Hemel en hel / Het verdriet van de engelen / Het hart van de mens

Heaven and Hell Trilogy #1-3

by Jón Kalman Stefánsson, Marcel Otten (Translator)

Nu in één band: de drie prachtige romans van de IJslandse Jón Kalman Stéfansson over de naamloze jongen: Hemel en hel, Het verdriet van de engelen en Het hart van de mens.

Twee vrienden, Bardur en de jongen, gaan vissen op zee. Wanneer ze worden overvallen door een storm raakt Bardur onderkoeld en sterft. Op zoek naar een manier om dit verlies te verwerken besluit de jongen op reis te gaan. Wanneer hij na vele omzwervingen weer terugkeert in het dorp, merkt hij dat hij is veranderd. Hij laat zich niet meer zo door anderen leiden, neemt zijn eigen beslissingen en is vastbesloten te kiezen voor de liefde.

Genres: Fiction, Scandinavian Literature, Novels

776 pages, Kindle Edition

First published January 1, 2007

About the author

Jón moved to Keflavík when he was 12 and returned to Reykjavík in 1986 with his highschool diploma. From 1975 – 1982 he spent a good deal of his time in West Iceland, where he did various jobs: worked in a slaughterhouse, in the fishing industry, doing masonry and for one summer as a police officer at Keflavík International Airport. Jón Kalman studied literature at the University of Iceland from 1986 until 1991 but did not finish his degree. He taught literature at two highschools for a period of time and wrote articles and criticism for Morgunblaðið newspaper for a number of years. Jón lived in Copenhagen from 1992 – 1995, reading, washing floors and counting buses. He worked as a librarian at the Mosfellsbær Library near Reykjavík until the year 2000. Since then he has been a full time writer.

His first published work, the poetry collection, Með byssuleyfi á eilífðina, came out in 1988. He has published two other collections of poetry and a number of novels. His novel Sumarljós, og svo kemur nóttin (Summer Light, and Then Comes the Night) won The Icelandic Literature Prize in 2005. Three of his books have also been nominated for The Nordic Council's Literature Prize.

He was the recipient of the Per Olov Enquists Prize for 2011, awarded at the book fair in Gautaborg in September 2011.

Reviews

[Cecily · Rating 5 out of 5]

This is one novel in three parts. One of the most powerful, beautiful, and unusual novels I have read. It is a poetic paean to the power of words and to the desire to live. It tells of the perilous journeys, on sea and land, of a book-loving "boy" of nineteen, with no family or home. The environment is beautiful, but unforgiving. In this white landscape, a century ago, the dark shadow of death is all around.

My reviews of the individual parts are somewhat elliptical and impressionistic, especially the middle one (see links, below). This is a more conventional, unemotional, and less interesting(!) record of the setting, plot, characters, themes, and unusual narrative style. For numerous quotes, to give a flavour of the beautiful writing, see my individual reviews.

What Sort of Book?

Labels could include: philosophical, survival, existential, Bildungsroman, and Odyssey.

Themes include: the power of words, life and death, family, friendship, love, change, and feminism. Despite the title of the first part (Heaven and Hell), religious belief is a very minor aspect.

Narrators

The story is narrated by one(?) of the “bloodless shadows” - dead who are not properly dead, and are unseen and unheard by the living (except for kittens!).

Their explicit mission is to save the world by telling stories such as this. These lives in limbo mostly narrate in conventional ways, so you can almost forget what they are. But the first page or two of each part, and at two or three places inside each one, they explicitly address the reader, as they try to explain themselves.

Nevertheless, this is definitely not a ghost story, or even really a supernatural one.

Chronology

The story takes place over a few months in the very early days of the twentieth century, in rural Iceland. In the first two parts, you could easily believe it is set much earlier, but the final part has the transformative arrival of things like steam ships and the telephone.

It is broadly chronological, but with little jumps, especially in the third part: something happens, you move to next scene, and then you learn the details of what happened in the previous scene.

Characters

In addition to the boy, key figures in all three parts include: Bárður the boy’s book-loving friend; Kolbeinn, an old captain who has lost his sight and can no longer read his beloved books; Jens, the dedicated but nearly wordless postman; Geirþrúður, a 30-something widow who runs a café and scandalises some by her independence and refusal to remarry. There are many others, though.

