Van mijn opa gekregen, lijkt me duidelijk waarom;) Was verrassend leuk om te lezen. Je kruipt in de huid van een alledaagse maar ook mysterieuze vrouw(Vera) met haar nodige problemen in voornamelijk familierelaties. Mooi geschreven.
Wat een neuzelig boek. Ik heb het halverwege weggelegd, wat ik vrijwel nooit doe. Maar dit boek was echt zonde van mb tijd. Kennelijk mis ik de diepere laag in de ditjes en datjes van de hoofdpersoon. Geen spanningsboog en geen - voor mij waarneembare - ontwikkeling.
Het hele boek lijkt geschreven als een flashback. Voorbereidend op het echte verhaal. Halverwege het boek maar opgegeven dat er een echt verhaal komt. Dit is het gewoon. Het hele gewone (levensechte) van Vera's leven - man-vrouwrelatie, moeder-dochter, vader-dochter, zussen - her en der onderbroken door een beetje een vreemd aandoende avontuurlijke gebeurtenis. Geen supermooi boek. Ook niet slecht. Ruim een jaar terug Knielen op een bed violen gelezen. Een autobiografische verhaallijn uit Vera (1997) lijkt daar tot boek-grootte uitgebreid. Geeft me een beetje het gevoel dat het weinig zin zal hebben een derde boek van Siebelink te lezen, tenzij de thematiek of schrijfstijl je aanspreekt en je een beetje gewijzigde versie van hetzelfde wilt lezen.
Meteen op de eerste bladzijde ben ik verkocht: met een paar zinnen weet Jan Siebelink een bepaalde sfeer neer te zetten. De proloog maakt me nieuwsgierig naar de mooie, mysterieuze Vera. Wie is deze vrouw?
"Ze leeft echt, dat is de kunst" - schrijft Volskrant. Volkskrant heeft gelijk en elke vreselijk beklemmende situatie grijpt de lezer naar de keel, zoals ook elke spannende intimiteit, elke zucht, elke verheuging en elke angst is geloofwaardig. Siebelink is een meester.