What do you think?
Rate this book
Helden
Onze behoefte aan helden is van alle tijden. Van de oorlog van Troje tot 11 september: in geval van nood gaan mensen op zoek naar grote leiders. Wat maakt van een man een held? En waar dienen helden voor? Door het levensverhaal te vertellen van een hand vol helden geeft Lucy Hughes-Hallett een caleidoscopisch antwoord op deze vraag. In dit adembenemende en inzichtrijke cultuurhistorische boek worden acht buitengewone mannen uit de wereldgeschiedenis en de mythologie tot leven gebracht: Achilles, Alcibiades, Cato, El Cid, Francis Drake, Wallenstein, Garibaldi en Odysseus. Aan de hand van hun levens toont Hughes-Hallett de verlokkingen en gevaren van heldenverering in een fascinerend en actueel boek over dictatuur en democratie, verleiding en massahysterie, politiek en cultuur.
520 pages, Paperback
First published January 1, 2004
13 people are currently reading
281 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
July 7, 2013
Really excellent study of the history of hero worship using Achilles, Alcibiades, Cato, El Cid, Francis Drake, Wallenstein, Garibaldi and finally (out of chronological order for important reasons) Odysseus to represent different aspects of the phenomenon. Hughes-Hallett subtly weaves the chapters together with the glimpses of connections (and disconnections) among the subjects she has studies.
“That most idols have Feet of clay is a banality; what is interesting is the question why, knowing it, we are still enthralled by them.” 6
“Hero worship is the cult of the individual, and the hero is always imagined standing alone.” 7
“”Human beings need a hollow container in which they can place their fantasies and admire them, just as they need flower vases if they are to decorate…their homes with flowers.” Rebecca West, 426-7
“It is heroic to despise half measures, to be absolute in one’s pursuit of greatness, or racial purity, or world domination, or whatever one’s aim might be. It is also, if human society is to survive, impermissible.” 431
“But that there is a link between the hero worship and the kind of political abjection which opens the way to authoritarianism is evident.” 432
“With every growth of man in greatness and height there is also a growth in depths and Dreadfulness. The hero is an affliction and a terror.” Nietzsche
“That most idols have Feet of clay is a banality; what is interesting is the question why, knowing it, we are still enthralled by them.” 6
“Hero worship is the cult of the individual, and the hero is always imagined standing alone.” 7
“”Human beings need a hollow container in which they can place their fantasies and admire them, just as they need flower vases if they are to decorate…their homes with flowers.” Rebecca West, 426-7
“It is heroic to despise half measures, to be absolute in one’s pursuit of greatness, or racial purity, or world domination, or whatever one’s aim might be. It is also, if human society is to survive, impermissible.” 431
“But that there is a link between the hero worship and the kind of political abjection which opens the way to authoritarianism is evident.” 432
“With every growth of man in greatness and height there is also a growth in depths and Dreadfulness. The hero is an affliction and a terror.” Nietzsche
July 1, 2020
Helden
Ik was nooit een fan van het Great man history benadering van geschiedschrijving en zeker niet van biografieën. In mijn ervaring verzanden die snel in een over gedetailleerde opsomming van alle kleine ditjes en datjes van 1 persoons leven en verantwoorden dat door er een slecht onderbouwde persoonlijkheid analyse over te gooien of een even slecht onderbouwde lange termijn impact er aan toe te voegen. De kern van het probleem met deze benadering, is niet alleen dat het complexe geschiedenis reduceert tot individuen, maar vooral ook dat het een voor of tegen situatie wordt, een populariteitswedstrijd die objectieve analyses in de weg staat. Daarom dat ik dit boek opnam net omdat het beloofde het concept van heldenverering doorheen de geschiedenis te analyseren en bespreken en welke gevolgen dat heeft voor ons historisch bewustzijn en politieke verbeelding. Helaas was het een grote teleurstelling.
Helden, zo zag ik uiteraard zelf ook wel, bied 8 hoofdstukken elk toegewijd aan 1 “held” ik zet held tussen aanhalingstekens omdat ik bij aanvang al enkele vraagtekens zette bij de keuze voor welke personen te bespreken. Met name Wallenstein; Alcibiades en Cato. Waar de andere namen; Achilles, Odysseus, El cid, Francis Drake en Garibaldi namen zijn die zelfs bij mensen met geen interesse in geschiedenis een belletje zullen doen rinkelen, is dat niet het geval bij de andere drie. Waarom dan deze kiezen? Zijn dit mensen die tot vandaag als helden herinnerd worden en wiens beeld doorheen de tijd onze politieke verbeelding vormt? Het antwoord is nee, die drie zijn dat helemaal niet en het was op dit moment dat ik besefte dat dit niet de opzet van dit boek was.
