"- Μωρή, έκανε ο Δίας, εσύ θέλεις να μείνεις παρθένα. Άμα μου κοτσάρεις κοντό, θα σε στριμώξει κανένας σε καμιά γωνιά και θα σε βιάσει. Λίγα τέτοια διαβάζουμε στις εφημερίδες;
- Αμα δεν θέλω, δεν με βιάζουνε. Καμιά γυναίκα δεν γίνεται να την βιασεις, εκτός κι άμα την ναρκώσουνε.
- Ε, τότε, πώς βγαίνουνε στα δικαστήρια και λένε οτι εβιάσθησαν;
- Να πάρουν και καμιά αποζημίωση! Τι, τζάμπα; "
Ήθελα να διαβάσω κάτι αστείο, να γελάσω, και μια που άκουγα οτι η Ελληνική Μυθολογία του Τσιφόρου είναι ξεκαρδιστική είπα να την διαβάσω. Και η αλήθεια είναι οτι στην αρχή γέλασα. Αλλά σιγά σιγά κάτι αρχισε να με ενοχλεί. Κατάπια τα συνεχή υποτιμητικά σχόλια για τις γυναίκες, κατάπια τα σχόλια περί ρεζίληδων ανώμαλων ομοφυλόφιλων, αλλά πόσα να καταπιώ πια; Δεν είμαι και ο Κρόνος που κατάπινε τα παιδιά του.
Φτάνοντας στην ενότητα για την θεά Άρτεμη και διαβάζοντας τον παραπάνω διάλογό της με τον Δία, ειπα ως εδώ και άι σιχτίρ. Είπα να γελάσω , όχι να μου σπάσουν τα νεύρα.
Και , σας παρακαλώ, μην μου πείτε οτι έτσι ήταν η εποχή και οι απόψεις. Κάποτε ακούγανε και το "ο μαύρος ο σκύλος ο μπλακ ταμ ταμ ταμ", αυτό δεν σημαίνει οτι πρέπει να το ακουω εγώ σήμερα και να μου αρέσει.
Το παράτησα λοιπόν γιατί η υπομονή έχει και τα όρια της.
Το δεύτερο αστεράκι για όσο πρόλαβα να γελάσω.