Shadows in the Desert: Ancient Persia at War

by Kaveh Farrokh

The ruins of Persepolis evoke the best-known events of ancient Persia's history: Alexander the Great's defeat of Darius III, his conquest of the Achaemenid empire, and the burning of the great palace complex at Persepolis. However, most of the history of ancient Persia remains as mysterious today as it was to contemporary Western scholars. Compared to the world-famous Alexander, the many wars won by the Achaemenid, Parthian, and Sassanian empires, and their revolutionary military technology, have been almost forgotten in the sands of the East.

In its day, Persia was a superpower to rival Greece and Rome, and conflict between them spanned over a millennium. Through these wars, and trade, these foes learnt from each other, not only adopting elements of military technology, but influences in the arts, architecture, religion, technology and learning. In this beautifully illustrated book, Dr Kaveh Farrokh narrates the history of Persia from before the first empires, through their wars with East and West to the fall of the Sassanians. He also delves into the forgotten cultural heritage of the Persians, spread across the world through war and conquest, which, even after the fall of the Sassanians, continued to impact upon the Western world.

Genres: History, Iran, Nonfiction, Ancient History, Military History, Military Fiction, Politics

320 pages, Hardcover

First published April 24, 2007

Reviews

[Maziyar Yf · Rating 4 out of 5]

آه از آن رفتگان بی برگشت

ایران، به‌عنوان سرزمینی در قلب غرب آسیا و در مسیر شاهراه‌های تاریخی جهان ، شاید بیش از هر کشور دیگری طعم جنگ و کشاکش‌های نظامی را چشیده باشد . موقعیت استراتژیک، منابع غنی طبیعی، و جایگاه فرهنگی و تمدنی سبب شده تا همواره در معرض رقابت قدرت‌های بزرگ قرار گیرد ، از هجوم یونانیان و رومیان گرفته تا یورش عرب‌ها، مغول‌ها و سپس استعمارگران مدرن. این سرزمین کهن نه تنها گذرگاه شرق و غرب بوده، بلکه همواره به‌عنوان پلی میان تمدن‌ها و منبعی ارزشمند برای غارت شدن بوده است .
تاریخ پر درد ایران نشان می‌دهد که جنگ‌ها تنها بر سر خاک نبوده‌اند ، بلکه بر سر هویت، فرهنگ و استقلال نیز رخ داده اند . همین تداوم درگیری‌ها، ایران را به یکی از کشورهایی تبدیل کرده که شاید بیشترین تجربه‌ جنگ را در طول تاریخ داشته باشد ، تجربه‌ای دردناک با زخم‌هایی عمیق و هم میراثی باشکوه از مقاومت ، برخاستن و بازسازی.
شوربختانه از جنگهای بسیار مهم جهان ، دست کم سه مورد آن ، یعنی حمله اسکندر ، هجوم اعراب و حمله مغول ها ایران در قلب این جنگ ها بوده و افزون بر آن با وجود بی طرفی در جنگهای جهانی اول و دوم ، هر بار خاک آن اشغال شده و آورده ای جز ناامنی ، بی ثباتی ، بیماری ، قحطی و دور کردن ایران از توسعه نداشته است .
حال کاوه فرخ ، روزنامه نگار و استاد دانشگاه ، در دو جلد کتاب ایران در جنگ ، ( یا ایران همواره در جنگ ) به این جنگها و چگونگی و نتیجه آنها پرداخته . دوگانه فرخ نه تنها فهرست و شرحی از نبردها و حملات به ایران و حملات ایران هستند، بلکه به تحلیل زمینه‌های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی هر جنگ نیز می‌پردازند. فرخ کوشیده تا نشان می‌دهد که چرا ایران، به‌دلیل موقعیت جغرافیایی و منابع غنی، همواره در معرض تهاجم بوده و چگونه این جنگ‌ها مسیر تاریخ و توسعه کشور را تغییر داده‌اند.
بسته به این که تاریخ شکل گرفتن ایران را کی بدانیم ، کتاب اول یعنی سایه های صحرا را به پنج بخش می توان تقسیم کرد : سرزمینی به نام ایران قبل از هخامنشیان ، هخامنشیان ، سلوکیان ، اشکانیان و ساسانیان . اگر از قسمت اول کتاب که نظر دادن درباره آن شاید سختر از بقیه قسمتها باشد بگذریم ، شروع واقعی کتاب را باید از دوران هخامنشیان دانست . مهمترین جنگهای هخامنشیان ، بدون شک ، جنگهای پیوسته آنان با یونان است ، جنگهایی که گرچه شروع آن در ماراتن بود اما پایان آن توسط اسکندر رقم خورد . چه در ماراتن ، یا ترموپیل ، سالامیس یا پلاته آ ، هخامشیان بودند که در برابر یونان که همواره ارتش کوچکتری از آنان داشت شکست خوردند . فرخ دلیل این شکست ها را تاکتیک های برتر یونانیان مانند فالانکس ، تجهیزات و سلاح های مدرن تر ، اتحاد میان یونانیان ، در حالی که ارتش هخامنشیان از قومهای مختلفی تشکیل شده بود که هر کدام به شیوه خود می جنگیدند و عوامل دیگر می داند . پایان سلسله دویست و بیست ساله هخامنشیان هم توسط یک یونانی ، اسکندر رقم خورد . او در چندین جنگ متوالی باز هم با لشکری کمتر ، اما تاکتیک و سلاحهایی مدرنتر ، پایان داریوش سوم و هخامنشیان را رقم زد .

