La Mort de Pompée

by Pierre Corneille

ACTE I



SCÈNE PREMIÈRE.

Ptolémée, Photin, Achillas, Septime



Ptolémée

Le destin se déclare, et nous venons d'entendre

Ce qu'il a résolu du beau-père et du gendre.

Quand les dieux étonnés semblaient se partager,

Pharsale a décidé ce qu'ils n'osaient juger.

Ses fleuves teints de sang, et rendus plus rapides

Par le débordement de tant de parricides,

Cet horrible débris d'aigles, d'armes, de chars,

Sur ses champs empestés confusément épars,

Ces montagnes de morts privés d'honneurs suprêmes,

Que la nature force à se venger eux-mêmes,

Et dont les troncs pourris exhalent dans les vents

De quoi faire la guerre au reste des vivants,

Sont les titres affreux dont le droit de l'épée,

Justifiant César, a condamné Pompée.

Ce déplorable chef du parti le meilleur,

Que sa fortune lasse abandonne au malheur,

Devient un grand exemple, et laisse à la mémoire

Des changements du sort une éclatante histoire.

Il fuit, lui qui, toujours triomphant et vainqueur,

Vit ses prospérités égaler son grand cœur;

Il fuit, et dans nos ports, dans nos murs, dans nos villes;

Et contre son beau-père ayant besoin d'asiles,

Sa déroute orgueilleuse en cherche aux mêmes lieux

Où contre les Titans en trouvèrent les

Il croit que ce climat, en dépit de la guerre,

Ayant sauvé le ciel, sauvera bien la terre,

Et dans son désespoir à la fin se mêlant,

Pourra prêter l'épaule au monde chancelant.

Oui, Pompée avec lui porte le sort du monde,

Et veut que notre Égypte, en miracles féconde,

Serve à sa liberté de sépulcre ou d'appui,

Et relève sa chute, ou trébuche sous lui.

C'est de quoi, mes amis, nous avons à résoudre.

Il apporte en ces lieux les palmes ou la

S'il couronna le père, il hasarde le fils;

Et nous l'ayant donnée, il expose Memphis.

Il faut le recevoir, ou hâter son supplice,

Le suivre, ou le pousser dedans le précipice.

L'un me semble peu sûr, l'autre peu généreux,

Et je crains d'être injuste et d'être malheureux.

Quoi que je fasse enfin, la fortune ennemie

M'offre bien des périls, ou beaucoup d'

C'est à moi de choisir, c'est à vous d'aviser

À quel choix vos conseils doivent me disposer.

Il s'agit de Pompée, et nous aurons la gloire

D'achever de César ou troubler la victoire;

Et je puis dire enfin que jamais potentat

N'eut à délibérer d'un si grand coup d'état.

Genres: Plays, French Literature

63 pages, Kindle Edition

First published January 1, 1644

About the author

Pierre Corneille était l'un des trois grands dramaturges français du XVIIe siècle , avec Molière et Racine. Il a été appelé «le fondateur de la tragédie française» et était productive pendant près de quarante ans.

Vous pouvez lire son oeuvre sur:
- http://www.poesies.net/corneille.html
- http://gallica.bnf.fr/Search?ArianeWi...

Pierre Corneille was one of the three great seventeenth-century French dramatists, along with Molière and Racine. He has been called "the founder of French tragedy" and produced plays for nearly forty years.

You can read his works (in French) on:
- http://www.poesies.net/corneille.html
- http://gallica.bnf.fr/Search?ArianeWi...

Reviews

[Beluosus · Rating 3 out of 5]

L'idolâtrie des Grands Personnages d'Histoire m'ennuyait. Les monologues me semblaient plus artificiels que d'habitude dans une telle pièce, et souvent frôlaient l'hagiographie. Mais l'absence du personnage éponyme me paraissait bien moderne ; alors je n'étais pas complètement déçu d' En attendant Pompée.

[Matthew Leigh · Rating 4 out of 5]

La mort de Pompée n'est pas le chef d'oeuvre de Corneille mais la pièce reste très intéressante, en particulier si vous connaissez les trois derniers livres de la Pharsale de Lucain. Corneille cite les vers du neuvième livre où Caton offre son opinion de la vie et les ambitions de Pompée, et il a emprunté à Lucain les personnages de Pothin, Achillas, Cornélie, Ptolémée, Septimius, Cléopatre et César. Il y a une série d'allusions à Lucain et les échos du texte latin et de la pensée politique du poète néronien enrichissent la pièce entière.

[Talia_ · Rating 3 out of 5]

3.5

[Mohammad Ali Shamekhi · Rating 3 out of 5]

ترجمه ترجمه ی متوسطی است - اگر مطابقت را معیار خوبی ترجمه لحاظ کنیم. من به طور خاص پس از پرده ی سوم به طور مکرر به اصل فرانسوی نمایشنامه هم مراجعه داشته ام و با نزدیک شدن به پایان کتاب، تقریبا اکثر بخش ها را هم در اصل فرانسوی و هم ترجمه ی فارسی خوانده ام. بنابراین می توانم تا حدی خود را محق بدانم که مدعی نه چندان وفادار بودن ترجمه باشم. در جاهایی چندین کلمه یا حتی یک خط، در یک وصف خلاصه شده اند و در مواقع دیگر یک صفت به صورت یک یا چند جمله ترجمه شده است. در موارد معدودی هم چیزی ترجمه شده که در اصل نیست یا در اصل چیزی هست که ترجمه نشده - البته این موارد در حد کلمات است و احتمال تفاوت نسخه های مرجع فرانسوی را هم باید لحاظ کرد.

اما از این موارد که بگذریم کم نیستند مواردی که لحن ترجمه شایسته و مناسب و فی حد ذاته به عنوان یک نوشته فارسی سلیس و روان است. این تلاش منجر شده است که در مواردی جملاتی در ترجمه ی فارسی به دل بنشینند و برانگیزاننده باشند حال آنکه در اصل فرانسوی چنگی به دل نمی زنند. البته عکس این موارد چنانکه همواره می توان انتظار داشت به طور قاطع بیشتر صادق است.

نیت نخست من این بود که به این کتاب چهار ستاره بدهم اما گمان بردم که بخش عمده ی لذت من ناشی از خواندن اصل ابیات مقفای فرانسوی است و نه ترجمه های فارسی آنها. برای همین به سه ستاره اکتفا کردم. اما به هر حال خواندن متن فارسی در کنار رجوع به اصل فرانسه برای من لذت فراوانی به همراه داشت. البته در عین حال بسیار طاقت فرسا هم بود و مدتی بسی بیشتر را می طلبید.

نخستین مراجعاتم به اصل فرانسوی موجب شده بود که راسین را بیشتر از کرنی بپسندم - راسین متأخرتر است - اما کم کم با پیش رفتن کرنی نیز زیبایی های خود را به رخ کشید و مرا از آن دل ناچسب شمردن پشیمان کرد...