What do you think?
Rate this book
Violences et crimes du Japon en guerre: 1937-1945
Massacres en masse de prisonniers de guerre, notamment à Nankin ; asservissement de millions d’Asiatiques et d’Occidentaux, entre camps de la faim et chantiers de la mort ; atmosphère de terreur à l’échelle d’un quasi-continent ; débauche de crimes sexuels et prostitution forcée ; utilisation de cobayes humains ; pillage généralisé ; intoxication par la drogue de populations entières. Cela dura huit ans et toucha 400 millions d’êtres humains.
Ce terrifiant volet de la Seconde Guerre mondiale n’avait jamais fait l’objet jusqu’à présent d’une étude approfondie et globale. Les pratiques meurtrières de l’armée de l’Empereur du Japon sont minutieusement décrites, afin d’en comprendre les mécanismes. Comment en arriva-t-on là, dans un pays qui était apparu comme un modèle de modernité ?
Les explications, trop simples, par la culture ou le contexte ne tiennent pas. C’est la conquête d’une armée par l’ultranationalisme, puis la conquête d’un pays par le militarisme qui sont en cause. Au-delà, c’est l’ère du fascisme, des totalitarismes, du triomphe de la brutalité qui trouva au Japon un formidable point d’appui.
Ces horreurs des années 1937-1945 restent aujourd’hui au cœur des mémoires et des controverses historiques au Japon, en Chine, ainsi que dans les autres pays asiatiques. Pour comprendre à la fois les totalitarismes d’hier et l’Asie d’aujourd’hui, il était indispensable de mettre en lumière ces violences massives et méconnues.
Le présent ouvrage, paru en 1re édition chez Armand Colin sous le titre L’Armée
de l’Empereur, Violences et crimes du Japon en guerre , est augmenté d’une postface inédite.
Ce terrifiant volet de la Seconde Guerre mondiale n’avait jamais fait l’objet jusqu’à présent d’une étude approfondie et globale. Les pratiques meurtrières de l’armée de l’Empereur du Japon sont minutieusement décrites, afin d’en comprendre les mécanismes. Comment en arriva-t-on là, dans un pays qui était apparu comme un modèle de modernité ?
Les explications, trop simples, par la culture ou le contexte ne tiennent pas. C’est la conquête d’une armée par l’ultranationalisme, puis la conquête d’un pays par le militarisme qui sont en cause. Au-delà, c’est l’ère du fascisme, des totalitarismes, du triomphe de la brutalité qui trouva au Japon un formidable point d’appui.
Ces horreurs des années 1937-1945 restent aujourd’hui au cœur des mémoires et des controverses historiques au Japon, en Chine, ainsi que dans les autres pays asiatiques. Pour comprendre à la fois les totalitarismes d’hier et l’Asie d’aujourd’hui, il était indispensable de mettre en lumière ces violences massives et méconnues.
Le présent ouvrage, paru en 1re édition chez Armand Colin sous le titre L’Armée
de l’Empereur, Violences et crimes du Japon en guerre , est augmenté d’une postface inédite.
510 pages, Paperback
First published January 1, 2006
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
June 23, 2017
“L’esercito dell’imperatore – Storia dei crimini di guerra giapponesi 1937 -1945”, titolo originale: “ L’armée de l’Empereur”, di Jean-Louis Margolin, traduzione di Gianluca Perrini, edizioni Lindau, ISBN 978-88-7180-807-9.
Il saggio ricostruisce i crimini di guerra compiuti dai giapponesi nei territori controllati prima e durante la Seconda Guerra Mondiale.
