すみれ屋敷の罪人

by 降田天

戦前の名家・旧紫峰邸の敷地内から発見された白骨死体。かつての女中や使用人たちが語る、屋敷の主人と三姉妹たちの華やかな生活と、忍び寄る軍靴の響き、突然起きた不穏な事件。二転三転する証言と嘘、やがて戦時下に埋もれた真実が明らかになっていく――。

315 pages, Paperback Bunko

First published December 7, 2018

Reviews

[Mook Woramon]

ฮืออออ ไม่ได้เตรียมใจไว้ก่อนว่ามันจะเศร้าขนาดนี้
กะว่าจะอ่านนิยายฆาตกรรมกระตุ้นพลังงาน
อ่านจบซึมเป็นหมาหงอย 🥹🥹

ตัวเอกตามสืบปริศนาโครงกระดูกในคฤหาสน์ไวโอเลต
อ่านไปก็สงสัยไปว่าผ่านมาแล้ว 70 ปีจะตามสืบเรื่องราวยังไง
เจ้าของก็เปลี่ยนมือ ตายไปหมดแล้ว
มีคนรับใช้นี่แหละ ข้อมูลแน่น รู้ลึก รู้จริง
แต่ผ่านมาตั้งนานนม ความทรงจำจะยังเชื่อถือได้หรือไม่
ถ้าเรื่องราวบิดเบือนไป ใครจะพิสูจน์ได้

ช่วงแรกก็จะเป็นการสัมภาษณ์คนรับใช้ไปทีละคน
แต่ช่วงหลังพอเรื่องราวมาขมวดกัน ยิ่งซับซ้อน
ซ่อนเงี่ยนด้วย ซ่อนเงื่อนด้วย

ความลับที่ปกป้องไว้มาหลายสิบปี ช่างเป็นโศกนาฏกรรมที่แสนเศร้า
เพราะไม่อยากให้คนที่เรารักเจ็บปวด จึงยอมแบกรับความเจ็บปวดไว้เอง แต่ท้ายที่สุด ไม่มีใครมีความสุขเลย ฮือออ เศร้าาาาา

[M. Chaisuvan]

Slow burn ที่จริงใจ

[Mint]

โห นี่ว่า คนเขียนคนนี้ต้องขึ้นแท่น must read ของนี่ละ นี่เป็นเล่มที่สองของเค้าที่อ่านที่แบบ โห พี่ พี่เป็นใครเนี่ย พี่เขียนหนังสือสนุกมาก!

ยังไงดี เริ่มแรก เราชอบเซตติ้งของเรื่องมาก ไม่ค่อยได้อ่านเซตติ้งญี่ปุ่นยุคก่อนสงคราม สมัยญี่ปุ่นยังมีชนชั้น มีขุนนาง แล้วก็สงคราม ยาวมาถึงยุคเริ่มสร้างชาติใหม่ ที่ไม่ใช่แนววิพากษ์สังคม อย่างของแก๊งบุไรฮะ ไม่ก็เน้น whodunit ไปเลยแบบ คินดะอิจิ แต่เล่มนี้มัน แก่นของเรื่องไม่ใช่แค่คดีฆาตกรรม แต่เป็นเรื่องของคนที่ดำเนินชีวิตไปในยุคนั้น เป็นมนุษย์มากๆจนแบบ อิน ตอนจบคือ อินมาก

ชอบความ ราโชมอน นิดๆ ต่างคนต่างก็เล่ามุมของตัวเอง พออ่านหลายๆ pov ก็เหมือนแบบ เห็นความเป็นไปมากขึ้น แล้วเสียงของแต่ละตัวละครมัน distinct มาก หรือตัวละครที่ไม่ได้เป็น pov ก็เขียนออกมาได้ flesh out มาก เชื่อได้ว่าเขาเป็นคนจริงๆ มีชีวิตจิตใจจริงๆ ไม่ใช่แค่ออกมาเล่นบทอะ เนี่ย อิน

ถามว่า หักมุม มั้ย คือ หนังสือมันไม่ได้ทำให้เรารู้สึกว่าต้องแบบ เดาๆๆๆจาก clue ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ออกแนวเหมือน ค่อยๆรู้ไปพร้อมกับ narrator มากกว่า แต่ก็ เราก็แอบเดา 55555555 ตอนแรกนึกว่าปมหลักของเรื่องจะเป็นปมดาดๆ ตอนที่มันเหมือนจะปูไปทางนั้นก็แบบ อ่อ อืม มองบน แต่จริงๆมันแบบ อืม นั่งนิ่งๆไปพักนึงเลย

