In Transito onderneemt Joost Zwagerman een wereldreis in essays. Transito opent met een `scheepsgang : Zwagerman verdiept zich in de oeuvres van twee kunstenaars-emigré Willem de Kooning en Gerhard Richter. Zichtbaar zingbaar stof bevat portretten van fotografen als Diane Arbus, Nan Goldin en Rineke Dijkstra. Go west! bestaat uit americana en opent met een schets van het Amerikaanse suburbia. De meeste inwoners van Europa en de VS wonen niet op het platteland of in metropolen maar in slaapsteden en buitenwijken. Wat betekenen die veranderende leefomstandigheden voor de kunst en literatuur? Verder in Go west! een dwarsdoorsnede uit de Amerikaanse literatuur, met aandacht voor onder anderen Charles Bukowski, Allen Ginsberg, Sylvia Plath, Walt Whitman en Truman Capote. Teruggekeerd in eigen land buigt Zwagerman zich in de afdeling Hollandse waterlinie over het godsbeeld van Gerard Reve, de speelfilms van Theo van Gogh en de poëzie van Pieter Boskma. Ook in deze afdeling de veelbesproken Frans Kellendonk-lezing die Zwagerman verzorgde, Tegen de literaire quarantaine. Transito eindigt met een reeks impressies van de `ankerplaatsen waar Zwagerman de kop van Noord-Holland, in het bijzonder Alkmaar en de kust bij Bergen aan Zee. Van Rotterdam via Düsseldorf naar New York en San Francisco. Van Kansas via Los Angeles naar Vlaanderen, Friesland en Amsterdam, eindigend nabij de kust van Transito vormt een grand tour in portretten, poëzie en polemiek.
Transito is Zwagermans zesde essaybundel. De pers over de twee voorafgaande bundels Het vijfde seizoen en Pornotheek Arcadië: Volstrekt helder en met groot elan geschreven, [ ] gepassioneerd en gedreven. Zijn essays zijn zo persoonlijk dat ze de auteur zelf tot onderwerp van de bundel maken. De Volkskrant
Een van de best schrijvende essayisten van dit moment. - NRC Handelsblad
Het is vooral het bewegen tussen verschillende disciplines literatuur, beeldende kunst, popmuziek, film, fotografie - dat Het vijfde seizoen een feest om te lezen maakt. De Telegraaf
Met Joost Zwagerman is een essayist opgestaan die zijn weerga niet kent. [ ] Zijn essays stralen van vernuft, kunde en nieuwsgierigheid. Het Financieele Dagblad
Joost Zwagerman debuteerde in 1986 met de roman De houdgreep, die door Carel Peeters in Vrij Nederland werd bestempeld als 'het meestbelovende debuut sinds jaren'. Zijn doorbraak naar een breed publiek kwam met de roman Gimmick! (1989), die in 1996 voor het theater bewerkt werd door Theatergroep De Kwekerij. Het boek geeft een beeld van de trendy uitgaanscultuur en kunstenaarswereld van Amsterdam, waar hij in die tijd veel in verkeerde. In 1991 verscheen Vals licht, dat werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs en in 1993 werd verfilmd door Theo van Gogh. Ook De buitenvrouw (1994), over een liefde in multiculturele tijden, bereikte de longlist van de AKO Prijs. Nadien volgden de romans Chaos en rumoer en Zes sterren. Zwagermans werk verscheen in vertaling in twaalf landen, waaronder Duitsland, Frankrijk, Japan en Hongarije. In 2000 werd de Duitse vertaling van De buitenvrouw (Die Nebenfrau) genomineerd voor de Nordrhein-Westfalen Literaturpreis. Ook ontving Zwagerman voor Die Nebenfrau de Literaire Prijs van de stad München. Zwagerman behoort inmiddels, samen met auteurs als Connie Palmen en Arnon Grunberg, tot de meest gelezen Nederlandse schrijvers van zijn generatie. Dat bleek eens te meer toen hij in het najaar van 2003 veertig jaar werd: zijn uitgeverij De Arbeiderspers maakte bij die gelegenheid bekend dat van zijn boeken in totaal meer dan 1.100.000 exemplaren waren verkocht, exclusief vertalingen. Behalve romans publiceerde Zwagerman ook gedichten en essays en was hij actief als columnist.
Zwagerman leed aan depressies. Op 8 september 2015 maakte zijn uitgeverij, De Arbeiderspers, bekend dat Zwagerman op 51-jarige leeftijd in zijn woonplaats Haarlem een eind aan zijn leven had gemaakt.