The boy and the village where he settles are anonymous - unique or universal?

Three-Volume Novel

This is not a trilogy; it is a single novel, published in three parts. The first works as a standalone, but the second and third are best read back to back.

1. Heaven and Hell, reviewed HERE.
A sea journey and a land journey in winter. Both epic and treacherous. In between, the boy spends time in the village, where we meet characters who recur in later parts. The power of words dominates.

2. The Sorrow of Angels, reviewed HERE.
This starts three weeks later, in the village, followed by another dangerous land journey to deliver post (words). The power of death dominates, and it feels unfinished in a way that Heaven and Hell does not.

3. The Heart of Man, reviewed HERE.
This starts a few hours later and is set mostly in the village, in summer, with several smaller, but no less significant journeys. The power of life dominates, reflecting the change of season. This does not have a definitive end, but feels more complete.

The Ending - no spoilers, though

Two thirds through the third part, I was worried. It had started as perfectly as the previous part ended, but there had been too much wheeler-dealing and too many feuds, fights, and worse for many pages. It includes three characters who experience non-consensual sex. The incidents are sensitively done (not graphic), and one was almost sweet. But there was mental manipulation in the second case, and gang brutality in the third. They just felt out of place in this world, in this book, which was, of course, precisely the point: it’s not just the seasons that changed, but the twentieth century had firmly arrived, and it unsettled the social order. (Of course, such things would have gone on before, as well, but I think they’re used here as allegory.)

I wanted a return to bleak beauty. I kept reading. I was not disappointed. The final few pages were mysterious, maybe even miraculous. Certainly open to more than one interpretation. Sublime.

Recurring Phrases

There are recurring ideas and phrases. Sometimes they are repeated verbatim, and other times with slight variations. This is true within and across all three parts. Examples include: “words to change the world”, "shoulders of moonlight", “the heart is a muscle”, “words can be bullets, but they can also be rescue teams”, “dare to live”, and “Nothing is sweet to me, without you”.

It gives a hypnotic, liturgical, mystical reverence to the words.

But it also demonstrates the opposite of some of the words on the page: “Nothing happens if we always use the same words”, such as at a funeral. “Old, dog-eared words of God, those overused, threadbare garments that we still wear because we haven’t found others.”

Dialogue

The dialogue lacks punctuation, but not clarity. Some people might find it distracting and annoying, but for me, it felt right. In this respect, it reminds me of Cormac McCarthy’s The Road (reviewed HERE).

Just occasionally it is written more like dialogue in a play.

Translation

The power of words, especially written ones is perhaps the strongest theme, “words to change the world”.

Translation is also there: the boy learns to translate Dickens and Shakespeare, amongst others, and later, a contributory factor to some deaths is probably that a foreign captain doesn’t understand the storm warning a local gives him.

That is especially pertinent, given that I was reading a translation. The writing is very poetic, and Jon Kalman Stefansson is a poet as well as a novelist, but it’s impossible for me to know how much credit goes to him and how much to Philip Roughton, the American translator. It felt natural and effortless and - on the basis of no experience on my part - authentically Icelandic. The only exception was two uses of “plonker” in the very British sense of a fool.

And then there’s metaphorical translation (see my individual reviews).


Image source of Landmannalaugar:
https://www.thecrazytourist.com/wp-co...

[Christine Bonheure · Rating 5 out of 5]

Prachtige ode aan IJsland, zijn winterse klimaat en natuur. Terwijl je aan het lezen bent, voel je de ijskoude wind door je lichaam gieren, strompel je mee over die besneeuwde hellingen, voel je het verlies van een bevroren vinger. En begrijp je heel goed waarom menselijk contact een basisvoorwaarde is om het IJslandse leven aan te kunnen. Het boek is tegelijk een ode aan taal, literatuur, boeken en gedichten. Geprinte woorden bieden troost en kennis tijdens de donkere wintermaanden, maar zijn ook gevaarlijk en kunnen zelfs doden. “Niets is zo zoet, behalve jij”. Ik denk dat ik die woorden herhaal als ik op mijn sterfbed lig, als ik ten minste nog lucide genoeg ben om me ze te herinneren. Perfecte combinatie van avonturenroman, vol filosofische overpeinzingen in een werkelijk prachtige poëtische taal. Aanrader in het kwadraat! Lang geleden dat ik nog eens zo diep in een verhaal zat.