سلوکیان در سایه‌های صحرا
پس از سقوط هخامنشیان به‌دست اسکندر مقدونی، ایران وارد دوره‌ای تازه شد که با سلطه‌ جانشینان او، یعنی سلوکیان، شناخته می‌شود. کاوه فرخ این دوره را یکی از حساس‌ترین و پرچالش‌ترین مقاطع تاریخ ایران می‌داند ، زمانی که سرزمین پهناور ایران در معرض نفوذ فرهنگی و سیاسی بیگانه قرار گرفت.
فرخ توضیح می‌دهد که سلوکیان تلاش کردند با تکیه بر میراث اسکندر، فرهنگ یونانی را در ایران گسترش دهند. این نفوذ در معماری، هنر و حتی نظام اداری هم دیده می‌شود، شهرهایی با سبک یونانی ساخته شدند و زبان و اندیشه‌ی یونانی در بخش‌هایی از جامعه نفوذ کرد. با این حال، اداره‌ی سرزمینی به وسعت ایران برای یک دولت یونانی دشوار بود. شورش‌های محلی، مقاومت ایرانیان و درگیری‌های داخلی میان جانشینان اسکندر، پایه‌های حکومت سلوکی را سست کرد.
فرخ در این بخش به نقش پارت‌ها (اشکانیان) نیز پرداخته ؛ قومی ایرانی که توانستند با بهره‌گیری از سنت‌های بومی و تاکتیک‌های نظامی خاص خود، به‌تدریج سلوکیان را عقب برانند و استقلال ایران را بازگردانند. این گذار، نه تنها پایان سلطه‌ی سلوکیان بود، بلکه آغاز دوره‌ای تازه در تاریخ ایران شد که با قدرت‌گیری اشکانیان ادامه یافت.
در نگاه فرخ، دوره‌ی سلوکیان تنها زمان سلطه‌ی بیگانه نیست؛ بلکه مرحله‌ای از تبادل فرهنگی است. حضور یونانیان، هرچند کوتاه، باعث شد ایران با فرهنگ غربی بیشتر آشنا شود و ترکیبی از سنت‌های ایرانی و یونانی در هنر و اندیشه شکل گیرد.
اشکانیان در سایه‌های صحرا
فرخ اشکانیان را به‌عنوان یکی از مهم‌ترین سلسله‌های ایران باستان می داند ، سلسله‌ای که توانست استقلال ایران را دوباره احیا کند و بیش از چهار قرن دوام بیاورد. او توضیح می‌دهد که ارشک یکم با قیام علیه سلوکیان، پایه‌های این سلسله را بنا نهاد و عنوان شاهنشاه را دوباره زنده کرد.
فرخ بر ساختار نظامی اشکانیان تأکید دارد؛ ارتشی که ستون اصلی آن سواره‌نظام زره‌پوش و تیراندازان ماهر بودند. تاکتیک معروف تیر پارتی یا همان شلیک هنگام عقب‌نشینی، به‌عنوان نماد جنگاوری آنان شناخته می‌شود. این روش باعث شد اشکانیان بتوانند در برابر ارتش‌های منظم روم که جایگزین یونان شده بود ، بارها و بارها مقاومت کنند .
در کنار قدرت نظامی، اشکانیان نظام سیاسی ویژه‌ای داشتند. فرخ توضیح می‌دهد که حکومت آنان فدرالی بود؛ شاهنشاه در مرکز قرار داشت، اما شاهان محلی نیز قدرت قابل توجهی داشتند. این ساختار، هرچند گاه موجب پراکندگی، اما به اشکانیان امکان می‌داد تا سرزمین پهناور ایران را اداره کنند.
از نظر فرهنگی، اشکانیان با وجود تأثیرات یونانی، سنت‌های ایرانی را احیا کردند. آنان خود را وارثان هخامنشیان می‌دانستند و در هنر، دین و زبان، هویت ایرانی را حفظ کردند. فرخ این دوره را حلقه‌ی اتصال میان هخامنشیان و ساسانیان می‌بیند؛ دوره‌ای که ایران توانست در برابر نفوذ خارجی ایستادگی کند و جایگاه خود را به‌عنوان یکی از قدرت‌های بزرگ جهان باستان تثبیت نماید.

