Dagelijksheden

by Remco Campert

De dagen van Remco Campert zijn al zo lang hij leeft vol van
avontuur. Terwijl hij in huis rommelt, een ommetje maakt of uit
het raam tuurt, fladderen zijn gedachten als opgeschrikte vogels
alle kanten uit en ontluiken zijn herinneringen. Voorbijratelende
rolkoffers voeren hem naar laag overvliegende bommenwerpers.
Achterkleinkinderen die hun eerste stappen zetten roepen
beelden op van bergen die hij zelf al wandelend bedwong. En
altijd is degene die hij liefheeft in de buurt en wordt om vier uur
het bordspel met de letters gespeeld.
In Dagelijksheden zijn bijna honderd korte verhalen uit Elsevier
voor het eerst bijeengebracht. Vol van Camperts zachte melancholie,
zijn dansende zinnen en speelse associaties, voert deze
bundel de lezer moeiteloos mee naar de privésfeer van de dichter.

108 pages, Kindle Edition

Published June 14, 2019

About the author

Remco Campert (28 July 1929 – 4 July 2022) was a Dutch author, poet and columnist.

For more information go here: http://en.wikipedia.org/wiki/Remco_Ca...

Reviews

[Marco · Rating 3 out of 5]

Weemoedige, soms melancholieke stukjes waarin Campert zijn herinneringen loslaat. Ontroerend en met de wijsheid die ouderen van het leven hebben, schrijft hij over het dagelijks leven, tijd, herinneringen en verloren vrienden. Zit wat herhaling in de verhaaltjes. Remco Campert weet heel inzichtelijk te maken wat het betekent om ouder te worden.

[TienD · Rating 4 out of 5]

Ongelofelijk hoe Campert zijn dagelijks leven met de ouderdom beschrijft. Het is intiem, fijngevoelig en raak. Om voor te lezen aan alle ouderen uit je omgeving, ze zullen veel herkenning vinden.

[José Van Rosmalen · Rating 4 out of 5]

Door te schrijven stel ik mijn dood uit. Deze zin op bladzijde 44 van de bundel die Campert als negentigjarige samenstelde, geeft het belang van het schrijven voor Campert aan. Hij was krakkemikkig, leefde in een klein kringetje, keek uit het raam, speelde scrabble met zijn vrouw, maakte een ommetje, ging op een bankje zitten en was vooral bezig met schrijven. Hij maakte niet zo veel meer mee, maar hij had wel veel herinneringen, aan zijn vroeg overleden vader Jan Campert, aan zijn moeder Joekie Broedelet, aan zijn schooltijd, aan bevriende dichters, aan de oorlog. Hij krijgt ook schrikbeelden van de oorlog in Syrië. Soms herhaalt hij zich, maar dat is ook wel karakteristiek voor een oude man. De herhalingen irriteren niet, ze versterken zelfs de kracht van wat hij zegt. Het is een mooi boekje van een man die ruim zeventig jaar actief was als schrijver en dichter en die vele van zijn generatiegenoten overleefde zoals Claus, Mulisch, Lucebert en Schierbeek. Het leven was niet altijd vurrukkulluk, maar dan toch wel de moeite waard. En dit boekje zeker ook.

[Gijs Limonard · Rating 3 out of 5]

Een verzameling korte verhaaltjes, vignetten van overpeinzing van een man op leeftijd; enkele observaties:
- Het hotel aan de overkant van mijn huis is van steen. Werkelijker kan het niet. Maar ’s nachts dromen de gasten en stijgt het hotel op.
- Weet je wat, ik vul mijn lege uur met leven. Mijn leven is een simpel leven, iedereen kan het. Adem in, adem uit. Probeer het maar. Ga de straat op, of blijf thuis, en denk aan de dag. De dag van het gevulde uur.
- Hoop doet leven en leven doet schrijven. Het is zo’n simpele handeling. Je pen op papier, je vingers op het toetsenbord en de wereld ontvouwt zich. Elke dag begint de wereld opnieuw. Ik barst uit in vreugdevol gemompel.