[Anke · Rating 4 out of 5]

Prachtig verhaal
Mooie beschrijvingen
Slow reading-style

[Maartje · Rating 4 out of 5]

"Zij die het leven nooit hebben verraden, hebben geen angst voor de dood. Daarmee is dit afgelopen, hier zwijgen wij. Nu mag iemand gauw de speeldoos opwinden en dan horen wij misschien zwakke klanken van de eeuwigheid."

Prachtige trilogie over het zware leven in IJsland. Het boek gaat over leven, dood, hemel, hel, licht en duisternis. Het boek staat vol met prachtige zinnen en beschrijvingen, zelden zoveel aantekeningen van quotes gemaakt. Het boek was eigenlijk niet geschikt om in dit tempo te lezen voor een challenge.

Echt een aanrader, een slow-read die ik zou lezen in de donkere winterdagen.

[Johanne Bjørndal Iversen · Rating 5 out of 5]

Avslutter året med topp 1 beste bok jeg har lest, men må leses sakte

[Gijs · Rating 5 out of 5]

Even reclame maken voor één van mijn favorieten.

Een warm bad

Sinds ik een jaar of wat geleden de Wallander-reeks van Henning Mankell las, voel ik mij aangetrokken tot Scandinavië. De licht melancholische sfeer die de boeken van Mankell ademen, en de fijnzinnige manier van schrijven spreken mij aan. Daarna las ik thrillers van Samuel Bjork, Jussi Adler-Olsen en Jo Nesbo. Ook goed. Stieg Larsson beviel mij minder en Indridason was zelfs flink schrikken toen ik daar pas een boek van las (Maandagskinderen).

Ik noem nu allemaal thrillers en die beschouw ik eigenlijk als 2e rangs vermaak. Het Scandinavische vuurtje werd eind vorig jaar pas echt opgestookt door Johan Harstad. Max, Mischa & het Tet-offensief en Buzz Aldrin, waar ben je gebleven belandden meteen in mijn lijst met favorieten. Alles aan die boeken beviel mij. De stijl, de fijnzinnigheid, de sfeer, de eigentijdse inhoud..

Maar goed, voor ik verval in langdradigheid moet ik het maar eens over Kalman Stefansson gaan hebben. Zijn Hemel en Hel-trilogie was vorig jaar onder mijn aandacht gekomen, en zweefde sindsdien op de rand van mijn onderbewustzijn. Ik las er een paar recensies over en die trokken mij over de streep. Dat het een dikke pil is maakt mij niet uit, ik hou van zogenaamde kleppers. Met een beetje geluk spreekt het verhaal je aan en kan je je er helemaal in verliezen. Zo'n boek wordt bijna een goede vriend. Of een warm bad, wat ik wel een mooie omschrijving vind voor een verhaal dat zich afspeelt in het barre IJsland.

Omdat er veel mooie boeken zijn en veel te weinig tijd, ben ik gewend om een boek te lezen in de modus: pats boem knallen. Na een paar zinnen had ik al door dat dit de volkomen verkeerde instelling is om dit boek te lezen.

Het verhaal speelt zich af rond 1900 in IJsland. Dat was toen bepaald niet the place to be. Het leven is er hard, vooral dankzij de barre weersomstandigheden. De scheidslijn tussen leven en dood is flinterdun, geluk is zeldzaam en kortstondig en moet hard worden bevochten.

Alles wat je als liefhebber van literatuur verwacht, is aanwezig in dit boek. Hoofdpersoon is een jongen die niet bij naam wordt genoemd. Hij is een dromer die eigenlijk uit de toon valt in het kleine wereldje van lompe vissers en geile zeelieden. Het plot beschrijven ga ik verder niet doen, dat vind ik altijd saai in andere recensies. Ik beperk me tot de samenvatting dat alle ingrediënten van het leven aan bod komen in Hemel en Hel: het gaat over leven en dood, de zin en zinloosheid van het bestaan, het aankloten van de kleine lieden, stompzinnige gebeurtenissen die grote gevolgen hebben, de liefde en het banale, de kracht van woorden maar ook de beperking van kennis (alle geleerde personages in het boek zijn ongelukkig); alle toetsen van het orgel der mensheid worden door Kalman Stefansson bespeeld.