De opzet van dit boek is helemaal niet heldenverering bestuderen doorheen de tijd maar wel de positie van de genoemde personen in hun tijd of vlak erna te becommentariëren. Echter verliest Lucy Hughes hallett zich snel in de zelfde valkuilen die historische biografen maken, een overvloed aan details, een oppervlakkige persoonlijkheidsanalyse en er een populairiteitswedstrijd van maken. In dit geval was het de opzet om elk van deze personen in een zo slecht mogelijk daglicht te stellen door een resem aan foute truckjes van de foor.
BV; Cato, de Romeins senator die de regels van de republiek tot zijn dood verdedigde tegen Caesar wordt de schuld van de burgeroorlog in zijn schoenen geschoven omdat hij geen compromis wou aanvaarden. Dus met andere woorden, ze beschuldigt iemand die de republiek en principes verdedigde van niet toe te geven aan Caesar en Pompeius die de intentie hadden die republiek en haar principes te ondermijnen? Niet alleen is het een bizarre beschuldiging vanuit ideologisch standpunt maar ook heeft ze zelf in het hele hoofdstuk meermaals beklemtoond hoe weinig concrete macht Cato had, dat het vooral zijn persona was en zijn consequente rechtlijnigheid die hem moreel gezag gaf. Dus opnieuw, hoe bizar is het dan om hem dan de schuld van de burgeroorlog in de schoenen te schuiven?
Wat Hughes-Hallett ook twee keer doet is een guilty by association tactiek toepassen op Garibaldi en Wallenstein. Dit door de eerste te linken aan Mussolini en de tweede aan Hitler. Al kan er nog, al ben ik het daar zelf niet volledig mee eens, nog enigsinds een link gemaakt worden tussen de hele persoonscultus die Garibaldi ten spijt van zijn oprechte bescheidenheid (dat ze zelf moet toegeven) heeft teweeggebracht en de geforceerde persoonscultus van Mussolini. Is het intellectueel oneerlijk om Garibaldi te beschuldigen van wat nadien met zijn legacy gebeurd is. Dat doet ze nooit letterlijk, maar als je roodhemden en zwarthemden in één zin schrijft alsof het één een logisch uitvloeisel is van het andere dan vraagt dat wel iets meer analyse en onderbouwing dan een loutere summiere beschrijving van hoe Italiaanse politici de legacy van Garibaldi misbruikten/gebruikten. Ik zeg daarom niet dat dit standpunt per definitie fout is, maar ik mis de effectieve argumenten om dit standpunt te beoordelen. Waar ik wel een probleem mee had, was in het hoofdstuk van Wallenstein; (ps de hoofdgeneraal van het heilige Roomse rijk tijdens de 30tigjarige oorlog) dat opeens er wordt vermeld dat Hitler een grote fan was en dan poef we gaan weer door over Wallenstein zelf. Met dat soort simplistische zijsprongen is letterlijk niemand gediend, het helpt niet om de figuur te analyseren noch over wat voor lange termijn impact de man heeft gehad als je daar opnieuw geen afdoende bewijs voor geeft.
Wat Hughes-Hallett wel onafgebroken tot treurnis toe doet doorheen dit boek, is voorgaande besproken “helden” als archetypen gebruiken om de nieuw besproken figuur te typeren. “Hij was geen odysseus, het waren de Cato’s van zijn tijd, zoals El Cid kon hij nu kiezen een eigen baas te zijn.” Mijn probleem hiermee is dat het wordt voorgesteld en gehanteerd als een archetype, een analytische tool maar dat is het niet. Als ze een beeld had gemaakt per hoofdstuk bv hoe een Achilles een beeld is van hoe anderen naar iemand kijken en bepaalde aspecten over geaccentueerd worden in de creatie van de helden mythos; dan zou deze methode nog enige validatie hebben. Dat deed ze echter niet, wat ze doet is eindeloos stukjes van vorige hoofdstukken herhalen met name de ruzie tussen Agamemnon en Achilles en die laatste mokte in zijn tent terwijl de oorlog voortging; dit stuk wordt in haast elk hoofdstuk herhaald wanneer de “held” in kwestie al dan niet vrijwillig niet meer in het heet van de strijd staat op hem geplakt. Met als duidelijke doel om de persoon af te schilderen als kinderachtig door een halfbakken analogie te hanteren. Met name dit stukje wordt door Hughes-Hallett als het iconische aspect van de helden mythos voorgesteld; de macht en arrogantie om in staat te zijn de rest te laten verkommeren uit trots. Het probleem echter is, dat het allemaal zo oppervlakkig blijft. Wat ze doet is geen analyse maken van de persoonsverheerlijking doorheen de tijd en ze doet dat behalve bij Garibaldi ook nergens afdoende voor de personen in hun eigen tijd maar wat ze wel doet is er een populariteitskwestie van maken, de “helden” in kwestie als arrogantie egoïstische figuren voorstellen en cru gezegd, daar hebben we weinig aan om geschiedenis te benaderen en begrijpen.
