De achttienjarige Ben van Deventer is na een periode van zwaar drugsgebruik in een psychose geraakt en opgenomen in een jeugdkliniek. Terugblikkend vertelt hij over zijn jeugd op het idyllische landgoed Weldra, over het moeizame huwelijk van zijn ouders en over zijn grootvader, die hem leerde schaken. Maar vooral over Tom, de jongen die in alles net anders is dan Ben. Dagen van gras is het verhaal van een intense jongensvriendschap, en hoe die vriendschap in rook opging.
Philip Huff (1984) is schrijver en regisseur. Hij schrijft onder meer voor NRC Handelsblad, De Groene Amsterdammer, Hollands Maandblad, The New York Review of Books en The Paris Review. Hij publiceerde de romans Dagen van gras (genomineerd voor de Academica Debutantenprijs), Niemand in de stad (winnaar Dioraphte Prijs, verfilmd door Michiel van Erp) en Boek van de doden (keuze van het jaar 2014 van HUMO), de verhalenbundel Goed om hier te zijn en de essaybundel Het verdriet van anderen.
Het kostte me een bladzijde of 20 voordat ik de plottwist kon voorspellen. Maar het mind van de aanzienlijk minder belezen puber-Guus zou ongetwijfeld compleet zijn geblowd (haha) zodra hij bij de onthulling in de climax aankwam. Op eenzelfde manier kan ik me heel goed voorstellen hoe de spreektalige stijl, royale cannabisconsumptie, ruimschoots geëtaleerde tieneremoties, herhaaldelijke muziekverwijzingen en uiteraard de geringe lengte ervoor zorgen dat Huffs debuut nog altijd op veel leeslijsten prijkt. En nu ik weer in mondelingenmodus zit, is dat toch de voornaamste manier waarop ik boeken beoordeel.
(Begrijp dan weer niet waarom je een in de verantwoording een muzieklijst opneemt als je de helft van de voorbijgekomen nummers eraf laat)
Een echt jongerenboek, daarom lag het hier ook nog, een 'klassikaal-lezen-boek' van een van de jongens. Er zit best wel wat moois in het boek, maar uiteindelijk werd ik gestoord van dat telkens terugkerende stopzinnetje. Maar echt.
3,5⭐ "Man, dat deed mijn moeder echt altijd, als ze de televisie of de autoradio of de stereotoren wilde uitzetten: het geluid wegdraaien. Wat betekende dat de muziek niet stil stond, maar stil was." (pagina 76) "Wat zijn de woorden die bij jou horen dan?" (pagina 144)
Dagen van Gras is in thema een boek dat typisch past in de klassieke Nederlandse traditie van boeken over adolescentie en de daarbij behorende worstelingen. Echter, de uitwerking, en dan met name de stijl, is volledig modern. Het is geschreven zoals een puber van nu zou praten (veel 'man', tussen zinnen door en veel zinnen opvolgen met een nadruk 'maar echt'). Deze stijl werkt goed voor het verhaal en leest heel makkelijk weg, maar heeft als nadeel dat mooie stilistische zinnen en taalgebruik afwezig is, iets dat ik zelf juist erg waardeer in literatuur.
Inhoudelijk gaat het boek niet gewoon over een adolescent, maar over een adolescent met psychoses. De beschrijvingen van deze psychoses en de implicaties zijn interessant uitgewerkt. Hoe ervaart iemand met psychoses de wereld? Hoe scheidt hij waarheid van fictie?
Een ander interessant aspect in dit boek is de uitgewerkte soundtrack die er in beschreven staat. Constant is er muziek aanwezig, waarin beschreven wordt wanneer het werd gemaakt, met wie en met hoe veel maten, bijvoorbeeld. Alle muziek die genoemd wordt is heerlijke muziek en de liederen zitten direct in je hoofd tijdens het lezen, op een prettige manier.
Hmmm. Mn nichtje had dit boek zo 3 jaar geleden ooit aangeraden (middelbare, dat was het niveau ook). Ik had zin in wat snels en makkelijks. Dat is het ook, het leest makkelijk weg en schrijfstijl is fijn om te volgen. Ik vond het verhaal best aangrijpend maar niet heel bijzonder, maar het werd mooi beschreven en omschreven. Niet perse een aanrader maar je doet jezelf er niet mee te kort. Makkelijk uit te lezen in 1 dag. Leuke muziek referenties.
Een boek waar ik relatief hoge verwachtingen van had. Jammer genoeg zijn deze verwachtingen niet uitgekomen. Het verhaal is interessant, met name het einde. Toch voelde ik me niet 'betrokken' als lezer. Geen enkel personage interesseerde me en ik had niet het gevoel dat ik een 'band opbouwde met deze personages'. De zinnen waren kort, eenvoudig. Ik begrijp waarom dit boek op middelbare scholen veel wordt gelezen. Het verhaal deed weinig met me, helaas.