De stijl van Kalman Stefansson is poëtisch. Normaal gesproken ben ik geen lezer van poëzie, hoewel ik een poëtische songtekst dan wel weer kan waarderen. Maar de stijl van Kalman Stefansson spreekt mij wel aan. Als je er eenmaal aan gewend bent, het ritme van de zinnen en de woordkeus, dan wordt het zelfs langzaam verslavend. Wat ik bijzonder knap vind is dat de trilogie 948 pagina's telt, het plot niet heel erg vol zit met gebeurtenissen, maar dat het toch geen moment langdradig wordt

Belangrijk om te benoemen is ook de lichte ironie waar de schrijver voortdurend gebruik van maakt. Hierdoor is het geen deprimerend verhaal, verre van zelfs. Een goed voorbeeld is dat de jongen, samen met Jens de postbode en een andere man, een barre, eindeloze tocht onderneemt, dwars door een sneeuwstorm, met een lijkkist. Dat gaat niet geheel vlekkeloos. Personen zetten voortdurend hun leven op het spel voor de meest stompzinnige zaken. Daar kan ik wel om glimlachen. Het verhaal gaat in feite over de tragiek van de mens, maar is tegelijkertijd een oproep om toch vooral te leven. Want voor je het weet slaat je bootje om en beland je in de ijskoude zee.

Een laatste opmerking. In Nederland mis ik een beetje de auteurs als Kalman Stefansson. Zijn stijl doet een heel klein beetje denken aan Thomas Rosenboom. Die is ook een meester in verhalen rond kneuterige, licht tragische personages. Het is geen toeval dat ik ook fan ben van Rosenboom. Snel maar weer eens iets van lezen. En van Kalman Stefansson natuurlijk.

5 sterren

[Ann · Rating 5 out of 5]

In een wereld waar mensen proberen te overleven door ’s winters vissers te zijn en tijdens de zomer boeren brengt Stefánsson in een prachtig meanderend proza het verhaal van de jongen en zijn vriend Bardur, het Dorp en vele anderen.
Een verhaal waarin taal een heel belangrijke rol speelt, waar mensen ondanks de bijna ondraaglijke hardheid van hun bestaan proberen zorg te dragen voor elkaar.
Een boek om langzaam te lezen en te herlezen.

p 196
Het verhaal viel langer uit dan hij gedacht had. Hij vergat zichzelf. Hij verdween in het niets. Hij trad buiten zijn eigen bestaan en verdween in het verhaal, raakte daar zijn dode vriend aan en wekte hem weer tot leven. Misschien was het doel van zijn verhaal om gewapend met woorden het dodenrijk binnen te gaan en Bardur van de doden te laten herrijzen. Woorden hebben de kracht van reuzen en ze kunnen God doden, ze kunnen levens redden en ze vernietigen. Woorden zijn pijlen, kogels, mythische vogels die God bereiken, woorden zijn vele duizenden jaren oude vissen die in de diepte iets afschuwelijks vinden, ze zijn een net, wijd genoeg om de aarde erin te vangen en de hemel ook, maar soms zijn woorden niets, versleten kledingstukken waar de kou doorheen gaat, nutteloze forten die gemakkelijk door dood en rampspoed worden overwonnen. Desondanks zijn woorden het enige wat deze jongen bezit. Afgezien van de brieven van zijn moeder, een loden broek, wollen ondergoed, drie dunne boekjes of bundeltjes die de jongen uit de vissershut heeft meegenomen, zijn laarzen en afgetrapte schoenen. Woorden zijn zijn trouwe kameraden en boezemvrienden en toch zijn ze volkomen nutteloos als het erop aankomt… Het lukte hem niet Bardur tot leven te wekken en Bardur wist dat de hele tijd al. Daarom stond hij daarstraks in de deuropening toen hij zei: Ik dacht dat je bij me zou komen, maar hij liet ongezegd wat de jongen zelf kon bedenken: Omdat ik niet bij jou kan komen.

