Onze westerse samenleving kraakt. De oliecrisis,de hoge voedselprijzen, de meltdown van de beurzen en banken, de eindigheid van onze grondstoffen. Maar niet alleen de maatschappij sputtert, ook privé botsen we stilaan op onze grenzen. De ratrace, de overconsumptie en de stress begint door te wegen en steeds meer mensen stellen zich vragen bij hun job en bij de overdreven rol van de staat in hun leven. In dit boek verkent Alain Grootaers met een humoristische en open blik de mogelijkheden voor het nieuwe leven: wat als we nu maar drie uur per dag zouden werken? Wat als we onze kredietkaarten overboord gooien en zo weinig mogelijk betalen met 'echt' geld? Wat als we ons zouden bevrijden van statusangst en we de betuttelende overheid zouden bedanken voor de loze belofte van bescherming van wieg tot graf? wat als we de onzin van een dolgedraaide samenleving nu eens zouden vervangen door Z!N.
Heb dit 11 jaar geleden voor het eerst gelezen. Er is in tussentijd absurd veel en absurd weinig veranderd. Was fijn om nog eens opnieuw te lezen, alleen verlang ik nu naar wonen op een boerderijtje op het Spaanse platteland.
Grootaers vertelt niets nieuw, maar wat hij vertelt doet hij wel op een onderhoudende manier. En hij vindt de juiste toon: pleidooi voor maatschappelijke verandering maar zonder de moraalridder uit te hangen.