Een deerne in lokkend postuur: Persoonlijke kroniek 1999

by Maarten 't Hart

Dutch

Genres: Literature

262 pages, Paperback

First published January 1, 2000

About the author

Maarten ’t Hart made his debut under the name Martin Hart with the novel Stenen voor een ransuil (Stones for a Long-Eared Owl, 1971). He studied biology in Leiden and worked as an ethologist at Leiden University. One of the most important themes in his oeuvre is his childhood in a Calvinist community and his distancing himself from it. His passions for nature and music also constantly crop up in his work. ’t Hart broke through to a wide audience with his melancholy novel about meeting his teenage love: Een vlucht regenwulpen (A Flight of Curlews, 1978). Many novels, short-story and essay collections later, ’t Hart, with his authentic tone and work which often touches upon the tension between biography and fiction, has grown to be one of the most popular and most translated of Dutch authors. In an interview he said: ‘What I like about literature is that one can show a compressed piece of one’s most intimate self.’ Some of his other novels are Het woeden der gehele wereld (The Fury of the Whole World,1993), a Bildungsroman and a thriller in one, De zonnewijzer (The Sundial, 2002), Lotte Weeda (2004) and Het psalmenoproer (Psalms and Riots, 2006), a historical novel.

Reviews

[Pieter]

Een deerne in lokkend postuur is een citaat van Multatuli. En 't Hart, die Multatuli duidelijk bewondert parafraseert hem meerdere malen in zijn dagboek van 1999.

Hoewel hij meerdere malen verzucht dat er niets gebeurd is en dat hij niets heeft om te schrijven weet Maarten't Hart toch altijd weer iets smeuïgs, verrassende, diepzinnigs of grappigs te vertellen.
Zijn wederwaardigheden als Maartje komen uitgebreid terug. Met enige regelmaat heeft hij zich als vrouw gekleed en aan het openbare leven deelgenomen. Zijn verslag hiervan zou ik willen typeren met terughoudende openheid. Hij gaat het niet uit de weg, maar dweept er ook niet mee. Maar het leverde wel het citaat van Multatuli op en daarmee de titel van het boek.

Uit deze bundeling blijkt weer eens hoe goed 't Hart kan schrijven. Misschien soms wat ouderwets, maar nergens onnodig uitbundige proza om indruk te maken.
Altijd accuraat en effectief. Het lijkt simpel, maar dat is het allerminst.

Ondanks dat 1999 alweer bijna 25 jaar geleden is heb ik dit boek met groot genoegen gelezen.
4,5 ster.

[Rolf W.]

Naar het einde toe wil je dit dagboek zo snel mogen uitlezen. Om van het gezeik af te zijn.
Elke keer maar weer op dezelfde trommels blijven beuken, dat wordt op den duur vervelend. Zeker bij de stokpaardjes waar je zelf niets mee hebt, zoals Bach, maar ook bij onderwerpen waar je het in principe mee eens zou moeten zijn, zoals afkeer van het geloof.
Af en toe wel genoten hoor, met name waar de zelfspot om de hoek komt kijken. Maar van mij had dit dagboek mogen heten zoals 't Hart door vrouw Hanneke wordt genoemd: een monument van treurigheid en verstardheid.

[Gijs Zandbergen]

Voorgelezen in een dertigtal sessies. Heel soms opwekkend, als 't Hart het over collega-schrijvers heeft, of als hij zijn favoriete, voor mij vaak onbekende boeken opnoemt, want zijn smaak komt overeen met de mijne, en het is altijd leuk titels te ontdekken. Maar voor de rest beleeft hij niet veel, behalve dan dat hij aan een boek over Johan Sebastiaan Bach werkt. Dat zulks een beetje saai is, daar kan hij niets aan doen. Maar hij had ook nee kunnen zeggen op de vraag van de uitgever (Martin Ros?) of hij in 1999 zijn dagen wilde bijhouden.

[Jacques]

't Hart en de muziek (Bach...), zijn hondje Roef, de collega's (Biesheuvel, Palmen, Claus, van Dis...), psychologie, zijn kwaaltjes, zijn (nooit gehaalde) rijbewijs, literaire recensies, bibliotheekmeisjes, rondlopen in vrouwenkleren, (afkeer van) literaire evenementen...
Een amusant, vlot leesbaar dagboek waarin een niet altijd even bescheiden Maarten 't Hart een portret schetst van zichzelf en zijn omgeving.
.

[Bernard]

P. 139 ‘als de wijsbegeerte echt iets voorstelt… hoe zouden we dat dan rijmen met het feit dat zo’n levensgroot vooroordeel als het antisemitisme eeuwenlang ‘o’ok door met name de Duitse wijsbegeerte werd uitgedragen…?’

[Robin Voronin]

7.6