p 235
Helga sluit de gelagkamer en dan zitten ze met z’n vieren in de woonkamer, de slinger in de grote klok hangt er doodstil bij alsof hij grenzeloos zwaarmoedig is, de jongen leest Kolbein iets voor van de Engelse dichter Shakespeare en de anderen luisteren vaak mee. Hij heeft Hamlet uit, is op de helft van Othello, maar dat ging in het begin niet al te best. Kolbein was na de eerste lezing zo kwaad dat met zijn stok naar de jongen sloeg. Terwijl de jongen las, begon hij ingehouden te brommen, wat niet echt aanmoedigend was, de jongen kreeg een droge mond en een tijdlang leek het alsof zijn hals werd dichtgeknepen, hij piepte meer dan dat hij las.
Je moet niet lezen alsof je buiten adem bent, zei Helga toen Kolbein als een kwaaie bok de kamer was uit gestormd. Lees gewoon net zo natuurlijk als je ademt, het is heel eenvoudig als je de slag te pakken hebt
Als je de slag te pakken hebt.
De jongen kon die nacht amper slapen. Hij woelde bezweet in dat prachtige bed, deed steeds weer het licht aan, tuurde in de Hamlet over de duizelingwekkende woordenvloed en hij probeerde er op de een of andere manier uit te komen.
Ik word het huis uitgegooid, mompelde hij, hoe moet je verdomme woorden uitademen?
De tweede lezing was net zo abominabel.
Zo mislukt dat deze Engelse literatuur, die de smaak van een intense hemel en grote vertwijfeling in zich droeg, een zielloze, onbegaanbare woestijn werd.
(…)
Geirthrud zat met een sigaartje op haar stoel.
Dat was waarschijnlijk de slechtste lezing die ik ooit heb gehoord, zei ze een beetje schor, want uiteindelijk had ze een ravenhart. Wees maar niet bang, de bodem is nog niet bereikt, je kunt nog slechter worden als je op deze manier doorgaat.
Dat kan ik nauwelijks geloven, mompelde hij.
Jawel, je moet de mensen nooit onderschatten, er is maar weinig wat ze niet kapot kunnen maken. (…) Maar zoals Helga gisteravond zei, je moet aan niets denken, gewoon lezen. Lees de tekst later op je kamer, je krijgt morgen tot ’s middags vrij om je voor te bereiden. Lees zolang tot je het verschil niet meer merkt tussen de tekst en jezelf, dan kun je lezen zonder erbij na te denken.

p 358
Kies die boeken uit, zegt ze een beetje hees, die… anders zijn… waar de woorden niet stom op de bladzijden zitten, maar opzweven en ons vleugels geven, zelfs al is de mensen de lucht niet gegeven om te vliegen.

