M. Vasalis (13 February 1909 in The Hague – 16 October 1998 in Roden) was a Dutch poet and psychiatrist. M. Vasalis is the pseudonym of Margaretha Droogleever Fortuyn-Leenmans. Vasalis is her Latinized maiden name.
Vasalis studied medicine and anthropology at Leiden University and in 1939 established herself as psychiatrist in Amsterdam. Later she worked in the same function in Assen.
Vasalis made her debut in 1940 with the collection 'Parken en woestijnen' (‘Parks and Deserts’). Her other poetry collections are 'De vogel Phoenix' (‘The Bird Phoenix’) from 1947 and 'Vergezichten en gezichten' (‘Views and Faces’) from 1954. Vasalis wrote some essays and a short story. Vasalis' work has been awarded multiple times.
She wrote traditional poems that were often characterized by the use of personification and anthropomorphism. Her poems often, after a series of nature impressions, end in a self-reflection.
Prachtige gedichten. Zwaar, moeilijk soms, maar stuk voor stuk absoluut de moeite waard.
"Onder het praten ben je weggedreven vaag glimlachend heb je je bootje losgemaakt je kijkt nog onze kant op, schommelt wat, dan zit je stil en kijkt omhoog gezichtje wit, de hals een witte ronde steel beef je een beetje. Als God er was en nu toevallig neer zou kijken zou hij je op een vlekje licht schommelend in een kopje thee zien lijken."
Prachtige gedichten, afwisselend erg kort en halflang, waardoor je gemakkelijk tien gedichten na elkaar leest. Veel melancholie, herinneringen en eindig leven.
Grootmoeder hagelwit kanten kapje op haar kalme lieflijke wit-zijden kop droeg als zij in Holland was, in huis het kleinste mofje van de hele wereld waarin een kruikje dat niet groter was dan een ampul. Plaats voor haar handen was er net. En voor één kinderhand o wat een heerlijk hol van bont en allerzachtst satijn van binnen. Dan lagen in een mof drie handen op haar schoot 'bijna een hele poes,' zei zij, 'minus één poot'. Haar ogen waren steeds weer anders blauw je mocht er net zo lang in kijken als je wou: dan werd het of je door twee poortjes zag de zee, rustig als op een zomerdag.
Vooral gedichten over leven en dood. Ik geniet altijd van het gebruik van de natuur, de dieren, ochtenden en licht om de gedichten mee te kleuren.
Uit “Grootmoeder”: Haar ogen waren steeds weer anders blauw Je mocht er net zo lang in kijken als je wou: Dan werd het of je door twee poortjes zag, De zee, rustig als op een zomerdag.
Sub Finem Boven je ogen zie ik weer de kleine kuil Van smartelijke inspanning, alsof Je op het laatste noodzakelijk nog dat Ontraadslen moet - wat toch je mond -horizontale accolade- allang Begrepen heeft en vermoed.
Kind Onder het praten ben je weggedreven Vaag glimlachend heb je je bootje losgemaakt Je kijkt nog onze kant op, schommelt wat Dan zit je stil en kijkt omhoog Gezichtje wit, De hals een witte steel Beef je een beetje. Als God er was En nu toevallig neer zou kijken Zou hij je op een vlekje licht Schommelend in een kopje thee zien lijken.
De zomerwei des ochtends vroeg. En op een zuchtje dat hem droeg vliegt een geel vlindertje voorbij.
Heer, had het hierbij maar gelaten.
In 2000 postuum uitgebrachte bundel gedichten. Verrassend omdat er van Vasalis na drie bundels tussen 1945 en 1954 niets meer was verschenen. Het is een waar genot om deze gedichten te lezen en voortdurend te herlezen.