اشکانیان در درازای حکومت خود بارها با امپراتوری روم درگیر شدند. نخستین و بزرگ‌ترین پیروزی آنان در نبرد حرّان در سال ۵۳ پیش از میلاد رقم بود ، جایی که سورنا، سردار اشکانی، با تاکتیک تیر ارتش کراسوس را شکست داد و یکی از سنگین‌ترین شکست‌های تاریخ روم را به نام ایران ثبت کرد. چند دهه بعد، مارک آنتونی معروف به ایران لشکر کشید، اما در سرمای سخت و کمبود تدارکات گرفتار شد و ارتش روم نابود گردید. این شکست بار دیگر قدرت اشکانیان را نشان داد. در قرن نخست میلادی، جنگ‌های متعددی میان دو قدرت بر سر ارمنستان رخ داد. اگرچه برخی از این نبردها بدون نتیجه قطعی پایان یافتند، اما اشکانیان توانستند نفوذ خود را در منطقه حفظ کنند.
اما ورق در میانه و اواخر دوران اشکانیان برگشت و روم برای مدتی موفق شد بخش‌هایی از بین‌النهرین و حتی تیسفون ، پایتخت اشکانیان را تصرف کند، اما پس از مدتی، رومیان عقب‌نشینی کردند و دستاوردشان پایدار نماند. در اواخر دوران اشکانیان هم ، روم بارها به تیسفون حمله کرد و آن را غارت نمود. این ضربات سنگین نشان‌دهنده‌ ضعف اشکانیان در اواخر حکومتشان بود و زمینه را برای ظهور ساسانیان فراهم کرد.
در مجموع جنگ های اشکانیان بیشتر حالت دفاعی داشت تا هجومی آنها به‌ندرت جنگ‌های هجومی بزرگ برای گسترش قلمرو در غرب آغاز کردند؛ تمرکز آن‌ها بیشتر بر دفاع از ایران و حفظ استقلال در برابر قدرت‌های خارجی بود. تنها در برخی مقاطع، مثل نفوذ به ارمنستان یا حمایت از شورش‌های محلی علیه روم، حالت هجومی پیدا می‌کردند. اشکانیان هیچ گاه به نزدیکی شهر رم هم نرسیدند اما تیسفون ، پایتخت آنها بارها غارت شد .

