In Dutch. Oversized hardbound edition. Green cloth with gilt lettering and decorations. Literal translation of "Max Havelaar or the Coffee Auctions of the Dutch Trade Company."
Een echte beproeving om door te komen! Soms was het echt heel moeilijk om te verstaan en vooral om de hersenspinsels van Dekker te volgen. Toch het einde was zo een mooie bekroning en het heeft mij heel veel kennis en inzichten gebracht! Zeker de moeite waard
Een boek zoals ik er niet veel gelezen heb, maar die het lezen zeker waard is. Je kan zeggen wat je wil: de stijl is slecht, de schrijver is onbedreven, geen talent, geen methode... en Multatuli geeft je er volledig gelijk in. Het boek telt, in de versie van G.W. Huygens uit 1958, "amper" 272 pagina's, maar toch was het zwaarder om erdoor te gaan dan het vorige boek dat ik las en dat er meer dan 900 telde. Multatuli, die veel gedragen heeft, negeert halverwege het boek het literaire voorschrift "show don't tell", wanneer hij Max Havelaar laat verhalen over de voorafgaande geschiedenis. Nochtans begon hij prikkelend en humoristisch met het pocherige optreden van Droogstoppel (Last en Co., makelaars in koffie, Lauriergracht no 37). Na de ontmoeting met Sjaalman verzandt het boek in een meerlagige raamvertelling waarin stijlen en vertellers in elkaar verweven raken en je het spoor wel eens bijster raakt. De aanhouder wint, zoals ook Max ondervindt, want met het verhaal van Saïdjah vallen alle puzzelstukjes in elkaar en komt de vaart er terug in. De ironie in de persoon van Droogstoppel (en de Westerse vooringenomenheid en het gemak waarmee we onrecht aan de andere kant van de wereld goedpraten) wordt er vervolgens dubbeldik ingewreven. De briefwisseling tussen Max en zijn meerderen bouwt op naar de climax waar Multatuli al zijn personages, alle Droogstoppels, Sterns, Wawelaars en Slijmeringen van tafel veegt en je rechtstreeks aanspreekt. Of je het goed of slecht vindt, het gaat er voor hem om dat je het boek leest. Je leert er meer uit over de koffieveilingen van de Nederlandse Handel-Maatschappij dan je op het eerste zicht zou denken.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Zeer moeilijk door te komen vanwege het gedateerde taalgebruik. Vanwege de significantie van het boek voor de Nederlands-Indische geschiedenis toch nog 3 sterren. Voor de lezer die geen zin heeft maanden met tegenzin naar het boek te staren zonder voortgang, maar toch een idee van de inhoud wil hebben: lees alleen hoofdstuk 17; een parabel over Sadijah. Hierin kan je de mooie schrijfstijl van Multatuli waarderen (let op het prachtige gedicht!) en de schrijnende misstanden lezen die hij aan de kaak wilde stellen en daarom het hele bestaansrecht van het boek vormen.
Wat een beproeving om 272 pagina’s ouderwets Nederlands door te worstelen met gelukkig handige noten, veel op moeten zoeken over plaatsen en gebeurtenissen in Indië en Indonesie. Maar wat een daverend slotakkoord waarin alle personages en verhaallijnen bij elkaar komen in de aanklacht door Multatuli. Dit biedt ook nu handvatten om naar politieke te kijken, naar ambtenarij, naar kennis en status, naar hoe te verhouden tov misstand en misbruik.
Writen as a protest of the Dutch treatment of Indonesia, it should have served as a warning to the Dutch. If they had listened, could 1945-1949 have happend?