p 460
De jongen schudt zijn vuist voor het gezicht van de postbode. Ik heb schijt aan je mannelijke gedoe! Wie bij zo’n geluid niet bang is is gewoon niet normaal. Wie bij zo’n storm niet bang is in een ravijn te storten is knettergek. Iemand met minder voorstellingsvermogen dan een luis. Ik heb schijt aan je mannelijke gedoe, schijt! Nu weet ik wat de vrouw van de dominee bedoelde toen ze zei dat mannen zich onverantwoordelijk gedragen, toen ze zei dat vrouwen en kinderen daar constant de gevolgen van moeten ondervinden. Ze bedoelde dat mannelijkheid niet alleen dom is, maar ook gevaarlijk, want mannen denken alleen maar aan zichzelf, willen een goede indruk maken, daar gaat het bij jullie om, te laten zien hoe sterk jullie zijn, moedig, onbevreesd, goed sier maken is voor jullie belangrijker dan het leven zelf!
Jens is in zijn volle lengte gaan staan en torent boven de jongen uit. Mannelijkheid draait erom iets te wagen. Nooit op te geven. En nooit toe te geven!
Soms zijn mannen als jij alleen maar laf, ze hebben het lef niet zich tweemaal te bedenken. Mijn vader is in zulk kloteweer verdronken, ze gingen de zee op ondanks de slechte weersverwachting terwijl de meesten niet uitvoeren. Petur kende de voorman. Een echte vent, zei hij, was nergens bang voor, nooit. Je had Peturs ogen moeten zien toen hij het over die voorman had, je had moeten zien hoe ze oplichtten toen hij de moed van die man beschreef die met dat weer niet durfde toe te geven, die met dar risico niet durfde toe te geven. Ze zijn alle zes omgekomen. En weet je hoeveel kinderen hun vader hebben verloren? Hoeveel gezinnen door de mannelijkheid van de voorman werden ontbonden? Hoevelen moesten op een of andere boerderij opgroeien, en zagen nooit meer degenen terug die hun na aan het hart stonden omdat ze allen stierven? Dat je in deze vervloekte wereld alleen komt te staan, omdat de voorman zo’n flinke kerel was. Die verdomde mannelijkheid van jullie verstikt alles wat goed, mooi en kwetsbaar is, ze vermoordt het leven zelf en ik schijt op die vervloekte mannelijkheid, ik schijt een hele berg stront erop! Nu ga ik terug, ik zet geen stap verder!
De laatste woorden schreeuwt de jongen. Speeksel spettert uit zijn mond en in het gezicht van Jens, het zit daar op zijn neus en bevriest onmiddellijk. Jens verroert geen vin, laat gewoon al die woorden en speeksel over zich heen komen en zegt dan kalm: jij gaat helemaal niet terug.
Reken maar dat ik dat doe! Zegt de jongen hard, zo kwaad dat hij het liefst de postbode wil slaan. Daar, zegt hij terwijl hij naar de storm wijst, in de richting van het doffe geluid, daar is niets behalve de dood en ik ben van plan nog een beetje langer te leven, ik moet nog het een en ander afmaken. Wees zo goed, laat met los en laat de duivel je halen en opvreten!
Jens heeft de jongen bij de arm vastgepakt en zegt: Die haalt me vroeg of laat, maar jij gaat dood als je teruggaat.
Wat kan het jou schelen of ik leef of doodga?
Jij kunt alleen maar vragen stellen, zegt Jens. Ben je altijd zo, altijd vragen, denk je soms dat er antwoorden zijn?
Laat me los, of ik geef je een dreun.
Dat lukt je niet, zegt Jens, en wij gaan naar het noorden, naar het einde van de wereld als je het zo wilt noemen. Ik ben niet van plan dood te gaan. Dat je dat maar weet. Ook al gaat het je geen snars aan. Mijn vader is oud en redt het niet zonder mij. Halla ook niet. Ze hebben mij nodig en ze kunnen beiden niet voor zichzelf zorgen als ik niet terugkom. Ze zullen bij vreemden in de armenzorg worden ondergebracht en niet op dezelfde plek. Jij weet niet hoe Halla is. In haar aanwezigheid wordt alle mooier, ook al is ze niet bij d’r verstand, ook al pist en poept ze zichzelf onder als je niet op haar let. Mensen zoals zij worden overal vastgebonden als honden op het erf of in een hok opgesloten waar ze eten krijgen toegesmeten, restjes van iets. Ze zou vuil worden en niemand die haar haar zou kammen. Mijn vader kamt haar elke ochtend en dan slaat ze haar ogen neer, dat heb jij nog nooit gezien. Wanneer komt Jens, zou ze de eerste maanden vragen, meerdere malen per dag, zo vaak dat iemand het zat wordt en haar een schop geeft. Je kunt niet eens een lelijk gezicht tegen haar trekken of ze begint al te huilen. En dan zou ze ophouden naar me te vragen, gewoon omdat ze me is vergeten, ze zou haar vader vergeten, alles vergeten, en dan zou ze denken dat haar leven zo hoort te zijn en dat het altijd zo is geweest, vastgebonden op een boerenerf, opgesloten in een hok, vuil en afgerost. Je kunt doen wat je wilt en wat je goeddunkt. Ik ga tegen de wind in, naar het noorden. Als je wilt blijven leven dan kom je achter me aan en dat raad ik je aan. Het enige wat ik redelijk kan is ver van iedereen levend uit een noodweer komen. Waar kies je voor?

p 602
Als God werkelijk de wereld had willen veranderen, zegt Alfheid, dan had Hij Zijn dochter gestuurd en niet Zijn zoon. De dochter van God zou het ergste uit de man naar boven hebben gehaald, ze zou geslagen zijn, misbruikt en vernederd en de Romeinen hadden haar verkracht voordat ze gekruisigd werd. Ze had het ergste in ons aan het licht gebracht en dat zou misschien voldoende zijn geweest om ons te veranderen. Jullie mannen zou het niet bespaard zijn gebleven te proberen te begrijpen wat het betekent vrouw te zijn, wat wij allemaal hebben moeten dulden, wat het betekent altijd de ondergeschikte te zijn, wat het betekent als tweederangs geboren te worden. Maar God begrijpt de vrouwen niet en daarom stuurde Hij Zijn zoon.