ساسانیان در سایه‌های صحرا
فرخ در بخش پایانی کتاب ، سلسله‌ ساسانیان را به‌عنوان آخرین و قدرتمندترین امپراتوری ایران پیش از اسلام معرفی می‌کند. او توضیح می‌دهد که اردشیر بابکان با شکست آخرین شاه اشکانی، پایه‌های این سلسله را بنا کرد . ساسانیان هم خود را وارثان هخامنشیان می‌دانستند و تلاش کردند شکوه ایران باستان را احیا کنند.
فرخ ساختار نظامی منظم و نوآورانه‌ی ساسانیان را شرح داده ، ارتشی که از سواره‌نظام زره‌پوش، تیراندازان و فیل‌های جنگی تشکیل می‌شد و با سازماندهی دقیق، توانست در برابر امپراتوری روم مقاومت کند. او به‌ویژه نبردهای ساسانیان با امپراتوری روم شرقی (بیزانس) را شرح می‌دهد؛ از جمله پیروزی شاپور اول بر والرین، امپراتور روم، که به اسارت او انجامید و شکوه ایران را در تاریخ نظامی جهان نشان داد. همچنین جنگ‌های طولانی خسرو پرویز با هراکلیوس، که هرچند در آغاز موفقیت‌آمیز بود، اما در نهایت ایران را فرسوده و آماده‌ سقوط کرد، بخش مهمی از این روایت است. در کنار قدرت نظامی، فرخ به جنبه‌های فرهنگی و سیاسی ساسانیان نیز پرداخته. دین زرتشتی به‌عنوان دین رسمی تثبیت شد و موبدان جایگاه برجسته‌ای یافتند. معماری و هنر ساسانی، مانند طاق کسری، نماد شکوه و عظمت ایران در این دوره بود.
ساسانیان از آغاز تا پایان حکومت خود بیش از چهار قرن با امپراتوری روم و سپس بیزانس، درگیر بودند. این جنگ‌ها نه تنها سرنوشت ایران، بلکه مسیر تاریخ جهان را نیز تغییر دادند. در قرن سوم میلادی، شاپور اول توانست یکی از بزرگ‌ترین پیروزی‌های ایران را رقم بزند. او امپراتور روم، والرین، را در نبردی شکست داد و به اسارت گرفت؛ رویدادی که شکوه ارتش ساسانی را در تاریخ جاودانه کرد.
در قرن ششم میلادی، جنگ‌های طولانی میان قباد و سپس انوشیروان با روم شرقی ادامه یافت. این نبردها بیشتر در قفقاز و بین‌النهرین رخ دادند و هرچند پیروزی‌های متناوب داشتند، در نهایت به پیمان صلح پنجاه‌ساله انجامید. این دوره نشان‌دهنده‌ی رقابت پایدار و فرساینده‌ی دو امپراتوری بود.
بزرگ‌ترین و سرنوشت‌سازترین جنگ‌ها در زمان خسرو پرویز رخ داد. او در آغاز توانست بخش‌های وسیعی از شام، مصر و آناتولی را فتح کند و ایران را به اوج قدرت برساند. اما در برابر ضدحمله‌ی امپراتور هراکلیوس در سال‌های پایانی، شکست سختی خورد. نبرد نینوا در سال ۶۲۷ میلادی نقطه‌ی پایان این جنگ‌ها بود و ایران مجبور شد همه‌ی سرزمین‌های فتح‌شده را از دست بدهد.
این جنگ‌های طولانی، هرچند درخشش‌های بزرگی برای ایران داشتند، در نهایت هر دو امپراتوری ایران و بیزانس را فرسوده کردند. همین ضعف مشترک زمینه‌ساز سقوط ساسانیان در برابر حمله‌ مسلمانان در قرن هفتم میلادی شد .