[Tibbe · Rating 5 out of 5]

Briljante korte verhaaltjes. ‘Doodgewone dagen bestaan niet’ schreef Thomas Verbogt ooit in de Weekendwijsheid (Volkskrant) en Campert laat zit mooi zien; van een dagelijkse gebeurtenis meandert hij al associerend weg in gedachten en komt iets later weer terug waar hij begon. Een mooi voorbeeld van helder, creatief schrijven over dagelijksheden!

[Mieke Rietveld · Rating 3 out of 5]

Makkelijk leesbaar door de korte collums. Wel af en toe herhaling,waardoor ik dacht dat ik hetzelfde stukje las, maar er zat wel iedere keer een twist in. Wel raar om te lezen over het ouder worden en de dood en weten dat hij een paar jaar later zou overlijden

[Julian · Rating 3 out of 5]

Een beetje repetitief, maar ja, dat viel te verwachten. Toch wel leuk.

[John Jansen · Rating 3 out of 5]

De stukjes heb ik niet allemaal achter elkaar gelezen, af en toe een paar is voldoende, anders wordt het al gauw gezemel van een oude man. Herinneringen en observaties zijn mooi verwoord.

[Charlyonbooks · Rating 4 out of 5]

Dit is een boek met zo'n honderd columns van Remco Campert, kort, maximaal twee pagina's. Hij schrijft over zijn langzame leven, de dood, scrabble met zijn vrouw, de oorlog die steeds meer in herinnering komt en over zijn liefde voor het schrijven. Nergens spannende gebeurtenissen, meer associatief geschreven dan in een rechte lijn.

Ben je op zoek naar een spannend verhaal of een kritische noot die gekraakt moet worden, dan is dit niet je boek. In dit boek vond ik telkens weer kleine pareltjes schrijf- en levenskunst. Na het boek "Aanelkaar" samen met Kees van Kooten en nu dit boek ben ik officieel fan

[Paulus Voerman · Rating 3 out of 5]

Dagelijksheden Remco Campert – Bezige Bij 2019

Dagelijksheden is een verzameling columns uit de Elsevier van 2014 tot 2018. Het centrale thema is z'n eigen situatie: oud worden (nu 90). Hij doet dat mooi, verzandt niet in beschrijvingen van lichamelijke ongemakken. Om jaloers op te worden, nog steeds stevig rokend doormijmeren. Ik stof mijn herinneringen af.(...) Voedsel dat nooit opraakt. Hij blijft goedgemutst doortikken, zonder pretenties en wijzigheden, in een (al nooit een dikdoener geweest) steeds naaktere taal. Groots!

Moeiteloos verzamel ik mijn moed en begin te schrijven. Mijn levenssappen keren terug. Ik schrijf om te weten dat ik leef. Inkt vloeit door mijn aderen. Een enkele keer denk ik: heb ik niet genoeg geschreven? Ik doe het al sinds de tijd dat ik op de middelbare school zat. Wat zou er gebeuren als ik er nu mee ophield? Ik kan er beter niet aan denken. Er zou weinig van me overblijven. Alleen wat vel, vlees, bot en haar. Ik schrijf dus ik besta.

Begin 2018 ging de mare dat Campert opgehouden was met schrijven. Dan zou dit boekje een mooie afsluiting zijn. Maar ik vraag me af of hij z'n ziekte (waar ik ook enigszins aan lijd) onder de duim kan houden: opdringerige woorden. Het zou me niet verbazen als er nog een vervolg op zijn Dagelijksheden het licht ziet. Net zo noodzakelijk als roken. En wat moet een dichter zonder pen.

[Steven · Rating 3 out of 5]

Bij toeval kwam ik deze bundel tegen bij de sectie nieuwe boeken in de bibliotheek. Ik kende de naam Remco Campert van horen en zeggen, van zijn boek 'Het leven is vurrukkulluk' - dat ik nog wil lezen -, maar had nog nooit iets van hem gelezen. Deze columns, die hij schreef voor Elsevier, waren verrasten mij positief. Het zijn korte verhalen van grofweg anderhalve pagina die overal over kunnen gaan: terugblikken op het leven, dagelijkse gebeurtenissen, hersenspinsels. Het was heel fijn om de laatste tijd af en toe het boek open te slaan om mee te reizen met Camperts hersenspinsels. Ik ben erg nieuwsgierig naar zijn andere boeken.