Pompée

by Pierre Corneille

PIERRE CORNEILLE (1606-1684). Né dans une famille de magistrats, il fut éduqué dans une école de jésuites, fit des études de droit et pratiqua la magistrature à Rouen jusqu´a 1630. Il est considéré comme le créateur de la tragédie classique française. Bien que les éléments de la forme classique, comme par exemple l´utilisation de l´alexandrin et le respect de la loi des trois unités, aient été fixés par ses prédécesseurs, il a donné à cette forme le contenu approprié en réduisant l´action à un conflit entre passion et devoir. Sa première grande œuvre, « Le Cid » (1637), inspirée sur un sujet espagnol, provoqua un jugement adverse de l´Académie française. Après une période de démoralisation, suivirent d´autres chefs d´œuvre comme « Horace » (1640), un conflit entre l´impératif domestique et le patriotique ; « Cinna » (1641), une exploration de la tension entre justice et grâce ; et « Polyeucte » (1643) présentant le dilemme d´un martyr chrétien entre l´affection et le désir de gloire. Le monde de Corneille est un monde héroïque, mais d´un héroïsme ancré dans une réalité psychologique et sociale.

Genres: Plays, French Literature

110 pages, Paperback

First published January 1, 1644

About the author

Pierre Corneille était l'un des trois grands dramaturges français du XVIIe siècle , avec Molière et Racine. Il a été appelé «le fondateur de la tragédie française» et était productive pendant près de quarante ans.

Vous pouvez lire son oeuvre sur:
- http://www.poesies.net/corneille.html
- http://gallica.bnf.fr/Search?ArianeWi...

Pierre Corneille was one of the three great seventeenth-century French dramatists, along with Molière and Racine. He has been called "the founder of French tragedy" and produced plays for nearly forty years.

You can read his works (in French) on:
- http://www.poesies.net/corneille.html
- http://gallica.bnf.fr/Search?ArianeWi...

Reviews

[Beluosus · Rating 3 out of 5]

L'idolâtrie des Grands Personnages d'Histoire m'ennuyait. Les monologues me semblaient plus artificiels que d'habitude dans une telle pièce, et souvent frôlaient l'hagiographie. Mais l'absence du personnage éponyme me paraissait bien moderne ; alors je n'étais pas complètement déçu d' En attendant Pompée.

[Matthew Leigh · Rating 4 out of 5]

La mort de Pompée n'est pas le chef d'oeuvre de Corneille mais la pièce reste très intéressante, en particulier si vous connaissez les trois derniers livres de la Pharsale de Lucain. Corneille cite les vers du neuvième livre où Caton offre son opinion de la vie et les ambitions de Pompée, et il a emprunté à Lucain les personnages de Pothin, Achillas, Cornélie, Ptolémée, Septimius, Cléopatre et César. Il y a une série d'allusions à Lucain et les échos du texte latin et de la pensée politique du poète néronien enrichissent la pièce entière.

[Talia_ · Rating 3 out of 5]

3.5

[Mohammad Ali Shamekhi · Rating 3 out of 5]

ترجمه ترجمه ی متوسطی است - اگر مطابقت را معیار خوبی ترجمه لحاظ کنیم. من به طور خاص پس از پرده ی سوم به طور مکرر به اصل فرانسوی نمایشنامه هم مراجعه داشته ام و با نزدیک شدن به پایان کتاب، تقریبا اکثر بخش ها را هم در اصل فرانسوی و هم ترجمه ی فارسی خوانده ام. بنابراین می توانم تا حدی خود را محق بدانم که مدعی نه چندان وفادار بودن ترجمه باشم. در جاهایی چندین کلمه یا حتی یک خط، در یک وصف خلاصه شده اند و در مواقع دیگر یک صفت به صورت یک یا چند جمله ترجمه شده است. در موارد معدودی هم چیزی ترجمه شده که در اصل نیست یا در اصل چیزی هست که ترجمه نشده - البته این موارد در حد کلمات است و احتمال تفاوت نسخه های مرجع فرانسوی را هم باید لحاظ کرد.

اما از این موارد که بگذریم کم نیستند مواردی که لحن ترجمه شایسته و مناسب و فی حد ذاته به عنوان یک نوشته فارسی سلیس و روان است. این تلاش منجر شده است که در مواردی جملاتی در ترجمه ی فارسی به دل بنشینند و برانگیزاننده باشند حال آنکه در اصل فرانسوی چنگی به دل نمی زنند. البته عکس این موارد چنانکه همواره می توان انتظار داشت به طور قاطع بیشتر صادق است.

نیت نخست من این بود که به این کتاب چهار ستاره بدهم اما گمان بردم که بخش عمده ی لذت من ناشی از خواندن اصل ابیات مقفای فرانسوی است و نه ترجمه های فارسی آنها. برای همین به سه ستاره اکتفا کردم. اما به هر حال خواندن متن فارسی در کنار رجوع به اصل فرانسه برای من لذت فراوانی به همراه داشت. البته در عین حال بسیار طاقت فرسا هم بود و مدتی بسی بیشتر را می طلبید.

نخستین مراجعاتم به اصل فرانسوی موجب شده بود که راسین را بیشتر از کرنی بپسندم - راسین متأخرتر است - اما کم کم با پیش رفتن کرنی نیز زیبایی های خود را به رخ کشید و مرا از آن دل ناچسب شمردن پشیمان کرد...