Dit boek mag alle versies van de tering krijgen. Mijn hemel wat een saai, generiek jankverhaal.
Ik ben normaal niet zo agressief als het gaat om boeken, maar er is gewoon een handvol van de meest vreselijke, nagelafscheurende, haaruittrekkende boeken die ik ook heb gelezen en daar moet ik soms mijn ei over kwijt.
Dit boek begon de slacht op mijn liefde voor lezen. Ik hoop dat je blij bent met jezelf Philip Huff.
dagen van gras en dagen van stro, dagen verwaaid tot kleine sprietjes en weten vanwaar ze kwamen doe je niet meer. deze Ben is al even de weg kwijt en wij zien het fragmentarische van zijn geestesleven, stukkies gebroken glas gesprongen in de hitte. kapotgebrand en kapotgerookt, deze jongen. goed boek.
Heel mooi boek, alles sprak zo tot de verbeelding en er kan ook bij mij geen enkele joint, film of meid tegen mijn blauwe SX stratocaster op. Ik hoop dat de mensen die dit boek minder dan 4 sterren hebben gegeven zich schamen. Oh en shoutout naar The Beatles.
Het begon echt traag voor mij ik irriteerde me flink aan bijna alle characters behalve de opa. Aan het einde kwam ik er pas in vooral met die psychoses. Het is 3 sterren waardig voor een gewoon school boek.
Ja het las wel lekker, maar te veel psychose cliché's. Min één ster voor de homofobe scheldwoorden in het begin die echt niet nodig waren voor het karakter. Rot toch op.
Het boek over een 16 jarige gast met een psychose en hoe zijn jeugd was las super makkelijk weg. Ook genoot ik heel erg van de vele interessante muziek (en paar film) verwijzingen, daardoor sprak het verhaal mij nog meer aan. Altijd fantastisch als er duidelijke motieven in een boek zitten: schaken, drugs en muziek. Motieven zorgen er gewoon voor dat je tijdens het verhaal dingen nog meer met elkaar gaat verbinden. Conclusie: top boek, had bijna gewild dat het langer was
Heb dit gelezen voor werk. Het is een makkelijk te lezen boekje, geschikt voor scholieren. Je ziet hoe Ben zich verhoudt tot verschillende figuren en dingen uit zijn leven: zijn familie, vriend, maar ook de muziek en drugs. Je beleeft zijn worstelingen. Wel wordt er veel gesproken over The Beatles, waarvan ik hoop dat mijn leerlingen die nog kennen ;)
Dit is een van mijn lievelingsboeken, dit is de derde keer dat ik hem lees. En elke keer weer sluit ik het af met een doos tissues. De manier waarop de auteur schrijft is misschien niet het moeste qua literaire inhoud, maar het is wel pakkend en meeslepend. De details van muziek, wat steeds terug komt vind ik sterk en helpt bij het verhaal. Al met al een geweldig boek! Het leest ook echt uit als een snel trein!
Gelezen op aanraden van mijn tienerdochter. Ik snap waarom zij dit heel mooi vindt. Het is een aanprekend verhaal over een opgroeiende jongen, dat lekker makkelijk wegleest. Ik was niet zo weg van de schrijfstijl en zag al vanaf het begin aankomen waar het naar toe zou gaan. Maar het is fijn dat dit boek scholieren aanspreekt en hopelijk aanzet tot meer lezen.
Het boek leest vlot weg en is een mooie opstap in de literaire wereld. Er wordt erg veel met symboliek en metaforen gestrooid. Zelf ben ik geen hele grote muziekkenner. Als je dat wel bent, kan dit boek meer herkenning en beleving oproepen.
Totale verwarring: Tom lijkt onderdeel te zijn van de psychoses van Ben, maar wordt wel erg realistisch neergezet in het boek. Het boek leest lekker weg en snijdt een belangrijk thema aan. De manier waarop Tom onderdeel maakt van het verhaal, maakt mij iets minder enthousiast.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Ik vond het echt een heel leuk boek! Ik was even heel erg in de war, maar ik ben ergens achter gekomen waardoor ik het hele boek weer opnieuw wil lezen. En denk echt hoe had ik dat niet eerder kunnen zien!
Een typische Huff. Vlotte taal die lekker wegleest, een wat achteloze hoofdpersoon met de standaard tiener-emoties. Leuk kort verhaal met een degelijk plot. Ben nooit echt te spreken over liedteksten of veel referenties naar muziek in boeken, maar à la.
Eindelijk eens gelezen. Goed boek voor leerlingen; niet moeilijk en niet zo dik. Qua inhoud best heftig met de psychose, zijn opvoeding en alles wat er gebeurt door de drugs.