p 698
Wat betekent het: jezelf verraden? Vraagt Gisli aan de jongen (…)De jongen sluit zijn ogen alsof hij er zo snel mogelijk vanaf wil zijn: Iets niet durven. (…) Te leven. Niet durven te praten. Niet bang durven zijn. Niet proberen de… de storm in jezelf te overwinnen. Als je niets doet, verraad je alles wat belangrijk is. Als er nog mensen zijn die ertoe doen, in leven zijn, bedoel ik. Maar misschien doet het er niet toe of er mensen in leven zijn of niet, bedoel ik. Je moet ook niet degenen verraden die dood zijn, we moeten ook voor hen leven, ze mogen niet in de duisternis en de kou blijven en ze mogen niet op de bodem van de zee worden vergeten.

[Joke · Rating 4 out of 5]

Drie boeken, ik las ze na elkaar, deze trilogie van samen bijna 1000 bladzijden, van een IJslandse klasse auteur, zo blijkt.
Voor wie houdt van traagheid, mijmeringen, filosofisch denken, mooie woorden, rauwheid en puurheid van de mens, en geen schrik heeft van natuur in al haar kracht.

[Yv · Rating 3 out of 5]

Op zich wel echt een mooi verhaal, maar de schrijfstijl was echt mijn ding niet. Op een gegeven moment dat ik dat ik in de 'flow' zat en het doorhad, maar dat was toch maar van korte duur... Iets te veel lit, iets te weinig light :-).

[Šárka Jarošová · Rating 5 out of 5]

konečně. je to těžký, silný a hluboký, jako moře a bouřky na islandu. vůbec ta kniha je napsaná tak, jaký si představuju, že to tam je, nebo spíš tenkrát bylo. je to o životě, knihách, lásce, neúprosnosti bytí, smrti a další smrti a hledání důvodů proč. občas moc bijící a opakující se, ale tak to severní ledový oceán a všechny ty dlouhý noci mají.
nic není sladké bez tebe.

[marjorie broersen · Rating 4 out of 5]

mooi en langzaam boek , maar niet voor nu. Ga op een later moment in mijn leven nog een poging wagen deze uit te lezen.

[Olaf Alexander Styrmoe · Rating 4 out of 5]

Veldig vakker

[Lumir Al-Dabagh · Rating 5 out of 5]

Krásně napsaná kniha ve skvělém překladu Marty Bartoškové.

[Jessica · Rating 5 out of 5]

This is definately a book (trilogy) that I will read again. If only for the dreamy, fairytale-like prose. Reading this book is like an oasis of quiet in (my) busy life, and with beautiful sentences. But the story is compelling too, you want to know, to understand..

No further words needed, just read it.

[Vibeke · Rating 5 out of 5]

So many emotions. Perspectives on life and humanity weaved into the harsh life of this boy on Iceland. The author manages to show life's beauty and terror in one story. Poetic. Best book I've read. Ever.

[Ronny · Rating 5 out of 5]

Dik 900 blz puur slow-reading leesgenot. Zo ongeveer het mooiste dat ik al gelezen heb.

[Runar Skagestad · Rating 5 out of 5]

Uhyre vakkert epos om livets sårbarhet, der filosofi, tanker, skildringer og dialog flettes sammen i lange, unikt velkonstruerte setninger.

[gbkMnkii · Rating 5 out of 5]

Absolutely loved it can't wait to continue.