Laat mij ook nog even terugkomen naar de keuze van de “helden” en met name Alcibiades, Cato en Wallenstein. Wallenstein is nooit als een held verheerlijkt, dat geeft ze zelf toe. Het was angst dat de man afdwong, een liefhebber van het machiavellistische leuze van beter gevreesd dan geliefd te zijn. Wat Hughes-Hallett hier doet, is het onderscheid tussen berucht en beroemd verdoezelen. Geen wonder dat ze niet geïnteresseerd is in hoe het beeld van deze figuren doorheen de tijd is gevormd, want zeker in geval Wallenstein is er amper een beeld dat overleefd heeft. Ik snapte niet waarom ze niet voor Zweedse koning Karel XII heeft gekozen; de man was zelf geobsedeerd door heroïsche figuren en heeft Zweden gedurende zijn korte regeerperiode constant in oorlog gehouden en desondanks hielden de Zweden van hem en blijft hij tot vandaag een icoon in de Zweedse geschiedenis (case and point https://www.youtube.com/watch?v=Us2yl...) . Het omvat zelfs het zelfde thema dat ze met Wallenstein wou aankaarten, namelijk die van de vroegmoderne oorlogsvoering, zo dacht ik aanvankelijk. Dan is er Alcibiades; opnieuw een persoon die haast niemand nog kent, maar die wel een haast archetypische populist was die keer op keer zichzelf heruitvond naar de wensen van het publiek en de massa. Er is een geldige relevante les en analytisch kader hier uit te puren, maar dat doet Hughes-Hallett nooit, wat overblijft is een opsomming van zijn leven. Hetzelfde ook met Cato, waar ze onbedoeld mij op het einde van zijn hoofdstuk net heeft overtuigd dat de man net wel bewonderingswaardig was net omwille van die koppige rechtlijnigheid, die strijd tegen corruptie en wens om alles zo correct mogelijk te doen. Dus ook op vlak van beeldvorming kan ik haar boek geen succes noemen. Als men dan toch een Romein wou met een hele heldencultus, waarom dan niet een keizer Augustus? Of waarom niet Spartacus?
Het is pas in het laatste hoofdstuk dat ik door had wat nu de boodschap en doelstelling was. Het laatste hoofdstuk, Odysseus, gaat helemaal niet over Odysseus. Doorheen het boek heeft ze meermaals Odysseus als Achilles’s tegenpool gehanteerd. De recht door zee Achilles tegenover de sluwe en slinkse Odysseus, de vechter tegenover de plunderaar, de eerlijke tov de bedrieger. Het etiket van de één of de andere werden veelvuldig geplakt op de andere “helden” zonder evenwel zoals gezegd van noch Achilles als van Odysseus een analytische tool te maken, waardoor die etiketten weinig betekenis kregen. Nee het laatste hoofdstuk gaat vooral over hoe Garibaldi’s beeld onderwerp was van politiek getouwtrek dat dan eindigde in Mussolini. Dan kwam de aap uit de mauw, al de gekozen figuren dienden om op te bouwen naar fascisme. De heroïsche strijder, de schaamteloze populist, de compromisloze senator, de beruchte roofridder postuum icoon voor katholicisme en rechtvaardig geweld, Drake de charismatische crimineel die telkens weer na de feiten werd gelijkgesteld voor zijn daden, Wallenstein de onbehouwen emotieloze uitvoerder van gecentraliseerde macht door middel van oorlog, de messianistische cultus van Garibaldi en de aura van de buitenstaander die tegen de bestaande normale gang van zaken tekeer gaan, dit alles vloeit samen in Fascisme (waar uiteraard een name drop van Nietzsche en übermensch niet kan ontbreken).
Ben ik het niet eens met die analyse? Daarom niet, maar het boek dropt die conclusie als een bom op het einde, maar dan wel een bom die niet ontploft. Er is geen opgebouwde analyse van hoe die aspecten of archetypes doorheen de geschiedenis mee Europees cultureel denken hebben gevormd. Dan is er ook nog de vraag of individualisme dan een probleem is, want dat is nu net wat elk van die types in overvloed had, een sterke koppige eigen willetje. Het lijkt wel alsof Hughes-Hallet niet kon kiezen of ze de effectieve personen in kwestie de schuld geeft van wat voor politieke waarden we verheerlijken of het de cultus was die al tijdens hun leven zich vormde daar de schuld aan heeft. Het lijkt mij dat het het tweede is, maar haar hele boek is toegewijd aan het eerste. Vandaar dat de conclusie zo oppervlakkig en leeg aanvoelt. Wat zijn we hier bovendien nu mee? Het boek stopt abrupt in de jaren 30 terwijl komaan heldenverering is toch niet gestopt? Achilles is nog steeds een iconisch figuur zo ook blijft Francis drake een household name in de UK. Hoe zat het bovendien nu met Odysseus? Wel op het einde komt hij dan aan bod en benadrukt ze dat hij naar huis terugkeerde, dat hij weer menselijk werd. Hmm ok opnieuw een vrij oppervlakkige boodschap waar we weinig aan hebben.