فصل تلخ تاریخ ایران ، حمله اعراب
فرخ سقوط ساسانیان و حمله‌ اعراب را نه یک رویداد ناگهانی، بلکه نتیجه‌ فرسودگی طولانی‌مدت امپراتوری ایران می داند. او توضیح می‌دهد که جنگ‌های بی‌پایان خسرو پرویز با بیزانس، بحران اقتصادی، مالیات‌های سنگین و کشمکش‌های داخلی پس از قتل خسرو، ایران را به شدت ضعیف کرده بود. در چنین شرایطی، ارتش ساسانی توان مقاومت در برابر یورش تازه را نداشت. فرخ نبردهای مهمی چون قادسیه و نهاوند را نقطه‌های تعیین‌کننده معرفی می‌کند؛ جایی که ارتش ایران شکست خورد و راه برای فروپاشی کامل امپراتوری باز شد. او این حمله را پایان شکوه ایران باستان می‌داند؛ شکوهی که از هخامنشیان آغاز شده و با ساسانیان گویی به اوج رسیده بود. از نگاه فرخ حمله‌ اعراب آغاز دگرگونی‌های عمیق فرهنگی و سیاسی در ایران بود. با سقوط ساسانیان، دین رسمی زرتشتی جای خود را به اسلام داد و ساختار اجتماعی و سیاسی ایران وارد مرحله‌ای تازه شد.
در پایان فرخ نشان می‌دهد که تاریخ ایران باستان، از هخامنشیان تا ساسانیان، همواره میان شکوه و فرسایش در نوسان بوده. او با نشان می‌دهد که قدرت‌های بزرگ نه فقط با شمشیر، بلکه با ساختار سیاسی، فرهنگ و توان سازگاری دوام می‌آورند. فرخ یادآور می‌شود که سقوط‌ها هرگز ناگهانی نیستند؛ آن‌ها نتیجه‌ی فرسودگی درونی و فشار بیرونی‌اند.
سایه‌های صحرا پایان یک دوره‌ بزرگ را روایت می‌کند، دوره‌ای که با شکوه هخامنشیان آغاز شد، با فراز و فرود اشکانیان ادامه یافت و در ساسانیان به اوج و سپس فرسایش رسید . فرخ با بازخوانی این مسیر طولانی ، نشان می‌دهد که تاریخ بیشتر از آن که داستان پیروزی ها باشد ، هشدار تلخ شکست هاست .

[Daniel · Rating 1 out of 5]

I'm not really impressed by this book. I am an amateur when it comes to Persian history, and being an amateur I bought this book expecting a sound introduction to the military history of pre-Islamic Iran, its developments, its place in the wider ancient world, etc.

What I got instead was an irritatingly programmatic piece of cultural propaganda. The author tries to shoehorn the importance of Iranian culture and its lasting contribution into every conceivable nook and cranny. He takes a combative and almost insecure tone in describing the military history of Persia, instead of treating it with an even hand and objective argument.

At one point he tries to argue the fact that Sassanid cavalry traditions contributed to the rise of medieval European chivalric tradition. I find that point fascinating, and wanted to hear a balanced argument. Instead the author drew on some rather subjective evidence and then topped it off by quoting John Keegan ("to attribute the rise of European chivalry to Sassanid cavalry tradition is not a sound argument" or thereabouts) and then saying that he is wrong in saying so.

By the time the author dealt with the nativity and said that Iranian-speaking magi came to visit Christ, and then extrapolated from this event that the Persians had a hand in preserving Christianity, I did a mental face palm and put the book away.

I am endlessly fascinated by pre-Islamic Iranian history, but this book did not help me sate that curiosity one bit.

[Akshay · Rating 4 out of 5]

Good reading for understanding ancient Zoroastrian empire and emergence of persian/parsi culture that dominated the middle east for centuries.

[Adam Chandler · Rating 4 out of 5]

A good, readable overview of ancient Persian empires (also getting into the Parthian and Sassanian Empires which followed what is called the Persian Empire founded by Cyrus the Great) and their military history. This is not meant to be exhaustive nor is it necessarily for historians but more for the history buff. The book offers a decent layout of the events, tactics, and armaments of the peoples it describes.

[Nathan Albright · Rating 5 out of 5]

One thing that can be said about this author without any question is that he is a patriotic pro-Persian military historian, who leaves no stone unturned in his goal of presenting the strongest possible case for the greatness of the Persian military during the Achaemenid, Parthian, and Sassanid Empires. Whether or not this obvious bias is a praiseworthy thing or not, it is sufficiently obvious that the fair-minded reader can discount the claims of the author while still appreciating the book as presenting a funhouse mirror picture of ancient history, one where the Persians are at the center of the world and the goings on of the Greeks and Romans are peripheral, which is in stark contrast to much of the way that ancient history is written [1]. The perspective of this book is not one that should be repeated very often, lest it become as tiresome as other biases, but the fact that this book can be written as a compelling history ought to be a corrective to future historians who write about ancient Middle Eastern history to do so without more sensitivity to the broader sources available.

