What do you think?
Rate this book
What Little I Remember
Otto Frisch took part in some of the most momentous developments in modern physics, notably the discovery of nuclear fission (a term which he coined). His work on the first atom bomb, which he saw explode in the desert 'like the light of a thousand suns', brought him into contact with figures such as Robert Oppenheimer, Edward Teller, Richard Feynman and the father of electronic computers, John von Neumann. He also encountered the physicists who had made the great discoveries of recent generations: Einstein, Rutherford and Niels Bohr. This characterful book of reminiscences sheds an engagingly personal light on the people and events behind some of the greatest scientific discoveries of this century, illustrated with a series of fascinating photographs and witty sketches by the author himself.
239 pages, Paperback
First published January 1, 1979
7 people are currently reading
97 people want to read
About the author
Otto Robert Frisch
13 books3 followersOtto Robert Frisch FRS (1 October 1904 – 22 September 1979) was an Austrian-British physicist. With his German-British collaborator Rudolf Peierls he designed the first theoretical mechanism for the detonation of an atomic bomb in 1940.
Frisch was born in Vienna, Austria, in 1904, the son of Justinian Frisch, a painter, and Auguste Meitner Frisch, a concert pianist. He himself was talented at both but also shared his aunt Lise Meitner's love of physics and commenced a period of study at the University of Vienna, graduating in 1926 with some work on the effect of the newly discovered electron on salts. After some years working in relatively obscure laboratories in Germany, Frisch obtained a position in Hamburg under the Nobel Prize-winning scientist Otto Stern. Here he produced novel work on the diffraction of atoms (using crystal surfaces) and also proved that the magnetic moment of the proton was much larger than had been previously supposed.
The accession of Adolf Hitler to the chancellorship of Germany in 1933 made Otto Robert Frisch make the decision to move to London, where he joined the staff at Birkbeck College and worked with the physicist Patrick Maynard Stuart Blackett on cloud chamber technology and artificial radioactivity. He followed this with a five-year stint in Copenhagen with Niels Bohr where he increasingly specialised in nuclear physics, particularly in neutron physics.
During the Christmas holiday in 1938 he visited his aunt Lise Meitner in Kungälv. While there she received the news that Otto Hahn and Fritz Strassmann in Berlin had discovered that the collision of a neutron with a uranium nucleus produced the element barium as one of its byproducts. Hahn, in a letter to Meitner, called this new reaction a "bursting" of the uranium nucleus. Frisch and Meitner hypothesized that the uranium nucleus had split in two, explained the process, estimated the energy released, and Frisch coined the term fission to describe it. Political restraints of the Nazi era forced the team of Hahn and that of Frisch and Meitner (both of whom were Jewish) to publish separately. Hahn's paper described the experiment and the finding of the barium byproduct. Meitner's and Frisch's paper explained the physics behind the phenomenon. Frisch went back to Copenhagen, where he was quickly able to isolate the fragments produced by fission reactions. As Frisch himself later recalls, a fundamental idea of the direct experimental proof of the nuclear fission was suggested to him by George Placzek.
In the Summer of 1939 Frisch left Denmark for what he anticipated would be a short trip to Birmingham, but the outbreak of World War II precluded his return. With war on his mind, he and the physicist Rudolf Peierls produced the Frisch–Peierls memorandum, which was the first document to set out a process by which an atomic explosion could be generated. Their process would use separated Uranium-235, which would require a fairly small critical mass and could be made to achieve criticality using conventional explosives to create an immensely powerful detonation. The memorandum went on to predict the effects of such an explosion — from the initial blast to the resulting fallout. This memorandum was the basis of British work on building an atomic device (the Tube Alloys project) and also that of the Manhattan Project on which Frisch worked as part of the British delegation. He went to America in 1943 having been hurriedly made a British citizen.
Frisch was born in Vienna, Austria, in 1904, the son of Justinian Frisch, a painter, and Auguste Meitner Frisch, a concert pianist. He himself was talented at both but also shared his aunt Lise Meitner's love of physics and commenced a period of study at the University of Vienna, graduating in 1926 with some work on the effect of the newly discovered electron on salts. After some years working in relatively obscure laboratories in Germany, Frisch obtained a position in Hamburg under the Nobel Prize-winning scientist Otto Stern. Here he produced novel work on the diffraction of atoms (using crystal surfaces) and also proved that the magnetic moment of the proton was much larger than had been previously supposed.
The accession of Adolf Hitler to the chancellorship of Germany in 1933 made Otto Robert Frisch make the decision to move to London, where he joined the staff at Birkbeck College and worked with the physicist Patrick Maynard Stuart Blackett on cloud chamber technology and artificial radioactivity. He followed this with a five-year stint in Copenhagen with Niels Bohr where he increasingly specialised in nuclear physics, particularly in neutron physics.