Giustamente l’Autore ricorda al lettore che l’impero giapponese era già intensamente impegnato sul piano militare ben prima dell’attacco giapponese a Pearl Harbor nel 1941. A partire dagli ultimi decenni del diciannovesimo secolo, a seguito dei cambiamenti culturali introdotti durante il periodo Meiji il Giappone, cominciò ad allargare la propria sfera di influenza politica e militare. Nel 1895 venne annessa l’isola di Formosa, mentre fra il 1905 e il 1910, l’impero, anche a seguito del conflitto con la Russia, prese progressivamente possesso della penisola coreana; con la Prima Guerra Mondiale vennero acquisiti i territori asiatici prima controllati dai tedeschi, mentre cominciò una lunga fase di pressione sia politica sia militare nei confronti della Cina. Nel 1931 l’esercito invase la Manciuria dove fu istituito un regime fantoccio filo-giapponese e, soprattutto, a partire dal 1937 (a seguito dell’incidente del Ponte Marco Polo) si aprì la fase più intensa delle ostilità nei confronti della Cina. A partire dall’attacco contro la flotta americana di Pearl Harbour, l’impero giapponese dilagò in Asia Orientale conquistando pressoché tutti i territori fino ad allora assoggettati al dominio coloniale europeo di Gran Bretagna, Olanda e Francia nonché a quello statunitense.
Nel corso di tutto questo lungo periodo l’impero giapponese sottomise un gran numero di popolazioni asiatiche e venne in contatto, nei panni del dominatore, con una numerosa popolazione “bianca” sia di estrazione civile (ex coloni), sia militare (prigionieri di guerra).
Il trattamento di coloro che finirono sotto il dominio giapponese non fu di norma per niente benigno, anche se, riconosce l’Autore, le situazioni furono varie a seconda del momento, del contesto, delle varie etnie coinvolte.
Il saggio ricerca e fornisce le principali spiegazioni della, per certi versi peculiare brutalità giapponese, esponendo con coerenza i fattori storici, sociali, razziali, economici e, in taluni casi, persino organizzativi che la determinarono.
Molto interessante, anche il tema della memoria, o meglio, del recupero e dell’ammissione o, all'opposto dell’attenuazione o persino della negazione dei misfatti dell’impero giapponese a partire dal dopoguerra ad oggi. Sensi di colpa, scuse più o meno sincere, negazionismo, vittimismo, retorica panasiatica, revisionismo, ecc., non solo sono argomenti vivi e correnti, ma le discussioni che suscitano questi temi a livello locale e/o internazionale finiscono con l’intrecciarsi con le relazioni politiche ed economiche fornendo non poche occasioni di conflitto sia in politica interna, sia relativamente alle relazioni internazionali.
Ottimo lavoro!
Il saggio ricostruisce i crimini di guerra compiuti dai giapponesi nei territori controllati prima e durante la Seconda Guerra Mondiale.
Giustamente l’Autore ricorda al lettore che l’impero giapponese era già intensamente impegnato sul piano militare ben prima dell’attacco giapponese a Pearl Harbor nel 1941. A partire dagli ultimi decenni del diciannovesimo secolo, a seguito dei cambiamenti culturali introdotti durante il periodo Meiji il Giappone, cominciò ad allargare la propria sfera di influenza politica e militare. Nel 1895 venne annessa l’isola di Formosa, mentre fra il 1905 e il 1910, l’impero, anche a seguito del conflitto con la Russia, prese progressivamente possesso della penisola coreana; con la Prima Guerra Mondiale vennero acquisiti i territori asiatici prima controllati dai tedeschi, mentre cominciò una lunga fase di pressione sia politica sia militare nei confronti della Cina. Nel 1931 l’esercito invase la Manciuria dove fu istituito un regime fantoccio filo-giapponese e, soprattutto, a partire dal 1937 (a seguito dell’incidente del Ponte Marco Polo) si aprì la fase più intensa delle ostilità nei confronti della Cina. A partire dall’attacco contro la flotta americana di Pearl Harbour, l’impero giapponese dilagò in Asia Orientale conquistando pressoché tutti i territori fino ad allora assoggettati al dominio coloniale europeo di Gran Bretagna, Olanda e Francia nonché a quello statunitense.