In conclusie, dit is een boek dat zich voordoet als een antwoord op de lange traditie van big man history en verheerlijking van personen, maar valt in dezelfde valkuilen als hetgeen ze wil bestrijden. Een verzanding in details, oppervlakkige of afwezige analyses, een conclusie die geforceerd en slecht onderbouwd is en een einde dat er geen is. Wat dit boek had moeten zijn om op te leven aan de boodschap dat ze zelf bij aanvang wou meegeven; is een analyse van de narratieven van een select aantal figuren die als archetypes kunnen gehanteerd worden die tot vandaag ons politiek denken mee vormen in het westen. Met name Achilles is tot vandaag een icoon met films en ook videogames, videogames bij uitstek waar de speler letterlijk in de huid kruipt van de held, zijn een byzonder relevant te analyseren medium hoe en wat voor aspecten als heroïsch worden bestempeld en aangereikt aan de ontvanger ( zie laatste voorbeeld https://www.youtube.com/watch?v=cyxoW...) . Dat is de analyse die ik wou en die ik niet heb gevonden.
Bedankt evenwel voor mij Cato in ander daglicht te plaatsen, zelfs al had je totaal andere einddoel voor ogen. Wat kan ik zeggen, ik heb een zwak voor mensen die bereid zijn in elkaar geslagen te worden door uitschot en huurlingen om een speech tegen vriendjespolitiek en corruptie te geven. Sorry als mij dat ook een deel van het probleem maakt dat jij ziet in onze samenleving.
Ik was nooit een fan van het Great man history benadering van geschiedschrijving en zeker niet van biografieën. In mijn ervaring verzanden die snel in een over gedetailleerde opsomming van alle kleine ditjes en datjes van 1 persoons leven en verantwoorden dat door er een slecht onderbouwde persoonlijkheid analyse over te gooien of een even slecht onderbouwde lange termijn impact er aan toe te voegen. De kern van het probleem met deze benadering, is niet alleen dat het complexe geschiedenis reduceert tot individuen, maar vooral ook dat het een voor of tegen situatie wordt, een populariteitswedstrijd die objectieve analyses in de weg staat. Daarom dat ik dit boek opnam net omdat het beloofde het concept van heldenverering doorheen de geschiedenis te analyseren en bespreken en welke gevolgen dat heeft voor ons historisch bewustzijn en politieke verbeelding. Helaas was het een grote teleurstelling.
Helden, zo zag ik uiteraard zelf ook wel, bied 8 hoofdstukken elk toegewijd aan 1 “held” ik zet held tussen aanhalingstekens omdat ik bij aanvang al enkele vraagtekens zette bij de keuze voor welke personen te bespreken. Met name Wallenstein; Alcibiades en Cato. Waar de andere namen; Achilles, Odysseus, El cid, Francis Drake en Garibaldi namen zijn die zelfs bij mensen met geen interesse in geschiedenis een belletje zullen doen rinkelen, is dat niet het geval bij de andere drie. Waarom dan deze kiezen? Zijn dit mensen die tot vandaag als helden herinnerd worden en wiens beeld doorheen de tijd onze politieke verbeelding vormt? Het antwoord is nee, die drie zijn dat helemaal niet en het was op dit moment dat ik besefte dat dit niet de opzet van dit boek was.
De opzet van dit boek is helemaal niet heldenverering bestuderen doorheen de tijd maar wel de positie van de genoemde personen in hun tijd of vlak erna te becommentariëren. Echter verliest Lucy Hughes hallett zich snel in de zelfde valkuilen die historische biografen maken, een overvloed aan details, een oppervlakkige persoonlijkheidsanalyse en er een populairiteitswedstrijd van maken. In dit geval was het de opzet om elk van deze personen in een zo slecht mogelijk daglicht te stellen door een resem aan foute truckjes van de foor.