The book, at about 290 pages of core material, is organized in a straightforward and chronological way. It begins at the very beginning of Persian history, in the mists of antiquity before the Achaemenid dynasty brought Persia to glory, and spends a fair bit of time talking about the importance of the Median empire. The book then covers the three main dynasties of Persian rule as well as the brief periods of Persia under foreign domination, as under the Greeks. The author covers matters of military technology, the problem of cohesion and political legitimacy, the tension between the desire of many rulers to appeal to a broad and diverse set of cultures within the various Persian empires and the desire of the magi to enforce a rigid Zoroastrian orthodoxy, as well as tensions between different family members, who commonly slaughtered relatives as rivals to the throne, and between the monarchy and aristocracy. The author discusses battles on both of Persia’s fronts, showing Persia’s demographic weaknesses and the division of its attention between Western forces with strong heavy infantry traditions and Central Asian tribal confederations with their cavalry hordes, giving the reader both sympathy and understanding with the strategic dilemmas of the Persian empires during their history before Muslim rule, and even closing with a laudatory praise of the continuing importance of Iranian thinkers to the cultural flowering of the early Arab empires.

In light of the book’s contents, it appears as if the title is a reference to the fact that among many Westerners, the Persian military is made up of shadows in the desert, something barely and vaguely and only partially known. The author is deserving of credit for having gone the extra mile to find portrayals and evidence of what the Persian military looked like at various parts of its history, even looking at the historical reenactment of the 2500th anniversary of the construction of Persepolis. It is unclear exactly what Dr. Farrokh was attempting to accomplish with this work: if he wanted to provide a counteracting bias that is as pro-Persian as many existing sources marginalize or neglect Persia, he succeeded at his task, but if he was seeking to provide a balanced perspective that can be taken at face value, he overcorrected and the bias is easy to spot and fairly consistent throughout the book as a whole. In a way, this book is a missed opportunity in that those who are inclined to neglect Persian history are likely to see this book’s exaggerations as an easy target to pillory, but fair-minded readers will find much in this book to appreciate and enlighten and increase their knowledge about the perspective and point of view of the Persians throughout more than a millennium of glorious and successful military history, and that is worth reading.

[1] See, for example:

https://edgeinducedcohesion.wordpress...

https://edgeinducedcohesion.wordpress...

https://edgeinducedcohesion.wordpress...

https://edgeinducedcohesion.wordpress...

https://edgeinducedcohesion.wordpress...

https://edgeinducedcohesion.wordpress...

https://edgeinducedcohesion.wordpress...

[Paul · Rating 2 out of 5]

This book is clinging to that second star by its fingernails.

What little Persian history I know comes from the usual sources: modern retellings of Greek/Roman accounts, especially focused on the Achaemenid wars with Greece, Alexander's invasion, and the Roman wars. This book at least gave me a glimpse of the wider history available, and allowed me to approach the question of, if the Persians are more than simply an 'other' vis-a-vis the West (something I must have suspected on some level), what was their identity and perspective like?

But Farrokh is not a writer able to evoke a clear vision of that past, and I finished the book feeling poorer for it.

'Shadows in the Desert' is one of those books whose title is more arresting than any page between the covers. Despite the fascinating subject - and the fact that it is poorly represented in Western historiography, let alone popular culture - Farrokh manages to make this stuff seem dull. He writes of battles, cultures, religion, you name it, from ten thousand feet up. Events are mentioned, not described, only explained in barest detail.

This is not a book for the reader of popular history, who will come away from it with scarcely a better sense of the Persians than he had before, and without the benefit of an enthusiastic author - a Tom Holland, a John Norwich, an Edward Gibbon - as guide. It is not a book for the reader of military history, whose curiosity about Persian armor and costume will hardly be satisfied by the illustrations, all of which (with the exception of photographs of ruins and art pieces) are based on an Iranian production from 1971 (are there no more recent artists willing to take up the task?). And it is not a book for the specialist, who must know most of this already.

