La Diane rousse

by Patrick Grainville

Au centre de l'aventure, Hélianthe, obsédante Diane chasseresse dont la disparition, les hypothétiques résurrections, les désordres et les sortilèges hantent tout un village. Pour le narrateur, peut-être ne reste-t-il plus d'elle que le souvenir d'un corps minutieusement célébré, et la présence de cette autre Diane, superbe setter roux auquel il voue un culte voluptueux. Mais pourquoi ce narrateur est-il aveugle ? Et que sont pour lui Judith et Christophe, les deux lycéens qui accompagnent son errance ? Le récit se déroule dans une campagne luxuriante, traversée de rivières à truites, enserrée par des forêts où se perd le gibier. Mais le paysage essentiel est l'estuaire d'un fleuve, lieu de passage et d'échanges, effervescent théâtre d'apparitions multiples, seuil de toutes les légendes. S'y inscrit tout naturellement le personnage quasi mythique d'Hélianthe, cette femme que recherche le narrateur parmi monstres, éphèbes, filles et bêtes, dans une déambulation mystérieuse et sensuelle.

253 pages, Mass Market Paperback

First published January 1, 1978

About the author

Patrick Grainville est un romancier français.

Reviews

[R.L. · Rating 2 out of 5]

Ένα απο τα πολλά "περίεργα" βιβλία που έχει εκδόσει στα Ελληνικά κατά καιρούς ο συγκεκριμένος εκδοτικός οίκος... Ο αφηγητής της ιστορίας είναι σαφέστατα μορφωμένος και αντισυμβατικός, αλλά ταυτόχρονα εντελώς εγωκεντρικός και χωρίς φραγμούς, αρκεί οι πράξεις του και οι σκέψεις του να ικανοποιούν τις δικές του περίεργες ιδέες και συναισθήματα. Ένας άνθρωπος ηδονιστής, παγανιστής, προκλητικός, εμμονικός, ο οποίος έχει δημιουργήσει ένα εντελώς δικό του σύστημα πεποιθήσεων και αξιών και ζει μέσα σε αυτό. Το υλικό μπερδεύεται με το πνευματικό, το σεξουαλικό με το μυθολογικό, ο σεβασμός για την φύση και το παγανιστικό/θεϊκό στοιχείο με την περιφρόνηση για τους υπόλοιπους ανθρώπους...

Ο αφηγητής μοιράζεται την καθημερινότητα του στην Γαλλική εξοχή με την σύντροφο του Ηλιάνθη και την Ντιάνα, το θηλυκό της σέτερ. Όταν η Ηλιάνθη εξαφανίζεται, η μορφή της παίρνει μυθικές διαστάσεις στο μυαλό του και γίνεται το επίκεντρο της λατρείας του, η πηγή των διάφορων εκφάνσεων της φύσης γύρω του, το πνεύμα αψηφισιάς και προκλητικότητας των δύο νέων φίλων του Κριστόφ και Τζουντίθ και ενσαρκώνεται στην εμπρήστρια Παναγία των Αλόγων. Είναι πλέον η κοκκινομάλλα Διάνα, σύμβολο ελευθεριότητας, φύσης, πρωτόλειων ενστίκτων και συναισθημάτων που ο αφηγητής πάντα αναζητά και αισθάνεται γύρω του...

Στο ίδιο τραγικό περιστατικό που σκοτώνεται η Ντιάνα, ο ήρωας χάνει την όρασή του και πλεόν η ιστορία του, ταυτόσημη με την ιστορία της γυναίκας και της σκύλας, αποκτά εξαιρετική διαύγεια και εξαιρετική σημασία για τον ίδιο και για αυτό αισθάνεται την ανάγκη να την εκθέσει σε βιβλίο.

Η γραφή του συγγραφέα δεν είναι άσχημη, για την ακρίβεια είναι αρκετά αξιοπρεπής, αλλά απο εκεί και περα η ίδια η ιστορία είναι η αφήγηση ενός εκκεντρικού και έκφυλου σαραντάρη, ο οποίος πυροβολεί κάποια ζώα που ο ίδιος αντιπαθεί, αφήνει σώα και ασφαλή άλλα που συμπαθεί, φιλάει το σκυλί του, του τραβάει τα μαλλιά για να νοιώσει ζωντάνια, χτίζει ένα Μαυσωλίο όπου τοποθετεί ένα βιζόν της αγαπημένης του στο κέντρο, κάνει σεξ με έναν έφηβο και μία έφηβη που τυχαίνει να είναι και αδέρφια, βρίσκει γοητευτικούς τους εμπρησμούς της περιουσίας των άλλων, δημιουργεί απο το πουθενά ένα σωρό προβλήματα και προκαλεί τους ντόπιους και τους κοιτάει αφ΄υψηλού που ξενίζονται με όλα αυτά.

Επίσης πέρα απο τα παραληρήματά του και τις ομφαλοσκοπήσεις του, οι αναμνήσεις του με την Ηλιάνθη, την Ντιάνα και τους δύο εφήβους ανακυκλώνονται και υπεραναλύονται και το βιβλίο δεν έχει να προσφέρει τίποτα το ιδιαίτερο στον αναγνώστη. Γενικά είμαι της άποψης ότι αν κάποιος δεν ενοχλεί και δεν κάνει κακό στους άλλους, μπορεί να ζήσει την ζωή του όπως θελει, εδώ ωστόσο ο πρωταγωνιστής του βιβλίου ξεπερνάει τα όρια και όλα στην αφήγηση σχετίζονται με το πως ο ίδιος βλέπει τα πράγματα, τι έκανε και τι κάνει, πως νιώθει και πάει λέγοντας, ανακύκλωση των ίδιων και των ίδιων στοιχείων. Ναι, ο καθε άνθρωπος να ζει και να σκέφτεται όπως θέλει, αυτό δεν σημαίνει όμως κι οτι θέλουμε να διαβάζουμε για αυτό... Το βιβλίο δεν έχει κάτι να πει, αντίθετα δυσκολεύει την ζωή του αναγνώστη χωρίς λόγο.

2 στα 5 λίαν χαριστικώς...