BV; Cato, de Romeins senator die de regels van de republiek tot zijn dood verdedigde tegen Caesar wordt de schuld van de burgeroorlog in zijn schoenen geschoven omdat hij geen compromis wou aanvaarden. Dus met andere woorden, ze beschuldigt iemand die de republiek en principes verdedigde van niet toe te geven aan Caesar en Pompeius die de intentie hadden die republiek en haar principes te ondermijnen? Niet alleen is het een bizarre beschuldiging vanuit ideologisch standpunt maar ook heeft ze zelf in het hele hoofdstuk meermaals beklemtoond hoe weinig concrete macht Cato had, dat het vooral zijn persona was en zijn consequente rechtlijnigheid die hem moreel gezag gaf. Dus opnieuw, hoe bizar is het dan om hem dan de schuld van de burgeroorlog in de schoenen te schuiven?
Wat Hughes-Hallett ook twee keer doet is een guilty by association tactiek toepassen op Garibaldi en Wallenstein. Dit door de eerste te linken aan Mussolini en de tweede aan Hitler. Al kan er nog, al ben ik het daar zelf niet volledig mee eens, nog enigsinds een link gemaakt worden tussen de hele persoonscultus die Garibaldi ten spijt van zijn oprechte bescheidenheid (dat ze zelf moet toegeven) heeft teweeggebracht en de geforceerde persoonscultus van Mussolini. Is het intellectueel oneerlijk om Garibaldi te beschuldigen van wat nadien met zijn legacy gebeurd is. Dat doet ze nooit letterlijk, maar als je roodhemden en zwarthemden in één zin schrijft alsof het één een logisch uitvloeisel is van het andere dan vraagt dat wel iets meer analyse en onderbouwing dan een loutere summiere beschrijving van hoe Italiaanse politici de legacy van Garibaldi misbruikten/gebruikten. Ik zeg daarom niet dat dit standpunt per definitie fout is, maar ik mis de effectieve argumenten om dit standpunt te beoordelen. Waar ik wel een probleem mee had, was in het hoofdstuk van Wallenstein; (ps de hoofdgeneraal van het heilige Roomse rijk tijdens de 30tigjarige oorlog) dat opeens er wordt vermeld dat Hitler een grote fan was en dan poef we gaan weer door over Wallenstein zelf. Met dat soort simplistische zijsprongen is letterlijk niemand gediend, het helpt niet om de figuur te analyseren noch over wat voor lange termijn impact de man heeft gehad als je daar opnieuw geen afdoende bewijs voor geeft.
Wat Hughes-Hallett wel onafgebroken tot treurnis toe doet doorheen dit boek, is voorgaande besproken “helden” als archetypen gebruiken om de nieuw besproken figuur te typeren. “Hij was geen odysseus, het waren de Cato’s van zijn tijd, zoals El Cid kon hij nu kiezen een eigen baas te zijn.” Mijn probleem hiermee is dat het wordt voorgesteld en gehanteerd als een archetype, een analytische tool maar dat is het niet. Als ze een beeld had gemaakt per hoofdstuk bv hoe een Achilles een beeld is van hoe anderen naar iemand kijken en bepaalde aspecten over geaccentueerd worden in de creatie van de helden mythos; dan zou deze methode nog enige validatie hebben. Dat deed ze echter niet, wat ze doet is eindeloos stukjes van vorige hoofdstukken herhalen met name de ruzie tussen Agamemnon en Achilles en die laatste mokte in zijn tent terwijl de oorlog voortging; dit stuk wordt in haast elk hoofdstuk herhaald wanneer de “held” in kwestie al dan niet vrijwillig niet meer in het heet van de strijd staat op hem geplakt. Met als duidelijke doel om de persoon af te schilderen als kinderachtig door een halfbakken analogie te hanteren. Met name dit stukje wordt door Hughes-Hallett als het iconische aspect van de helden mythos voorgesteld; de macht en arrogantie om in staat te zijn de rest te laten verkommeren uit trots. Het probleem echter is, dat het allemaal zo oppervlakkig blijft. Wat ze doet is geen analyse maken van de persoonsverheerlijking doorheen de tijd en ze doet dat behalve bij Garibaldi ook nergens afdoende voor de personen in hun eigen tijd maar wat ze wel doet is er een populariteitskwestie van maken, de “helden” in kwestie als arrogantie egoïstische figuren voorstellen en cru gezegd, daar hebben we weinig aan om geschiedenis te benaderen en begrijpen.