Another reviewer - Daniel, I believe - mentioned the Persian bias he found in this book. I wouldn't go quite as far as he does in his review, but it is true that Farrokh frequently makes grand statements - or hints - about Persian influence, but fails to offer a thorough, convincing argument. He states, for example, that certain Persian practices are similar to what we see in Arthurian legend - but refuses to follow up. Anyone who has read 'Empires of the Silk Road' - with its insistence upon the foundational importance of Central Asian culture to the 'peripheral', settled nations surrounding it - may also wonder whether Farrokh has his causality backwards.

As if all of that isn't enough of a hurdle for the prospective reader, Farrokh's organization of the book is a muddle. Terms are introduced and explained late. The outcomes of battles are sometimes described before the battles themselves. The maps are of minimal use, as the text frequently refers to places that are not shown.

Despite all its flaws, 'Shadows in the Desert' does offer a glimpse of a place and time that has been underrepresented in Western accounts. And perhaps this book's title, with its suggestion of fleeting incompleteness, is not so at odds with the content and delivery of the work after all.

In the spring of 2001, my to-be wife and I were college students on an exchange trip to England. Taking advantage of time off from classes, we rode a train north toward Lindisfarne. It was an all-day affair - now sitting, crushed against strangers; now standing, staring as we rattled past the alternating scenes of bucolic fields and the wreck of industry - and the crowds thinned, and the day faded, and died, and we found ourselves deposited at last, in the complete dark, in the marshy outskirts of a fishing town, no streetlights to guide our miles-long walk to (hopefully) an inn with a vacancy. Hungry, exhausted, enthusiastic about nothing more than a meal and a bed - but out there in the black somewhere was the North Sea.

'Shadows in the Desert' at least gives an intimation - taste of salt water, smell of mud flats - of an immense unseen body beyond the murk.

[miskcufdog · Rating 1 out of 5]

this book is an ethnocentric betrayal of history in the model dedicated by Iranian aristocrats to view the world based on German romanticism. with a notion that a group known as the Aryans were the founding fathers of modern day iran. it entrenched in cultural normative values that support at this location from the region to the point where you have to be mildly retarded to believe some of the stuff that's in this book. whether it's Sassananid loss at Qadasiya to the Iran-iraq war...it's pretty much fantastic claims with no real warrant.

[soudabeh]

This seems to be a great book, I had a chance to have a look at it, very organized, well chosen pictures, and in general very elegant and high quality. The author has his Phd in Iran's history I think and he is professor in british columbia. I was so happy to at last see a new book about persia, specially that it seems to be informative. It is hard to find books about Iran's past/persia on the bookshelves.

[Steve Switzer · Rating 4 out of 5]

Excellent review of the military history of the persian empire in its many guises..
aechamenid, hellenistic-dominated, parthian and sassanian

Very useful and a rarely written about subject nicely done

[Banbury · Rating 4 out of 5]

Argues that the influence of Ancient Persia on the modern world is not properly appreciated. Rails against both a Western and an Islamic (Arab) bias in history. Very thorough in its discussion of events (names, dates, places).

[Matthew · Rating 2 out of 5]

Nice overview of the history of Persia that occasionally posits some fringe theories (like a Sarmatian origin of Arthurian knights) but doesn't take them too far and doesn't let them pollute the rest of the material.

[Seyed · Rating 4 out of 5]

Good solid research and reporting. It's highy recommended to the Persian History enthusiast. He's also been unbiased to a falut and that --in my book-- is a major plus.

[Mark Notestine · Rating 4 out of 5]

Enjoyable read about the ancient Persian military. It added several insights that you do not usually get from the usual readings from the Western perspective such as Herodotus.

[فيصل اللنقاوي · Rating 5 out of 5]

Very easy to read not dry

[Jayson · Rating 4 out of 5]

I liked it, lots of info on Persia that I didnt read from other sources.