During the Christmas holiday in 1938 he visited his aunt Lise Meitner in Kungälv. While there she received the news that Otto Hahn and Fritz Strassmann in Berlin had discovered that the collision of a neutron with a uranium nucleus produced the element barium as one of its byproducts. Hahn, in a letter to Meitner, called this new reaction a "bursting" of the uranium nucleus. Frisch and Meitner hypothesized that the uranium nucleus had split in two, explained the process, estimated the energy released, and Frisch coined the term fission to describe it. Political restraints of the Nazi era forced the team of Hahn and that of Frisch and Meitner (both of whom were Jewish) to publish separately. Hahn's paper described the experiment and the finding of the barium byproduct. Meitner's and Frisch's paper explained the physics behind the phenomenon. Frisch went back to Copenhagen, where he was quickly able to isolate the fragments produced by fission reactions. As Frisch himself later recalls, a fundamental idea of the direct experimental proof of the nuclear fission was suggested to him by George Placzek.
In the Summer of 1939 Frisch left Denmark for what he anticipated would be a short trip to Birmingham, but the outbreak of World War II precluded his return. With war on his mind, he and the physicist Rudolf Peierls produced the Frisch–Peierls memorandum, which was the first document to set out a process by which an atomic explosion could be generated. Their process would use separated Uranium-235, which would require a fairly small critical mass and could be made to achieve criticality using conventional explosives to create an immensely powerful detonation. The memorandum went on to predict the effects of such an explosion — from the initial blast to the resulting fallout. This memorandum was the basis of British work on building an atomic device (the Tube Alloys project) and also that of the Manhattan Project on which Frisch worked as part of the British delegation. He went to America in 1943 having been hurriedly made a British citizen.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
July 29, 2024
دنبال نسخه پی دی اف کتاب بودم که پیدانکردم وای بوک آن را خریدم . به دلایلی دوست داشتم ترجمه اش هم بکنم ولی بعد از انجام حدود سی صفحه پشیمان شدم .حجم مطالب فیزیکی بیش ازتصورمن بود و باتوجه به اینکه سالها ازسروکارداشتن من با این رشته گذشته بود فکرکردم که یقینا" اصطلاحات جدیدی جایگزین لغات دائره المعارف قدیمی مغزمن شده است .
خاطرات و مطالب فیزیکی پراکنده یک فیزیکدان آلمانی که همنشین و معاشر بسیاری ازبزرگان این رشته ازدهه های اول تا هفتم قرن بیستم بوده است . درعکس معروفی از کنفرانس سالانه فیزیک وشیمی بروکسل ( سول وِی ) درسال 1927 ، اینشتین ، هایزنبرگ ، بور ، ماری کوری ، پل دیراک ، شرودینگر، نیلزبور، ماکس پلانک و خلاصه بسیاری که بعدها زندگی ما را در دبیرستان و دانشگاه ، با سروکله زدن با فرمولهایشان ، به فنادادند دیده می شوند. تعداد دانشمندان آلمانی و یهودی درمیان فیزیکدانان و ریاضیدانان مجارو لهستانی درآن قرن ازنظرمن بسیارجالب است . دوران انفجار نظریه های جدید درفیزیک و بعدها جنگ دوم جهانی ، حضور و جابجایی این فیزیکدانها دراروپا و به آمریکا ، پروژه منهتن ، انفجاراتمی والبته کمک بسیاربه دانش پزشکی وجهش درتهیه تجهیزات درمانی . ازکتاب :
یکی از مهم ترین ویژگی های این دانشمند بزرگ( پل دیراک ) کم حرفی و سکوت بود. به گونه ای که دانشجویان او، واحدی را در حرف زدن به نام دیراک نام گذاری کردند که مقدار این واحد، یک کلمه در سال بود. اما در پشت سکوت دیراک، دریایی از افکار ریاضی و فیزیک بود . دانش بی حد پل دیراک سبب شد که بسیاری از دانشمندان و اندیشمندان آن دوره، وی را از نظر دانش ریاضی و سواد مبانی نظری، هم رده ی دانشمند عصر خود یعنی انیشتین بدانند و او را رقیب جدی انیشتین تلقی کنند. استیون هاوکینگ معتقد بود که دیراک، بزرگ ترین فیزیکدان نظری، بعد از اسحاق نیوتون تا به امروز، بوده است.
درجایی ازکتاب شرح مبسوطی از مواجهه با دانشمند مشهورپائولی و چشم شور او دارد )
داستان جالبی از مواجهه خود با هومی بهابها فیزیکدان وپدرپروژه اتمی هند درقطاری به مقصد کپنهاگ روایت میکند که درآن بهابها که روبرویش نشسته بوده ازوی سوال میکند آیا تو فیزیکدانی ؟ و او متعجب می پرسد که ازکجافهمیدی؟ وپاسخ می شنود که چون کتاب "ادگاروالاس " می خوانی . وفریش میگوید که البته خواندن کتابهای والاس دلیلی برای فیزیکدان بودن کسی نیست ولی شاید بتوان گفت فقط یک دانشمند میتواند حقیقتی راازدل انبوهی فرضیات غلط بیرون بکشد.