Laat mij ook nog even terugkomen naar de keuze van de “helden” en met name Alcibiades, Cato en Wallenstein. Wallenstein is nooit als een held verheerlijkt, dat geeft ze zelf toe. Het was angst dat de man afdwong, een liefhebber van het machiavellistische leuze van beter gevreesd dan geliefd te zijn. Wat Hughes-Hallett hier doet, is het onderscheid tussen berucht en beroemd verdoezelen. Geen wonder dat ze niet geïnteresseerd is in hoe het beeld van deze figuren doorheen de tijd is gevormd, want zeker in geval Wallenstein is er amper een beeld dat overleefd heeft. Ik snapte niet waarom ze niet voor Zweedse koning Karel XII heeft gekozen; de man was zelf geobsedeerd door heroïsche figuren en heeft Zweden gedurende zijn korte regeerperiode constant in oorlog gehouden en desondanks hielden de Zweden van hem en blijft hij tot vandaag een icoon in de Zweedse geschiedenis (case and point https://www.youtube.com/watch?v=Us2yl...) . Het omvat zelfs het zelfde thema dat ze met Wallenstein wou aankaarten, namelijk die van de vroegmoderne oorlogsvoering, zo dacht ik aanvankelijk. Dan is er Alcibiades; opnieuw een persoon die haast niemand nog kent, maar die wel een haast archetypische populist was die keer op keer zichzelf heruitvond naar de wensen van het publiek en de massa. Er is een geldige relevante les en analytisch kader hier uit te puren, maar dat doet Hughes-Hallett nooit, wat overblijft is een opsomming van zijn leven. Hetzelfde ook met Cato, waar ze onbedoeld mij op het einde van zijn hoofdstuk net heeft overtuigd dat de man net wel bewonderingswaardig was net omwille van die koppige rechtlijnigheid, die strijd tegen corruptie en wens om alles zo correct mogelijk te doen. Dus ook op vlak van beeldvorming kan ik haar boek geen succes noemen. Als men dan toch een Romein wou met een hele heldencultus, waarom dan niet een keizer Augustus? Of waarom niet Spartacus?
Het is pas in het laatste hoofdstuk dat ik door had wat nu de boodschap en doelstelling was. Het laatste hoofdstuk, Odysseus, gaat helemaal niet over Odysseus. Doorheen het boek heeft ze meermaals Odysseus als Achilles’s tegenpool gehanteerd. De recht door zee Achilles tegenover de sluwe en slinkse Odysseus, de vechter tegenover de plunderaar, de eerlijke tov de bedrieger. Het etiket van de één of de andere werden veelvuldig geplakt op de andere “helden” zonder evenwel zoals gezegd van noch Achilles als van Odysseus een analytische tool te maken, waardoor die etiketten weinig betekenis kregen. Nee het laatste hoofdstuk gaat vooral over hoe Garibaldi’s beeld onderwerp was van politiek getouwtrek dat dan eindigde in Mussolini. Dan kwam de aap uit de mauw, al de gekozen figuren dienden om op te bouwen naar fascisme. De heroïsche strijder, de schaamteloze populist, de compromisloze senator, de beruchte roofridder postuum icoon voor katholicisme en rechtvaardig geweld, Drake de charismatische crimineel die telkens weer na de feiten werd gelijkgesteld voor zijn daden, Wallenstein de onbehouwen emotieloze uitvoerder van gecentraliseerde macht door middel van oorlog, de messianistische cultus van Garibaldi en de aura van de buitenstaander die tegen de bestaande normale gang van zaken tekeer gaan, dit alles vloeit samen in Fascisme (waar uiteraard een name drop van Nietzsche en übermensch niet kan ontbreken).
Ben ik het niet eens met die analyse? Daarom niet, maar het boek dropt die conclusie als een bom op het einde, maar dan wel een bom die niet ontploft. Er is geen opgebouwde analyse van hoe die aspecten of archetypes doorheen de geschiedenis mee Europees cultureel denken hebben gevormd. Dan is er ook nog de vraag of individualisme dan een probleem is, want dat is nu net wat elk van die types in overvloed had, een sterke koppige eigen willetje. Het lijkt wel alsof Hughes-Hallet niet kon kiezen of ze de effectieve personen in kwestie de schuld geeft van wat voor politieke waarden we verheerlijken of het de cultus was die al tijdens hun leven zich vormde daar de schuld aan heeft. Het lijkt mij dat het het tweede is, maar haar hele boek is toegewijd aan het eerste. Vandaar dat de conclusie zo oppervlakkig en leeg aanvoelt. Wat zijn we hier bovendien nu mee? Het boek stopt abrupt in de jaren 30 terwijl komaan heldenverering is toch niet gestopt? Achilles is nog steeds een iconisch figuur zo ook blijft Francis drake een household name in de UK. Hoe zat het bovendien nu met Odysseus? Wel op het einde komt hij dan aan bod en benadrukt ze dat hij naar huis terugkeerde, dat hij weer menselijk werd. Hmm ok opnieuw een vrij oppervlakkige boodschap waar we weinig aan hebben.
