De wake bevat drie wonderbaarlijke vertellingen, die geheel op zichzelf staan, maar evengoed met stevige scharnieren aan elkaar gekoppeld zijn. En hoogleraar en zijn echtgenote maken een bergwandeling in Zweden als het noodlot toeslaat. Gedwongen door de omstandigheden, besluit de vriendenclub van de hoogleraar een belofte gestand te doen. In `Mooie mama's zit een moeder bij haar zoon in het ziekenhuis. Het jongetje ligt in coma. Ook zijn vader is er. En de minnaar van de moeder. De bewoners van een nabijgelegen studentenhuis zorgen voor nog meer verwarring. De hoofdpersoon in 'Hartstocht' - een hart - vertelt over de wonderbaarlijke transitie die het ondergaat, en over de kracht van passie. Hoe sterk is liefde als je hart het begeeft?
Ronald Giphart had als verhalenschrijver al eerder succes met Het feest der liefde en het Boekenweekgeschenk Gala. Met De wake bewijst hij opnieuw dat hij niet alleen als romancier tot de crème de la crème van de Nederlandse literatuur behoort, maar ook als schrijver van kort proza. In 2010 verscheen zijn roman IJsland.
`Er is in ons land geen schrijver als Ronald Giphart.' Algemeen Dagblad
`Giphart schrijft met grote vaart, in soepel zwiepende zinnen, en hij zit nooit om een grap verlegen.' NRC Handelsblad
? Ik las vaak iets van Giphart in het AD magazine: over koken en vooral later over verschillende onderwerpen en waar je die in de literatuur kon vinden. 🤔De wake gaat over Siem, die op vakantie is en overlijdt tijdens een val van een berg. Daarna maakt hij zijn eigen uitvaart mee. Mooie mama's gaat over een jongen die in coma ligt in het ziekenhuis op 14-jarige leeftijd en zijn moeder herkent met student Rolf. Hartstocht gaat over een hart van een Indiaas meisje dat getransplanteerd wordt naar een Nederlandse man. 3 aardige verhalen wat mij betreft. MW 11/8/20
Leuke verzameling van 3 verhalen die stuk voor stuk een interessant perspectief kiezen. De verbindende schakel is wat de dood betekent voor het leven. Giphart schrijft meeslepend en laat je als lezer niet los, er moet doorgelezen worden. In ieder van de stukjes staat een aantal rake zinnen en zegswijzen waar je even bij kan stilstaan. De wake wordt goed neergezet als een naturalistisch gebeuren waarin de meest directe omgeving haar afscheid verwerkt. Waarom vrouw en kinderen hieruit zijn weggeschreven is voor mij een vraag. Bij de vrij scenes in de twee volgende verhalen vraag ik me ondertussen wel af of een vrouw dat ook op zo'n manier zou beschrijven. samenvattend een plezante leeservaring in drie bedrijven.
Voor deze bundel met verhalen kende ik Giphart enkel van zijn columns in het tijdschrift Kijk. Die bevallen me altijd wel en na een positieve recensie gelezen te hebben was ik dan ook overtuigd om de verhalen te lezen. Gelukkig was het een erg aangename leeservaring. Het eerste verhaal, De wake, vond ik het minst leuk omdat er het minste actie in voorkwam. In het begin overlijdt het hoofdpersonage en je volgt hem tot het moment dat hij gecremeerd wordt. Er zat geen echte spanning in het verhaal, maar toch bleef ik doorlezen, omdat Giphart nu eenmaal zo vlot kan schrijven. Mooie mama's vond ik het leukste verhaal. Het is verteld vanuit het perspectief van een jongen die in coma ligt. Dat was op zich al erg interessant, aangezien hij van alles wel iets opvangt omdat mensen natuurlijk niet beseffen dat hij meeluistert. Je komt te weten hoe de mama's aan de schoolpoort in contact komen met de jongeren uit het studentenhuis verderop. Dit verhaal wordt telkens onderbroken door een update over de situatie in het ziekenhuis.
Het laatste verhaal, Hartstocht, vond ik ook interessant. Hier wordt het nog absurder; een hart vertelt wat het meemaakt. Na het lezen vroeg ik me af of het echt zo is dat iemand van persoonlijkheid verandert als die een harttransplantatie krijgt. We beweren immers altijd dat onze persoonlijkheid in onze hersenen zit, maar dit hart denkt er anders over. Als je zin heb om tussendoor een verhaal van ongeveer 50 bladzijden te lezen dan is dit boekje zeker de moeite!
Het leest prima weg en op zichzelf vind ik de verhalen best interessant maar het komt niet echt los. De drie verhalen spelen rondom de dood en het leven en zijn geschreven vanuit een opvallend perspectief. Met name 'Hartstocht' wordt hierdoor een mooi verhaal. Maar toch mis ik de diepgang van een roman en de "stevig scharnieren" die volgens de beschrijving de verhalen aan elkaar koppelen vind ik wat gammel en roestig.