What do you think?
Rate this book
Oproep tot omkeer: Over bekering en bestaansverheldering
Oproep tot omkeer van Wim Dekker is een interessant theologisch boek over bekering. Waarom gaat het in deze tijd nauwelijks nog over bekering? Wim Dekker onderzoekt de Bijbelse wortels van dit woord alsmede de impact die het spreken over bekering gehad heeft in de gereformeerde traditie. Hij vergelijkt bekering met het hedendaagse spreken over bestaansverheldering, het komen tot je diepste zelf. Schrijvers als Anselm Grün en David Brooks passeren de revue. Het boek eindigt met een krachtig pleidooi tot herwaardering van de Bijbelse oproep tot omkeer, persoonlijk en maatschappelijk.
Van Wim Dekker verschenen eerder verschillende boeken over christen-zijn in een postchristelijke context, waaronder Marginaal en missionair. Kleine theologie voor een krimpende kerk.
Van Wim Dekker verschenen eerder verschillende boeken over christen-zijn in een postchristelijke context, waaronder Marginaal en missionair. Kleine theologie voor een krimpende kerk.
182 pages, Kindle Edition
Published March 16, 2023
2 people are currently reading
6 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
August 8, 2024
Een boek dat nodig is en stemt tot nadenken over je eigen positie in het geloof, maar ook over de opdracht/ roeping van de kerk vandaag. Dekker gaat met dit boek niet de makkelijke weg, maar probeert wel tot de kern van het kerk-zijn te komen, ook al klinkzijn advies niet populair: kom tot inkeer en geloof aan het goede nieuws, met zicht op het komende Koninkrijk van God dat aanstaande is (vgl Marcus 1: 15).
May 15, 2023
D. schrijft zijn boek vanwege het afnemende spreken over bekering in de kerk. Hij is van mening dat dit een zorgelijke ontwikkeling is (7). Onze moderne samenleving is – binnen en buiten de kerk – te veel op het ‘ik’ gericht. Zelfs in het spreken over het christelijk geloof (10). Het zwaartepunt in het spreken over God en mens moet niet zozeer bevestigend maar juist uitdagend zijn (10). Vandaar Dekkers pleidooi om het begrip ‘bekering’ opnieuw onder de aandacht te brengen.
Hij weet zelf natuurlijk ook dat er redenen zijn voor het afnemende spreken over bekering én dat een herwaardering niet om deze barrières heen kan. Bekering is een begrip met een geschiedenis en is theologisch niet altijd evenwichtig gebruikt. Het is inmiddels ook een ‘heel ingewikkeld woord’ omdat het duiden van de mens complexer is geworden door o.a. de hedendaagse psychologische en communicatieve kennis (151). De ontdekking van het onbewuste en hoe we buiten de rede om voortdurend beïnvloed worden, maakt dat een oproep tot bekering aan de oppervlakte blijft. De hedendaagse gevoeligheid rond machtsverhoudingen en manipulatie, maakt dat een imperatief als ‘bekeert u’ altijd ook – en niet onterecht – argwaan oproept. Theologisch is bekering gevoelsmatig heel sterk verbonden met de bevindelijk-gereformeerde traditie met haar focus op de geestelijke toestand van de mens en de noodzaak tot een individuele, innerlijke hartsverandering. Het bijbehorende mystiek-bijbelse taalveld maakt het daarom lastig voor een buitenstaander – niet opgegroeid in een christelijk setting – om mee te komen.
Methodisch sluit D. losjes aan bij een beproefde aanvliegroute uit de fundamentele theologie door eerst te kijken naar ‘wat zegt de Schrift’ om vervolgens ook de traditie (hier: Calvijn, gereformeerde traditie, bevindelijke stromingen) en hedendaagse reflecties op het begrip bekering erbij te betrekken. Zijn pleidooi leest makkelijk weg en is verhelderend.
Een vraag die bij het lezen opkwam is of dat wel kan, meer spreken over bekering. Het is een beladen term geworden. Sleets ook. Wellicht dat een subversieve, omtrekkende wijze mogelijk is, maar dat vraagt om nieuwe taal. Ook D.s tegenstelling tussen (comfort)/ bevestiging en (challenge)/ uitdaging (10) roept vragen op. Volgens D. treffen we in kerk te veel van het eerste en te weinig van het laatste aan. Het is echter niet per se noodzakelijk om theologisch met deze twee tegenpolen te werken.
Het aanzeggen van Jezus’ onvoorwaardelijke liefde en welkom voor gebroken en onvolkomen mensen kan namelijk een bevrijding teweegbrengen waardoor praktisch materialisme en egotripperij aan glans verliest. Vanuit Jezus’ bevrijdend spreken – we zijn namelijk geen volgelingen van de expliciet-tot-bekering-oproepende Johannes de doper – gaan we ons dan vanzelf anders oriënteren. Vanuit de bevestiging en comfort kinderen Gods te zijn komt de omkering dan vanzelf.
Hij weet zelf natuurlijk ook dat er redenen zijn voor het afnemende spreken over bekering én dat een herwaardering niet om deze barrières heen kan. Bekering is een begrip met een geschiedenis en is theologisch niet altijd evenwichtig gebruikt. Het is inmiddels ook een ‘heel ingewikkeld woord’ omdat het duiden van de mens complexer is geworden door o.a. de hedendaagse psychologische en communicatieve kennis (151). De ontdekking van het onbewuste en hoe we buiten de rede om voortdurend beïnvloed worden, maakt dat een oproep tot bekering aan de oppervlakte blijft. De hedendaagse gevoeligheid rond machtsverhoudingen en manipulatie, maakt dat een imperatief als ‘bekeert u’ altijd ook – en niet onterecht – argwaan oproept. Theologisch is bekering gevoelsmatig heel sterk verbonden met de bevindelijk-gereformeerde traditie met haar focus op de geestelijke toestand van de mens en de noodzaak tot een individuele, innerlijke hartsverandering. Het bijbehorende mystiek-bijbelse taalveld maakt het daarom lastig voor een buitenstaander – niet opgegroeid in een christelijk setting – om mee te komen.
Methodisch sluit D. losjes aan bij een beproefde aanvliegroute uit de fundamentele theologie door eerst te kijken naar ‘wat zegt de Schrift’ om vervolgens ook de traditie (hier: Calvijn, gereformeerde traditie, bevindelijke stromingen) en hedendaagse reflecties op het begrip bekering erbij te betrekken. Zijn pleidooi leest makkelijk weg en is verhelderend.
Een vraag die bij het lezen opkwam is of dat wel kan, meer spreken over bekering. Het is een beladen term geworden. Sleets ook. Wellicht dat een subversieve, omtrekkende wijze mogelijk is, maar dat vraagt om nieuwe taal. Ook D.s tegenstelling tussen (comfort)/ bevestiging en (challenge)/ uitdaging (10) roept vragen op. Volgens D. treffen we in kerk te veel van het eerste en te weinig van het laatste aan. Het is echter niet per se noodzakelijk om theologisch met deze twee tegenpolen te werken.
Het aanzeggen van Jezus’ onvoorwaardelijke liefde en welkom voor gebroken en onvolkomen mensen kan namelijk een bevrijding teweegbrengen waardoor praktisch materialisme en egotripperij aan glans verliest. Vanuit Jezus’ bevrijdend spreken – we zijn namelijk geen volgelingen van de expliciet-tot-bekering-oproepende Johannes de doper – gaan we ons dan vanzelf anders oriënteren. Vanuit de bevestiging en comfort kinderen Gods te zijn komt de omkering dan vanzelf.
February 15, 2025
Werd richting het einde steeds beter. 😀
Displaying 1 - 3 of 3 reviews