[Hu-Kindle]

[Ann · Rating 5 out of 5]

Een krachtig, prachtig boek in een ongewone, poëtische en zeer meeslepende schrijfstijl. Een absolute aanrader!
"De avond dringt dichter tegen het raam aan"
"Ze zijn de nacht uitgeroeid in een broze ochtend."
"Je kunt tranen niet aan elkaar rijgen, ze als een glinsterend touw in de duistere diepte laten zakken en degenen ophalen die zijn gestorven maar zouden moeten leven."
"onze ogen zijn als regendruppels, vol van de hemel, heldere luchten en het niets"
"Nee, nee, het is goed broze mensen om je heen te hebben, het helpt je de wereld beter te begrijpen, hoewel ik niet altijd weet wat ik met die wetenschap moet aanvangen."
"Het alledaagse bestaan is het gras van het leven, staat er ergens, zonder dat is er niets. En dat klopt, het alledaagse bestaan is net zoals het gras, je brandt het tot de wortel af, maar met gemak groeit het weer op, breekt zich een weg uit de duisternis en plotseling begint het te bloeien."
"Het is zo stil op de wereld dat ik er bang van word, kom en ga naast me liggen, voel de warmte van mijn vingertoppen, voel het zachte van mijn lippen, als de wereld stilvalt en verdwijnt roep ik je, bij jou ben ik veilig. Deze vervloekte wereld is bewoonbaar zolang jij van mij houdt."
"Als wij leven zoals we het kunnen, en het liefst een klein beetje beter, dan kan de dood ons nooit overwinnen."
"die jongen die een huis vol dromen is, verdriet, gemis, een stem die in het leven van de zeewolf is gekomen met nieuws over poëzie en de dood, een stem als een herinnering aan iets wat Kolbein nooit heeft beleefd, maar desondanks gemist, hoe dom het ook is."

[Valentijn Verbeke · Rating 5 out of 5]

Poëtisch geschreven verhalen zeggen mij meestal weinig. Vaak voelt het als een opeenstapeling van mooie zinnen die nergens toe leiden. De eerste honderd pagina's had ik een "niet weer" gevoel en dacht ik te stoppen na het eerste deel, maar plots geraak je in een flow en zit je mee in het verhaal. Dat ik net voor de zoveelste keer terugkom uit IJsland en de Westfjorden helpt wel om de boel te visualiseren, al is het eerder toevallig dat ik nu een IJslands boek lees.

Ik heb de trilogie in één keer uitgelezen. Achteraf gezien had ik misschien wat moeten wachten met het derde deel. Het is, gelet op de schrijfstijl, veel om in één ruk uit te lezen, en ik vond het laatste deel ook wat stroever geschreven. (plus naar het einde toe veel schrijffouten in de vertaling) Maar ik ga de jongen wel hard missen, en Geirthrud en Kolbein en alle anderen. Een boek dat zo blijft nazinderen verdient vijf sterren.

[Jan De Vos · Rating 4 out of 5]

4,5/5

Eentje waar je je tijd moet voor nemen, deze trilogie.
Maar je wordt ervoor beloond, en hoe!

Over het harde eilandleven in IJsland, maar eigenlijk over zoveel meer.
Traag, mijmerend, rauw, puur, met veel ontzag voor de kracht van de natuur ... en dat in een erg mooie taal, met dikwijls knappe filosofische bedenkingen.

Het tweede boek vond ik soms iets te langdradig, daarom geen 5 sterren. Maar al bij al zeker een aanrader!

[Ann Van Hoorenbeeck · Rating 4 out of 5]

Dit boek neemt je mee op avontuur, je voelt de koude, de armoede, de eenzaamheid. Het is traag lezen en de mooie zinnen herlezen. Misschien lees je de boeken beter niet in 1 keer. Bij het 3de boek begon ik er genoeg van te krijgen. Te veel van het goede ?

[Jon Vegard · Rating 4 out of 5]

Fin bok, men litt luftig og store ord innimellom som gjer det litt vanskeleg å henge med for ein enkel sjel som meg.

[Marjolein · Rating 5 out of 5]

Wat een boek... De beschrijvingen zijn als schilderijen, met precies die accenten die ertoe doen. Dromerig en meeslepend. Heerlijk leesvoer.

[Therése Åström · Rating 5 out of 5]

This book is magical.

[Siegfried Van Den Haute · Rating 5 out of 5]

There should be a 6 for books like these...

[Mariska · Rating 1 out of 5]

Wouter vond het mooi. Ik niet

[Per]

Vakker!

[Thea · Rating 5 out of 5]

Great book detailing the struggles of a boy living in a rough Iceland fishing village a hundred years ago. I really enjoy the rich details of the book, and the writing style.

[Håvard Hellerud · Rating 5 out of 5]

Uten tvil noe av det vakreste og sterkeste jeg noensinne har lest. Ga meg lyst til å dra til Island. Anbefales!