De debuutroman van scenarioschrijfster en voormalig actrice Marjolein Beumer, die ook het scenario voor de zeer succesvolle Soof-films schreefEen ontroerende roman over de feilbaarheid van het leven, de kracht van verbeelding en de band tussen moeders en dochtersCatherina Pecheur heeft als grande dame van het Nederlands toneel altijd in het middelpunt van de aandacht gestaan, zowel op het toneel als daarbuiten. Wanneer ze haar geheugen begint te verliezen verandert echter alles. Ineens is ze afhankelijk van de steun van haar dochter Laura. Maar die staat niet meteen open voor een moeder die er nooit voor haar is geweest. Bovendien heeft Laura zorgen om haar eigen dochter.Zonder publiek is een verhaal over de mooie en minder mooie kanten van het moederschap. Over de feilbaarheid van het leven, de kracht van verbeelding en de angst nooit goed genoeg te zijn. Maar bovenal is het een invoelende en ontroerende roman over familie en over de liefde in al haar kwetsbaarheid.
Ontzettend mooi en oprecht verhaal. Een verhaal over moederschap, over liefde, confrontatie, acceptatie en de angst en onzekerheden die daarbij komen kijken, maar ook over perspectief, over verbeelding en hoe gebeurtenissen worden gevormd door beleving.
Het perspectief wisselt van Laura naar die van Catherina en dit geeft de lezer een goed beeld van de verschillen maar ook juist de overeenkomsten van deze twee herkenbare personages. Zelfs al denken ze zelf van elkaar te verschillen als dag en nacht. De relatie wordt mede gevormd door de woorden die niet (altijd) worden gezegd, de momenten die we niet altijd zien en de punten waar de personages zich zelf niet altijd bewust van zijn, wat uitzonderlijk mooi de kwetsbaarheid en de echtheid weergeeft van Laura en Catherina.
Zonder enige verwachting las dit boek verrassend lekker weg. Op een of andere manier kostte het geen enkele moeite met in te leven in de hoofdrolspelers. Zeker de moeite waard, dit boek.
Mooi dat het verhaal in twee perspectieven geschreven is. Het thema dementie is heel mooi in het verhaal verwerkt. Het boek kwam voor mij wel wat langzaam op gang.
Van ster op het toneel naar een dementerende vrouw. Wat voor impakt heeft dat op familie waar de band niet goed van is. Hoe is het ze gekomen en zijn de ervaringen hetzelfde? Gelukkig is er nog tijd om er over te praten...
Prachtig verhaal over relatie moeder-dochter. Gaat over 3 generaties. Oudste is Catharina, een actrice die aan het eind van haar carrière is. Haar dochter Laura, een docente die de band met haar moeder niet helemaal verbroken heeft maar haar zoveel mogelijk mijdt. En Puck, de dochter van Laura, die zich uit de soms beklemmende thuissituatie los weekt door uit huis te gaan en haar eigen leven wil leiden. Catharina begint steeds meer te dementeren, en Laura loopt vast, zowel omdat ze nu voor een moeder moet zorgen die haar zo vaak in de steek heeft gelaten alsook doordat haar eigen dochter haar in de steek lijkt te laten. Het verhaal is geschreven vanuit twee personen. Catharina met haar herinneringen maar ook met de toenemende verwarring door de dementie & Laura met haar ergernissen en angsten en die vooral niet weet wat ze moet doen en overal voor weg vlucht. Het ongemak, het niet met elkaar kunnen praten wordt voelbaar beschreven terwijl ook de goede bedoelingen en de liefde voor elkaar er wel is maar niet gezien wordt.
Mooi boek! Over de relatie tussen moeders en dochters, 3 generaties binnen een familie. Over Catherina, de excentrieke actrice die de opvoeding van haar dochter Laura vooral aan haar ouders overlaat. Over Laura die het moeilijk vindt haar dochter Puck los te laten en ook lastig vindt er echt te zijn voor haar dementerende moeder. En over Puck, die een bijzondere band met haar oma heeft en zich niet begrepen voelt door haar moeder. Soms erg herkenbaar en aangrijpend. Toch niet heel zwaar ofzo.
Mooi beschreven vanuit het perspectief van de dementerende moeder Catharina. Ik vond de stukken van dochter Laura soms wat zeurderig en moeizaam. Haar dochter Puck was wel erg puberig, opstandig, dwars. Dat werkte op mijn zenuwen. Het laatste deel las veel lekkerder. Toen de verhaallijnen bij elkaar kwamen en de moeders en dochters eindelijk wat uitpraatten.
Voor mij duurde het even voordat ik in het verhaal kwam, maar toen ik er eenmaal in zat liet het me niet meer los. Herkenbare situaties en interacties, hoewel je daarvoor niet eens in eenzelfde situatie hoeft te hebben verkeerd, kennelijk. Het leven, beschreven in al zijn - dikwijls onhebbelijke- facetten.
Doet me denken aan mijn relatie met mijn moeder. Ik snap Puck wel, hoe zij het huis verlaat en contact met haar moeder vermijdt. Wilde dat ik net als Puck kon zeggen dat ze me met rust moet laten. Graag zou ik mijn moeder die boek laten (her) lezen zodat ze kan begrijpen hoe ik me voel.
Het verhaal op zich is goed en wel herkenbaar. Jammer vind ik en dat is heel persoonlijk dat dit een typisch Hollands boek is. En door de Nederlandse termen en plaatsen vind ik het dus iets minder prettig lezen. Als ik Nederlander zou zijn kreeg het 3 sterren. Nu valt er ééntje van af.
Gaat over 3 generaties vrouwen die worstelen met hun onderlinge relaties. De oma is een bekende toneelactrice die nooit heeft omgekeken naar haar dochter. Ze krijgt Alzheimer en nu moet haar dochter toch ineens voor haar zorgen. Terwijl zij weer een lastige relatie heeft met haar eigen 18 jarige dochter. Het wordt afwisselend verteld vanuit de oma en de moeder. Het verhaal sprak me aan, maar uiteindelijk viel het toch een beetje tegen. Soms wordt er teveel uitgeweid over het acteerleven van de oma. Het einde is wel weer mooi. Een 7+.
Moeder- dochter-kleindochter. Catharina (meer toneelspeelster en minnares dan moeder), Laura (dochter en docent) en Puck (kleindochter en student). Verloren herinneringen en verloren relaties; gevangen in elkaars stereotypen. All well that ends well; wanneer Catharina sterft hervindt Laura haar herinneringen, haar relatie met haar moeder en zichzelf. En daarmee stroomt het ook tussen haar en Puck weer. Mooi voorbeeld van hoe een systeem kan verlammen
This entire review has been hidden because of spoilers.
Mooi verhaal, ik heb zelf mijn vader verloren aan Alzheimer en mijn moeder aan die andere ziekte. Dit boek werkt heel vehelderend en maakt het wat mooier en rustiger voor de achterblijvers. Dat wat literatuur moet doen heeft dit boek me gebracht.