(แต่ ถ้าถามว่าไม่ชอบอะไร ก็ ตอนจบ อีกเหมือนกัน รู้สึกว่า open end ไปหน่อยตรงจุดนึง)

ตั้งแต่เล่ม บริษัทจัดหาความตาย ละ รู้สึกคนเขียน เขียนเรื่องความสัมพันธ์ ความซับซ้อนของใจคน ได้เก่งมาก เล่มนี้ก็เหมือนกัน รออ่านเล่มอื่นของคนเขียนคนนี้แน่นอน

[Sarah]

A beautifully sad story, almost like a painting. The cover art fits the atmosphere of the book perfectly. The writing is elegant yet natural, making it very easy to read. I think the theme—that each character carries their own version of “truth”—is handled really well.

As I read, I grew attached to the people in the mansion, but for some reason, I couldn’t warm up to Nishinomori. Maybe it’s because he pretended to be a detective and pried into the ex-servants’ lives. It felt like he was stepping a bit too intrusively into other people’s pasts.

[Tharm_magotz]

จะว่ายังไงดี เปิดเรื่องมาว้าวมาก ดูลึกลับและมีเรื่องราวเงื่อนงำซ่อนอยู่ แต่เรารู้สึกว่ามันแผ่วลงจากการที่พยายามสร้างการหักมุมที่เป็นการตั้งข้อสันนิษฐานแล้วลบล้างไปมาสองสามรอบ เลยรู้สึกว่าความสนุกมันลดทอนลงไประหว่างเรื่อง

ช่วงที่สัมภาษณ์แต่ละคนมีความกระตุ้นให้เราอยากรู้เรื่องราวมากขึ้น แต่พอผ่านไปกลับเริ่มเดาได้ และบางส่วนมีความไม่สมเหตุสมผลซ่อนอยู่

จริง ๆ แอบอยากให้ 2 ดาวต้น ๆ เพราะผิดหวังแต่บวกให้ 1 ดาวเพราะ ตอนจบ emotional มาก อิน5555555555

[TONG .]

#ShelfReview คนบาปแห่งคฤหาสน์ดอกไวโอเลต

เมื่อโครงกระดูกถูกค้นพบ การตามหาศพแห่งความหลังลวงโลกจึงเริ่มขึ้น
เป็นหนังสือที่ค่อนข้างเล่าอย่าง slow burn จนเคยถอดใจไปครั้งหนึ่ง
พอได้อ่านอีกครั้งก็พบว่า เนื้อแท้ของเรื่องไม่ได้เป็นนิยายแนวสืบสวน
หากแต่เป็นนิยายแนวดรามาความสัมพันธ์ครอบครัวที่ยุ่งเหยิงและโสมม
เรื่องราวของคนบาปที่อาจจะไม่ได้มีแค่คนเดียวที่ต่างคนต่างมีบาปกัน
ส่วนตัวรู้สึกชอบครึ่งแรกของเรื่องที่เลาาผ่านคำให้การที่จริงบ้าง เท็จบ้าง
มันเลยให้ความรู้สึกเหมือนการเชื่อครึ่ง ไม่เชื่อครึ่งของเรื่องราวตลอดเวลา
ในขณะที่ครึ่งหลังพลิกโฉมมาเป็นแนวดรามาอิงประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นหนัก ๆ
ซึ่งก็ค่อนข้างให้เหตุผลที่หนักแน่นพอตัวและน่าเศร้าไม่ต่างกัน
โดยรวมอาจไม่ใช่เล่มที่อ่านสนุก พลิกหน้าได้ไว หรือหักมุมว้าวซ่าอะไร
แต่เป็นนิยายที่ให้กลิ่นดรามาที่ค่อนข้างโอเค ช้าแต่เข้ากับบรรยากาศ
เป็นความเนิบที่เข้ากับความรู้สึกของเรื่องอย่างแปลกประหลาดพอตัว

7.5/10 .

[Txga]

สนุกดี เดาไม่ถูกว่าจะไปทางไหน ค่อยๆเป็นค่อยๆไป ไม่ใช่สืบสวนจ๋าขนาดนั้น

[Riri]

4.5⭐

切なくて美しい物語でした。終わり方が綺麗。