Nel corso di tutto questo lungo periodo l’impero giapponese sottomise un gran numero di popolazioni asiatiche e venne in contatto, nei panni del dominatore, con una numerosa popolazione “bianca” sia di estrazione civile (ex coloni), sia militare (prigionieri di guerra).
Il trattamento di coloro che finirono sotto il dominio giapponese non fu di norma per niente benigno, anche se, riconosce l’Autore, le situazioni furono varie a seconda del momento, del contesto, delle varie etnie coinvolte.
Il saggio ricerca e fornisce le principali spiegazioni della, per certi versi peculiare brutalità giapponese, esponendo con coerenza i fattori storici, sociali, razziali, economici e, in taluni casi, persino organizzativi che la determinarono.
Molto interessante, anche il tema della memoria, o meglio, del recupero e dell’ammissione o, all'opposto dell’attenuazione o persino della negazione dei misfatti dell’impero giapponese a partire dal dopoguerra ad oggi. Sensi di colpa, scuse più o meno sincere, negazionismo, vittimismo, retorica panasiatica, revisionismo, ecc., non solo sono argomenti vivi e correnti, ma le discussioni che suscitano questi temi a livello locale e/o internazionale finiscono con l’intrecciarsi con le relazioni politiche ed economiche fornendo non poche occasioni di conflitto sia in politica interna, sia relativamente alle relazioni internazionali.
Ottimo lavoro!
September 19, 2025
Jean-Louis Margolin, docente di storia contemporanea, decide di approfondire tutta quella parte di Seconda Guerra Mondiale e gli anni precedenti di cui l’Occidente ne è all’oscuro: la Guerra in Asia orientale e nel Pacifico scatenata dal Giappone nel 1937. Quando pensiamo al binomio Giappone-Seconda Guerra Mondiale si pensa soprattutto a Pearl Harbor (1941) e alle bombe atomiche (1945), si ignora però tutta la parte legata all’occupazione giapponese in Cina, Corea, Filippine e non solo. La responsabilità di questa poca conoscenza legata al mondo asiatico è da ricercare nei pochi studi e approfondimenti dedicati alle violenze dell’esercito nipponico, ma anche all’abilità del Giappone di ripulire la propria immagine anche attraverso il sentimento diffuso di sentirsi tra le più grandi vittime della Seconda Guerra Mondiale per i bombardamenti su Hiroshima, Nagasaki e Tokyo senza però ricordare tutte le vittime, anche di civili, provocate dalla violenza del loro esercito...
https://curiositaacasoblog.wordpress....
https://curiositaacasoblog.wordpress....
August 31, 2025
Japonia 1937-1945
.
Jeśli interesuje Was historia II Wojny Światowej, Japonia lub po prostu mroczna strona człowieczeństwa to Lisioł zaprasza do lektury książki „Japonia 1937-1945. Wojna Armii Cesarza”. Kraj Kwitnącej Wiśni to nie tylko piękne widoki, anime i manga, to również skomplikowana historia. Jean-Louis Margolin przeprowadza czytelników przez wszystkie warstwy tej opowieści, zaczynając od okresu samurajów. Bushido, czyli niepisany kodeks bushi do dziś jest żywy w Japonii, przybierając różne postacie, aż stał się podstawą japońskiego fundamentalizmu. Jak to się stało, chociaż po drodze wydarzyła się restauracja Meiji – spopularyzowana w jakże cukierkowym „OstatnimSamuraju”?
.
Kamikadze, marsze śmierci, nieludzkie eksperymenty, represje bez granic, dehumanizacja. Japonia w okresie II wojny światowej poraża swoją brutalnością. Dlatego autor Jean-Louis Margolin rozkłada ją nie tylko na okresy historyczne, ale również poszczególne gałęzie takie jak gospodarka, polityka, propaganda, itp. aż do samego końca, czyli sfery kłamstw. Pamięć to pojęcie względne, a historię można próbować zmienić. Kłamstwo powtarzane setki razyzamienia się w prawdę, również w tym wypadku Japończycy lubią się mijać z prawdą. Z drugiej strony, któż by chciał się tłumaczyć z tego całego okrucieństwa, uzasadniając go potrzebą chwili i supremacją narodu japońskiego w rejonach Azji? Niemcy musieli uderzyć się w pierś, Japonia natomiast była potrzebna jako przyczółek podczas Zimnej Wojny.