درفصل مربوط به کاردرانگلستان مقایسه جالبی از تفاوت فرهنگی آلمان و انگلستان درزندگی عادی و نگاه آنها به علم دارد.
یکی ازنزدیکانم معتقد بود که برجسته بودن پیشانی و کلا بزرگ بودن حجم مغز درآن قسمت نشانه هوش بالای افراداست . کتاب عکسهای زیادی ازفیزیکدانها دارد ومن بی اختیار بادیدن عکس هرفیزیکدان دراین کتاب وضعیت پیشانی و قسمت مربوطه را آنالیزمی کردم .
کتاب خوب و نه چندان خسته کننده است . یقینا" علاقه مندان فیزیک ازآن بسیارلذت خواهند برد.
.
خاطرات و مطالب فیزیکی پراکنده یک فیزیکدان آلمانی که همنشین و معاشر بسیاری ازبزرگان این رشته ازدهه های اول تا هفتم قرن بیستم بوده است . درعکس معروفی از کنفرانس سالانه فیزیک وشیمی بروکسل ( سول وِی ) درسال 1927 ، اینشتین ، هایزنبرگ ، بور ، ماری کوری ، پل دیراک ، شرودینگر، نیلزبور، ماکس پلانک و خلاصه بسیاری که بعدها زندگی ما را در دبیرستان و دانشگاه ، با سروکله زدن با فرمولهایشان ، به فنادادند دیده می شوند. تعداد دانشمندان آلمانی و یهودی درمیان فیزیکدانان و ریاضیدانان مجارو لهستانی درآن قرن ازنظرمن بسیارجالب است . دوران انفجار نظریه های جدید درفیزیک و بعدها جنگ دوم جهانی ، حضور و جابجایی این فیزیکدانها دراروپا و به آمریکا ، پروژه منهتن ، انفجاراتمی والبته کمک بسیاربه دانش پزشکی وجهش درتهیه تجهیزات درمانی . ازکتاب :
یکی از مهم ترین ویژگی های این دانشمند بزرگ( پل دیراک ) کم حرفی و سکوت بود. به گونه ای که دانشجویان او، واحدی را در حرف زدن به نام دیراک نام گذاری کردند که مقدار این واحد، یک کلمه در سال بود. اما در پشت سکوت دیراک، دریایی از افکار ریاضی و فیزیک بود . دانش بی حد پل دیراک سبب شد که بسیاری از دانشمندان و اندیشمندان آن دوره، وی را از نظر دانش ریاضی و سواد مبانی نظری، هم رده ی دانشمند عصر خود یعنی انیشتین بدانند و او را رقیب جدی انیشتین تلقی کنند. استیون هاوکینگ معتقد بود که دیراک، بزرگ ترین فیزیکدان نظری، بعد از اسحاق نیوتون تا به امروز، بوده است.
درجایی ازکتاب شرح مبسوطی از مواجهه با دانشمند مشهورپائولی و چشم شور او دارد )
داستان جالبی از مواجهه خود با هومی بهابها فیزیکدان وپدرپروژه اتمی هند درقطاری به مقصد کپنهاگ روایت میکند که درآن بهابها که روبرویش نشسته بوده ازوی سوال میکند آیا تو فیزیکدانی ؟ و او متعجب می پرسد که ازکجافهمیدی؟ وپاسخ می شنود که چون کتاب "ادگاروالاس " می خوانی . وفریش میگوید که البته خواندن کتابهای والاس دلیلی برای فیزیکدان بودن کسی نیست ولی شاید بتوان گفت فقط یک دانشمند میتواند حقیقتی راازدل انبوهی فرضیات غلط بیرون بکشد.
درفصل مربوط به کاردرانگلستان مقایسه جالبی از تفاوت فرهنگی آلمان و انگلستان درزندگی عادی و نگاه آنها به علم دارد.
یکی ازنزدیکانم معتقد بود که برجسته بودن پیشانی و کلا بزرگ بودن حجم مغز درآن قسمت نشانه هوش بالای افراداست . کتاب عکسهای زیادی ازفیزیکدانها دارد ومن بی اختیار بادیدن عکس هرفیزیکدان دراین کتاب وضعیت پیشانی و قسمت مربوطه را آنالیزمی کردم .
کتاب خوب و نه چندان خسته کننده است . یقینا" علاقه مندان فیزیک ازآن بسیارلذت خواهند برد.
.
July 3, 2009
This was an enjoyable, easy-to-read book full of memories from one of the scientists involved in atomic research in the early 1900's. He spent time in Los Alamos which made him personally interesting but it was also fun to read his little stories about various famous scientists.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews