'Soap' van Paul Mennes is geen gemakkelijke roman, maar wel eentje die me lang bijbleef. Vanaf het begin voel je de scherpe rand van verveling, existentialisme en maatschappelijke wanhoop. Mennes schotelt je personages voor die worstelen met identiteit, eenzaamheid & het vacuüm van moderne cultuur - stuk voor stuk gevangen in een wereld waarin alles lijkt op herhaling, en waarin betekenis voortdurend wegslijpt.
Wat ik vooral waardeer aan dit boek:
- De sfeer: somber, cynisch, onafwendbaar. Je voelt de zwaarte in elk hoofdstuk, alsof elke pagina iets zwaarders met zich meebrengt.
- De vertelstructuur: fragmentarisch, soms wisselend perspectief. Dat draagt bij aan de chaos die de personages zelf ervaren én versterkt het gevoel van 'niet weten waar je bent'.
- De karakters: David, Raoul (Graziella), Arkas, en de schaduwwereld rondom Zork - ze zijn niet altijd sympathiek, maar wel écht. Hun tekortkomingen maken hen juist menselijk.
- Thematiek: vervuiling - niet enkel in lichamelijke zin, maar in relaties, identiteit, symboliek. De dubbelzinnigheid tussen verlangen en walging, intimiteit en afstand - Mennes draait ermee.
- Taalgebruik: hard, direct, geen franjes. Maar een zin die blijft hangen, scherpe beelden, oncomfortabele confrontaties.
Als ik één zwakte zou moeten noemen: soms was het te intens, te pushend - momenten waarop het gewicht van het nihilisme even overweldigde. Maar misschien is dát precies de bedoeling: je onderdompelen in iets wat snijdt.
Toch verdient 'Soap' 5 sterren van mij, omdat het me liet denken én voelen op manieren waar ik niet op gerekend had. Het is geen prettige leeservaring in de klassieke zin, maar wel een literaire wake-up call.