.
„Japonia 1937-1945. Wojna Armii Cesarza” to wielowarstwowa książka, która pokazuje drogę Japonii od kraju zacofanego do samego jądra ciemności. Usłyszycie krzyki agonii schowane za kwiatami wiśni, doświadczycie radości zwycięstwa i bólu porażki w każdym możliwym wydaniu. Zobaczycie świat oczami Japończyków oraz ich ofiar. To nie będzie łatwa droga ani przyjemna. 500 stron prawdy o człowieku i jego możliwościach. Autor jednak sięga dalej, ukazując, jak działania Japończyków w tamtym okresie odcisnęły piętno na Chinach, Korei, Tajwanie i całej Azji Południowo-Wschodniej. Lektura pobudza do myślenia i pytania, czy Japonia nadal posiada w sobie potencjał brutalności, ukryty głęboko w środku?
.
Jeśli interesuje Was historia II Wojny Światowej, Japonia lub po prostu mroczna strona człowieczeństwa to Lisioł zaprasza do lektury książki „Japonia 1937-1945. Wojna Armii Cesarza”. Kraj Kwitnącej Wiśni to nie tylko piękne widoki, anime i manga, to również skomplikowana historia. Jean-Louis Margolin przeprowadza czytelników przez wszystkie warstwy tej opowieści, zaczynając od okresu samurajów. Bushido, czyli niepisany kodeks bushi do dziś jest żywy w Japonii, przybierając różne postacie, aż stał się podstawą japońskiego fundamentalizmu. Jak to się stało, chociaż po drodze wydarzyła się restauracja Meiji – spopularyzowana w jakże cukierkowym „OstatnimSamuraju”?
.
Kamikadze, marsze śmierci, nieludzkie eksperymenty, represje bez granic, dehumanizacja. Japonia w okresie II wojny światowej poraża swoją brutalnością. Dlatego autor Jean-Louis Margolin rozkłada ją nie tylko na okresy historyczne, ale również poszczególne gałęzie takie jak gospodarka, polityka, propaganda, itp. aż do samego końca, czyli sfery kłamstw. Pamięć to pojęcie względne, a historię można próbować zmienić. Kłamstwo powtarzane setki razyzamienia się w prawdę, również w tym wypadku Japończycy lubią się mijać z prawdą. Z drugiej strony, któż by chciał się tłumaczyć z tego całego okrucieństwa, uzasadniając go potrzebą chwili i supremacją narodu japońskiego w rejonach Azji? Niemcy musieli uderzyć się w pierś, Japonia natomiast była potrzebna jako przyczółek podczas Zimnej Wojny.
.
„Japonia 1937-1945. Wojna Armii Cesarza” to wielowarstwowa książka, która pokazuje drogę Japonii od kraju zacofanego do samego jądra ciemności. Usłyszycie krzyki agonii schowane za kwiatami wiśni, doświadczycie radości zwycięstwa i bólu porażki w każdym możliwym wydaniu. Zobaczycie świat oczami Japończyków oraz ich ofiar. To nie będzie łatwa droga ani przyjemna. 500 stron prawdy o człowieku i jego możliwościach. Autor jednak sięga dalej, ukazując, jak działania Japończyków w tamtym okresie odcisnęły piętno na Chinach, Korei, Tajwanie i całej Azji Południowo-Wschodniej. Lektura pobudza do myślenia i pytania, czy Japonia nadal posiada w sobie potencjał brutalności, ukryty głęboko w środku?
Displaying 1 - 3 of 3 reviews