In conclusie, dit is een boek dat zich voordoet als een antwoord op de lange traditie van big man history en verheerlijking van personen, maar valt in dezelfde valkuilen als hetgeen ze wil bestrijden. Een verzanding in details, oppervlakkige of afwezige analyses, een conclusie die geforceerd en slecht onderbouwd is en een einde dat er geen is. Wat dit boek had moeten zijn om op te leven aan de boodschap dat ze zelf bij aanvang wou meegeven; is een analyse van de narratieven van een select aantal figuren die als archetypes kunnen gehanteerd worden die tot vandaag ons politiek denken mee vormen in het westen. Met name Achilles is tot vandaag een icoon met films en ook videogames, videogames bij uitstek waar de speler letterlijk in de huid kruipt van de held, zijn een byzonder relevant te analyseren medium hoe en wat voor aspecten als heroïsch worden bestempeld en aangereikt aan de ontvanger ( zie laatste voorbeeld https://www.youtube.com/watch?v=cyxoW...) . Dat is de analyse die ik wou en die ik niet heb gevonden.
Bedankt evenwel voor mij Cato in ander daglicht te plaatsen, zelfs al had je totaal andere einddoel voor ogen. Wat kan ik zeggen, ik heb een zwak voor mensen die bereid zijn in elkaar geslagen te worden door uitschot en huurlingen om een speech tegen vriendjespolitiek en corruptie te geven. Sorry als mij dat ook een deel van het probleem maakt dat jij ziet in onze samenleving.
June 18, 2013
A fascinating examination of the slippery identity of the hero and the cultural use to which the figure of the hero has been and continues to be put. After a useful prologue that sets out the parameters of the discussion, she provides individual chapters on specific heroic figures: Achilles (the prototypical Homeric hero), Alcibiades (the glamorous hero), Cato (the Stoic hero), El Cid (the warlord knightly hero), Francis Drake (the self-made adventurer), Wallenstein (the stoppable warrior-as-monster hero), and Garibaldi (the selfless nationalist hero). She concludes with a brief chapter entitled "Odysseus," but this one isn't a full examination of an individual hero the way the other ones are, but rather a summative examination of the hero as developed through all these historical examples and Odysseus as a prototype for a more life-affirming, less destructive version of heroism. The hero is an alluring but dangerous figure, never wholly at home in the society that produces him, useful in emergencies, inspiring to contemplate from a distance, often intoxicating up close, but very uncomfortable to live with on anything more than a short-term basis.
July 1, 2007
The ideas presented in this book about hero worship, citing examples from from the 5th century BCE (Pericles and Alcibiades), to 17th and 19th century figures,( Wallenstein and Garibaldi), was insightful from a biographical context, as well as compelling from a psychological and philosophical framework.
February 27, 2008
An incredible analysis of the concept of heroism. Read it.
May 16, 2013
Inspiring book. A must have for every person who loves to aspire to greatness but understand the temperance of duty.
December 9, 2018
This book is grandiose, and I above all, recommend it to anyone who wants to get varied references and models from history for their own self-development. Hearing these men's stories truly nurtures one's quest for excellence.
Book takes a long time to address something that is obvious: when "fidalguia" ends, substituted by calculation, exactness and economics, glory and exaltation also end. If technology only lowers the barriers over which urges need to climb in order to manifest as behavior, why are we so full of this feeling of meaninglessness? Maybe this feeling doesn't come exactly from the end of "fidalguia", as so many of these traditions have been preserved and become niches in which people can freely indulge. But it does seem that people feel like they find the antidote to a shallow, husky life in the rejection of the new traditions of calculation, pragmatism and capitalism (career), in favor of more abstract, glorious, poetic, beautiful notions (art & creativity). Maybe the best of both worlds can be achieved somewhere in the middle.
Also Garibaldi was the perfect choice for the final "meaty" chapter. It's really easy to draw parallels between him and ALL previous heroes. All of their best traits seem to coalesce in his figure.
The book ends triumphant, with a brief note on Gabrielle Dannuzio and a general reflection on how the pretentious "heroes" of the XX century admired the heroes of old, and how they forged their personas in light of those heroes. But the notes on Nietzsche's feelings and thoughts with regard to heroes is probably my favorite part of the book (and thankfully also the last - ending on a good note is always best). The crystallization of different dimensions of heroic traits and how they conflict, displayed on the decision Achilles' son has to make, serves as not only a warning, but strangely, also as a recommendation. Shedding light on the hero myths helps us understand the dangers of twisted (or perhaps excessively faithful) worship of heroes, but that's the point: understanding where hero worship gets dangerous is useful because its compliment is useful. Heroes are admired *for a reason*: because they have noble, beautiful, useful qualities that are worth honing in oneself. Achilles' physical prowess, bravery and fiery passion; Alcibiades' charisma, dazzling beauty and physical prowess; Cato's unflinching stoicism, integrity, honesty and intellect; El Cid's courage, independence, confidence, passion and leadership; Wallenstein's strategic pragmatism combined with integrity, perfectionism and stoicism; and Garibaldi's beautifully wild nature, with his noble and innocent heart being most at home in the heat of battle for the impossible dream he believes in (while being a clever guerrilla warrior who brought so many victories to his cause). These qualities are SUPPOSED to be admired and emulated, but as the example of Ulisses reminds us, the most important thing to keep in mind is that our heroes, our Super-men, are not super at all. They are human, flawed, and whose figure is only conveniently perfect when infinitely moldable - when they're dead. These great men were complex, conflicted, multi-dimensional and subject to immoral or erroneous behavior, as the rest of us. And as the final and most poignant example of heroes the book gives us, Ulisses, shows, the greatest heroic challenge they face is one we all do: the choice not to die for glory, worship, ego, suffering or relief, but to live. Live and love a life that, ungrateful, distasteful, tainted, ruthless, unfair, cruel and filled with unimaginable sorrows, does not deserve do be lived or loved at all.
