a pleasant read

[Rani]

Really interesting new author for me.

[Felicia Diaz]

This book is super bizarre ... dark and humorous in twisted and tribal/magical realist ways