Book takes a long time to address something that is obvious: when "fidalguia" ends, substituted by calculation, exactness and economics, glory and exaltation also end. If technology only lowers the barriers over which urges need to climb in order to manifest as behavior, why are we so full of this feeling of meaninglessness? Maybe this feeling doesn't come exactly from the end of "fidalguia", as so many of these traditions have been preserved and become niches in which people can freely indulge. But it does seem that people feel like they find the antidote to a shallow, husky life in the rejection of the new traditions of calculation, pragmatism and capitalism (career), in favor of more abstract, glorious, poetic, beautiful notions (art & creativity). Maybe the best of both worlds can be achieved somewhere in the middle.
Also Garibaldi was the perfect choice for the final "meaty" chapter. It's really easy to draw parallels between him and ALL previous heroes. All of their best traits seem to coalesce in his figure.
The book ends triumphant, with a brief note on Gabrielle Dannuzio and a general reflection on how the pretentious "heroes" of the XX century admired the heroes of old, and how they forged their personas in light of those heroes. But the notes on Nietzsche's feelings and thoughts with regard to heroes is probably my favorite part of the book (and thankfully also the last - ending on a good note is always best). The crystallization of different dimensions of heroic traits and how they conflict, displayed on the decision Achilles' son has to make, serves as not only a warning, but strangely, also as a recommendation. Shedding light on the hero myths helps us understand the dangers of twisted (or perhaps excessively faithful) worship of heroes, but that's the point: understanding where hero worship gets dangerous is useful because its compliment is useful. Heroes are admired *for a reason*: because they have noble, beautiful, useful qualities that are worth honing in oneself. Achilles' physical prowess, bravery and fiery passion; Alcibiades' charisma, dazzling beauty and physical prowess; Cato's unflinching stoicism, integrity, honesty and intellect; El Cid's courage, independence, confidence, passion and leadership; Wallenstein's strategic pragmatism combined with integrity, perfectionism and stoicism; and Garibaldi's beautifully wild nature, with his noble and innocent heart being most at home in the heat of battle for the impossible dream he believes in (while being a clever guerrilla warrior who brought so many victories to his cause). These qualities are SUPPOSED to be admired and emulated, but as the example of Ulisses reminds us, the most important thing to keep in mind is that our heroes, our Super-men, are not super at all. They are human, flawed, and whose figure is only conveniently perfect when infinitely moldable - when they're dead. These great men were complex, conflicted, multi-dimensional and subject to immoral or erroneous behavior, as the rest of us. And as the final and most poignant example of heroes the book gives us, Ulisses, shows, the greatest heroic challenge they face is one we all do: the choice not to die for glory, worship, ego, suffering or relief, but to live. Live and love a life that, ungrateful, distasteful, tainted, ruthless, unfair, cruel and filled with unimaginable sorrows, does not deserve do be lived or loved at all.
This entire review has been hidden because of spoilers.
February 3, 2020
This book was recommended to me in a course and I thought it would touch more on the psychology of heroism. However, it is mostly a history book. A very informative one, I knew next to nothing about these historical characters and now I know quite a bit. However, I wish the book touched more on their legacy and reinterpretation.
I also found the book a tad too long. It's like 6 history books were compressed into one.
If you have any interest in any of these historical figure, do check it out, it's informative and detailed.
I also found the book a tad too long. It's like 6 history books were compressed into one.
If you have any interest in any of these historical figure, do check it out, it's informative and detailed.
January 26, 2021
An interesting but not easy read. I found out quite a bit about some historical characters I knew little about and got a different perspective on others, for example El Cid and Francis Drake. The book examines the true nature of Heroism and how their actions are appropriated by others to further their aims, especially national ones.
Want to read
May 4, 20249
September 13, 2010
I didn't actually read the whole thing, just the chapter on Cato...but that's really all I checked it out for, anyway, and it served that purpose adequately.
June 7, 2017
good thought
Displaying 1 - 12 of 12 reviews